Uzasadnienie
Oskarżony M. K. ma wykształcenie podstawowe i z zawodu jest mechanikiem samochodowym, na utrzymaniu ma żonę (leczącą się na zaburzenia psychiatryczne), dwoje dzieci w tym chorą córkę z orzeczonym stopniem niepełnosprawności. Posiada prawo jazdy kategorii B,C,BE,CE. Nie był do tej chwili nigdy karany.
(dowód: ksero uprawnień – k.6, wyjaśnienia oskarżonego k.63 v, karta informacyjna –k. 48-50, orzeczenie – k.57- 60, karta karna – k.21).
Dnia 22 lipca 2018 roku ok. godz. 19.35 oskarżony M. K. kierował pojazdem marki M. o numerze rejestracyjnym (...) (...) w miejscowości R. znajdując się w stanie nietrzeźwości – 0,96, 0,96 i 1,01 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
(dowód: protokół badania stanu trzeźwości – k. 2-3 wyjaśnienia oskarżonego – k.63 v).
Oskarżony M. K. już w toku dochodzenia przyznał się w całości do zarzucanego mu czynu.
W trakcie rozprawy wyjaśnił, że dzień wcześniej był na urodzinach swojego ojca i spożywał do późnych godzin nocnych alkohol. W dniu zdarzenia rano wypił dwa piwa a w godzinach popołudniowych postanowił z kolegą pojechać na parking, by przygotować samochód do poniedziałkowego wyjazdu z towarem.
Po przeprowadzeniu swoich prac przy samochodzie uznał za zasadne, by uruchomić pojazd i ułatwić sobie poniedziałkowy załadunek podjeżdżając na miejsce rozładunku. W trakcie przejazdu samochodem został zatrzymany do kontroli. Policjanci stwierdzili u niego stan nietrzeźwości, zatrzymali uprawnienia do kierowania pojazdem i przeprowadzili badania. Na skutek tego zdarzenia stracił pracę i musiał poszukać sobie innej mniej intratnej. Wyjątkowo ciężka sytuacja rodzinna i choroby najbliższych nie pozbawiły go konieczności poszukiwania i znalezienia dalszej pracy i zajmowania się rodziną.).
Oskarżony wyjątkowo krytycznie ocenił własne postępowanie i wyraził skruchę oraz żal.
Zdaniem Sądu przyznanie się oskarżonego do winy i jego pełne, szczere wyjaśnienia nie budzą wątpliwości, gdyż znajdują potwierdzenie w protokole badania urządzeniem kontrolno – pomiarowym.
Co do protokołu i samego badania to Sąd nie widzi powodów, które mogłyby podważać ich rzetelność.
W świetle powyższego wina obwinionego nie budzi wątpliwości, a czyn jego wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 178 a § 1 kk. Oskarżony, bowiem kierował samochodem będąc w stanie nietrzeźwości.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował dotychczasową niekaralność oskarżonego, skruchę, wyrażony żal przez oskarżonego, poszukiwanie i znalezienie zajęcia po całym zdarzeniu oraz wyjątkowe oddanie się sprawom rodzinnym i dbałość o najbliższych, włącznie z koniecznością leczenia, hospitalizacji i uzyskania doraźnej pomocy rodziny przy koniecznych rehabilitacjach i zajęciach dodatkowych dla ciężko chorego dziecka.
Zdaniem Sądu kara grzywny, wymierzona oskarżonemu jest adekwatna do stopnia jego winy, społecznej szkodliwości czynu oraz bierze pod uwagę cele wychowawcze i zapobiegawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego.
W ocenie Sądu kara ta nie przekracza stopnia winy oskarżonego, który należy uznać z kolei za dość znaczny z uwagi na znaczną ilość takich czynów wśród społeczeństwa.
Sąd wymierzając oskarżonemu karę grzywny w tym wymiarze wyszedł z przekonania, że jej wysokość iw zestawieniu z orzeczonym obligatoryjnym zakazem prowadzenia pojazdów zdaje się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej, a mianowicie uzmysławia ona społeczeństwu, że popełnianie takich przestępstw spotyka się z reakcją organów wymiaru sprawiedliwości.
Niezależnie od powyższych rozważań Sąd nie może tracić z pola widzenia słuszności orzekanych środków karnych i zasadności stosowania dyrektyw prewencji indywidualnej. W niniejszej sprawie zasługują one na szczególną uwagę i sprawiedliwe potraktowanie dotychczas niekaranego oskarżonego, wyrażającego żal i skruchę, potrafiącego utrzymać rodzinę mimo przypadkowego zdarzenia zabierającego mu dotychczasowa pracę i zabezpieczenia koniecznych zabiegów lekarskich dla żony i dzieci. Te okoliczności wskazują na konieczność pozostawienia oskarżonemu choć minimum uprawnień do prowadzenia pojazdów i stąd słusznym i godziwym jest wyłączenie z zakazu możliwości prowadzenia pojazdów w kategorii B. Obligatoryjnie orzeczono w kwestii świadczenia pieniężnego, którego wymiar jest możliwie najniższy.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną oskarżonego, konieczność uiszczenia grzywny, świadczenia, zmniejszone dochody na skutek znalezienia innej pracy Sąd zdecydował o zwolnieniu oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów postepowania i opłat.