Uzasadnienie
Dnia 31 stycznia 2019r. oskarżony B. P. ok. godz. 21.40 spotkał się na ulicy (...) w G. z P. M. (1), z którym był wcześniej na tej samej imprezie. M. przyjechał samochodem marki S. (...) o nr rej. (...), ale ponieważ wiedział, że jest pijany nie chciał wracać samochodem. Oskarżony B. P. zaoferował, że to on odstawi samochód. Wsiedli obaj do auta. Oskarżony za kierownicę, P. M. na siedzenie pasażera. Oskarżony ruszył i jechał w kierunku Placu (...). Na tej ulicy został zatrzymany do kontroli policyjnej, w trakcie której okazało się, że jest on nietrzeźwy – 1,1 mg/l, 1,25 mg/l i 1,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
(dowód: zeznania – P. R. – k.69 i 99v, Ł. C. – k.72 i 99v, P. M. – k.102v; protokół – k.2).
Oskarżony B. P. w dochodzeniu nie przyznał się do zrzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
Zdaniem Sądu nie przyznanie się oskarżonego do zarzucanego mu czynu pozostaje w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
Świadkowie P. R. i Ł. C. to policjanci, którzy zgodnie zeznali, że widzieli jak oskarżony wsiadł do samochodu na ul. (...) i kierował nim, aż do zatrzymania przez nich na ul. (...). Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków, albowiem są one jasne, logiczne i wzajemnie zgodne. Są to osoby obce dla oskarżonego i nie ma powodów, dla których mieliby zeznawać nieprawdę pomawiając oskarżonego. Podobnie rzecz się ma z zeznaniami P. M., który zeznał, że nie znał wcześniej oskarżonego, ale zgodził się by ten kierował jego samochodem. Świadek co prawda zeznał, że spotkał oskarżonego na Placu (...) to jednak tę różnicę w stosunku do zeznań policjantów można wytłumaczyć stanem jego nietrzeźwości. Stwierdził on przecież, że niewiele pamięta z imprezy. Jednakże co do faktu kierowania samochodem S. przez oskarżonego zeznania te w całości potwierdzają zeznania policjantów.
Zeznania I. G. nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego też Sąd ich nie oceniał. M. P. będąca siostrą oskarżonego odmówiła składania zeznań.
W świetle powyższego wina oskarżonego nie budzi wątpliwości, a czyn jego wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 178a§1 kk. Oskarżony, bowiem kierował samochodem po drodze publicznej znajdując się w stanie nietrzeźwości.
Jako okoliczności obciążające Sąd potraktował karalność oskarżonego oraz wysoki stopień stężenia alkoholu w jego organizmie. Okoliczności łagodzących Sąd nie dopatrzył się.
Zdaniem Sądu wymierzona oskarżonemu kara grzywny jest adekwatna do stopnia winy, okoliczności czynu oraz bierze pod uwagę cele wychowawcze i zapobiegawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Zważywszy na stopień nietrzeźwości oskarżonego trudno tę karę uznać za rażąco surową.
Obligatoryjnie orzeczone środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz świadczenie pieniężne są w najniższym możliwym wymiarze, dlatego również one nie mogą być potraktowane jako rażąco surowe.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 627 kpk. Opłatę wymierzono na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych.