Uzasadnienie
wyroku Sądu Rejonowego w Jaśle z dnia 19 czerwca 2019 r.
Powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. domagał się zasądzenia od pozwanego K. Ż. kwoty 5.385,54 zł wraz z odsetkami umownymi od kwoty 4.000 zł i ustawowymi za opóźnienie od pozostałej części roszczenia, liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Jednocześnie wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
Uzasadniając żądanie, powód wskazał, że na mocy umowy przelewu wierzytelności z 12.04.2018 r. zawartej z wierzycielem pierwotnym nabył przysługującą wobec pozwanego wierzytelność pieniężną, wynikającą z umowy pożyczki, zawartej z (...) sp. z o.o. o nr (...).
Zadłużenie nie zostało przez pozwanego uregulowane, pomimo wezwania do zapłaty i zawiadomienia o zmianie osoby wierzyciela.
W odpowiedzi na pozew, pozwany wnosił o rozłożenie dochodzonego świadczenia na raty w kwocie 300 zł miesięcznie, począwszy od sierpnia 2019 r. Powoływał się przy tym na swoją trudną sytuacje finansową, związaną z brakiem zatrudnienia i zadłużeniem z tytułu tzw. chwilówek, sięgającym kwocie 40.000 zł.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
Na podstawie umowy przelewu wierzytelności w ramach procesu sekurytyzacji zawartej pomiędzy (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W. a (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W., powód nabył wierzytelność wobec pozwanego K. Ż., wynikającą z zawartej przez pozwanego z (...) z o.o. umowy pożyczki wypłaconej w dniach 30 -31.01.2017 r. w kwocie 4.000 zł. (dowód: kserokopia wyciągu z umowy – k. 20 -26 wraz z kserokopią właściwych pełnomocnictw i wyciągiem z załącznika w postaci wykazu wierzytelności – k. 27 - 35, kserokopia zawiadomienia o przelewie – k. 44, wezwanie do zapłaty – k. 45, wydruk umowy pożyczki wraz z potwierdzeniem wypłaty – k. 46 - 51).
Na podstawie przedmiotowej umowy pozwany otrzymał środki pieniężne w kwocie 4.000 zł, zobowiązując się do ich spłaty według warunków, szczegółowo opisanych w umowie, w tym do zapłaty odsetek i kosztów. Całkowity koszt pożyczki strony przewidziały na kwotę 628 zł, a całkowitą kwotę do zapłaty na 4.628 zł (por. k. 46). Środki z pożyczki miały zostać spłacone w terminie 30 dni.
Pozwany nie wywiązał się z obowiązku spłaty i na dzień 22.11.2018 r. zadłużenie z tego tytułu wynosiło 5.385,54 zł. Faktom tym pozwany nie zaprzeczał (art. 230 k.p.c.).
Powyższy stan faktyczny sprawy Sąd ustalił w oparciu o powołane w treści uzasadnienia kserokopie dokumentów, których autentyczność i treść nie nasuwała wątpliwości Sądu jako wiarygodna podstawa rozstrzygnięcia w sprawie. Pozwany nie kwestionował istnienia zobowiązania wynikającego z zawartej umowy, ani jego wysokości. Okolicznością bezsporną między stronami był zatem, zarówno fakt zawarcia umowy pożyczki, wysokości zobowiązania, jak też opóźnienia ze strony pozwanego w spłacie zobowiązania. Okoliczności te powód wykazał przedkładając wydruk umowy pożyczki i bankowe potwierdzenie wypłaty środków pożyczki. Dokumenty te miały charakter prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c. podlegający ocenie razem z wszystkimi innymi dowodami, w myśl reguł wynikających z art. 233 k.p.c. Wynikiem tej oceny jest uznanie ich pełnej wiarygodności. Pozwany nie kwestionował przy tym również legitymacji powoda do dochodzenia ww. wierzytelności.
Sąd zważył, co następuje.
Roszczenie w całości zasługuje na uwzględnienie.
Powód wywodził swoje roszczenie z faktu istnienia wymagalnej wierzytelności wobec pozwanego, wynikającej z umowy pożyczki o nr (...), zawartej z (...) sp. z o.o. na kwotę 4.000 zł wraz z kosztami i odsetkami.
Postępowanie dowodowe wykazało, że w istocie pozwanego łączy stosunek zobowiązaniowy z wierzycielem pierwotnym (...) Sp. z o.o. w postaci umowy pożyczki, z której pozwany nie wywiązał się.
Powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty wykazał w toku procesu, że nabył skutecznie na podstawie przelewu wierzytelności, wierzytelność przysługującą pierwotnie (...) Sp. z o.o. tytułem pożyczki o nr (...).
Zgodnie z art. 509 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Zgodnie art. 511 k.c., jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony. Do akt sprawy zostały dołączone: wydruki umowy pożyczki zawartej przez pozwanego z pierwotnym wierzycielem oraz umowa przelewu zawarta pomiędzy (...) sp. z o.o. a powodem jako następcą prawnym.
Na skutek przelewu wierzytelności doszło do zmiany strony stosunku zobowiązaniowego po stronie wierzyciela, a zatem powód jest legitymowany czynnie do występowania w niniejszym procesie.
Sąd ustalił, że w dniach 30 - 31.01.2017 r. pozwany otrzymał środki pieniężne w kwocie 4.000 zł, zobowiązując się do ich zwrotu wraz z umówionymi kosztami w kwocie 628 zł, a zatem łącznie do zapłaty na rzecz pożyczkodawcy kwoty 4628 zł.
Zastrzeżone w umowie koszty udzielenia pożyczki mieszczą się w granicach ustawowego limitu pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego, przewidzianych przepisami art. 36a ustawy z 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim (jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r. poz. 1528).
Wobec upływu terminu obowiązywania umowy niespłacona należność z tej umowy jest wymagalna wraz z odsetkami. W konsekwencji żądanie pozwu należało uwzględnić w całości.
Rozstrzygnięcie znajduje podstawę prawną w art. 720 § 1 k.c. w zw. z art. 509 k.c. O odsetkach orzeczono w myśl art. 481 k.c. mając na uwadze łączące strony postanowienia umowne.
Mając na uwadze obecny stan majątkowy pozwanego, jego dochody, a w szczególności fakt, że pozwany jest osobą bezrobotną, posiada zadłużenie sięgające kwocie 40.000 zł, Sąd doszedł do przekonania, że zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek w rozumieniu art. 320 k.p.c., dający podstawę do rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty. Należy podkreślić, że pozwany zaprzestał spłaty zobowiązania objętego niniejszym postępowaniem z powodu kłopotów ze zdrowiem i utraty pracy, tracąc płynność finansową, wpadł w spiralę kredytową. Wspólnie z żoną mają na utrzymaniu syna w wieku szkolnym. Sami korzystają z pomocy rodziców, u których zamieszkują. Pozwany oczekuje, że od sierpnia będzie miał zatrudnienie, które pozwoli mu w ratach spłacić dług.
Zastosowane w pkt II wyroku oznaczenie sposobu spełnienia świadczenia – zdaniem Sądu – pomoże pozwanemu wyjść z zadłużenia, da szansę pozwanemu dobrowolnie spełnić świadczenie, natomiast powodowi pozwoli uniknąć długotrwałego i żmudnego postępowania egzekucyjnego. Rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty nie niweczy żądania powoda zasądzenia odsetek za opóźnienie z tą różnicą, że – zgodnie z zasadą prawną, wyrażoną w uchwale Sądu Najwyższego z 22.9.1970 r., III PZP 11/70 – wierzycielowi nie przysługują odsetki od ratalnych świadczeń za okres od daty wyroku do daty płatności poszczególnych rat (por. Legalis z glosą L. Steckiego, OSP 1971, Nr 11, poz. 202; A. Szpunar, W. Wanatowska, Przegląd, 1972, s. 436; W. Siedlecki, Przegląd, 1972, s. 96; uchwała SN z 15.12.2006 r., III CZP 126/06).
W tej sytuacji, zasądzoną należność Sąd rozłożył pozwanemu na 18 miesięcznych rat, płatnych w terminie do ostatniego dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym uprawomocni się wyrok, wraz z odsetkami umownymi. Jednocześnie, mając na uwadze interes powoda, Sąd zastrzegł, że nieuiszczenie dwóch kolejnych rat w terminie spowoduje natychmiastowa wymagalność pozostałej części należności.
O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z przepisem art. 102 k.p.c. obciążając pozwanego kosztami procesu w 1/4 części. Okoliczności, jakie legły u podstaw częściowego obciążenia pozwanego kosztami procesu są tożsame z przyczynami rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty, przytoczonymi uprzednio.