Uzasadnienie
G. C. pozwem wniesionym w dniu 9.06.2017 r. domagał się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego B. S. kwoty 694,00 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 27.02.2016 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu wskazano, że strony zawarły w dniu 27.01.2016 r. umowę pożyczki kwoty 544,00 zł płatną do 26.02.2016 r. W związku z brakiem spłaty pożyczki zostały podjęte działania windykacyjne. Na kwotę dochodzoną pozwem składają się:
- - należność główna - niespłacona kwota pożyczki - 544 zł,
- - koszty wezwań do zapłaty (§ 10 pkt 3 umowy) – 50,00 zł,
- - koszty windykacji (§ 10 pkt 3 umowy) - 100,00 zł.
Pozwany podniósł m.in., że nie miały miejsca żadne działania windykacyjne. W pozostałym zakresie nie kwestionował żądania.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 27.01.2016 r. strony zawarły umowę pożyczki gotówkowej kwoty 544,00 zł.
W umowie określono oprocentowanie, termin spłaty pożyczki na dzień 26.02.2016 r., zastrzeżono również odsetki w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie, a także prowizję w wysokości 28 zł oraz koszt ustanowienia zabezpieczenia w kwocie 116 zł.
Uzgodniono też wysokość kosztów związanych z niewykonaniem przez pożyczkobiorcę zobowiązań, ustalając, że koszt każdego wezwania do zapłaty wynosi 50 zł, zaś koszt czynności windykacyjnych - do 100 zł. (dowód: umowa pożyczki – k. 14-14v)
Pismem z 14.03.2016 r. wezwano pozwanego do spłaty długu.
(dowód: wezwania do zapłaty wraz z dowodem odbioru pisma k. 15)
Sąd zważył, co następuje
Powództwo częściowo jest zasadne, a mianowicie w zakresie należności głównej (kwoty niespłaconej pożyczki) oraz co do kosztów wezwań do zapłaty. W pozostałej części powództwo - co do zwrotu kosztów windykacyjnych jest nieudowodnione i niezasadne.
Strona powodowa nie udowodniła, że przeprowadziła jakiekolwiek czynności windykacyjne. Takim dowodem nie może być dołączony do pozwu protokół z 20.04.2016 r.(k. 16). Jest to dokument prywatny - oświadczenie wiedzy „windykatora”. Prawdziwość tego dokumentu, po myśli art. 253 zd. 2 k.p.c., strona powodowa powinna udowodnić. Jednakże tego nie uczyniono, przez co nie udowodniono żądań w tym zakresie według art. 6 k.c. Zaznaczyć trzeba, że pozwany zaprzeczył jakoby miały miejsce jakiekolwiek działania windykacyjne.
Można jeszcze dodać, iż sam fakt zawarcia w umowie zapisu, że koszt działań windykacyjnych będzie wynosił 100 zł nie oznacza możliwości automatycznego powstania roszczenia o zapłatę określonej kwoty, jeżeli nie zostanie wykazane, iż jakiekolwiek czynności o takim charakterze zostały podjęte. Niedopuszczalne jest bowiem aprioryczne przyjmowanie odpowiedzialności odszkodowawczej konsumenta (por. m.in. wyrok SN z 4.03.2010 r., w sprawie CSK 404/09). Takie zapisy rażąco naruszają interesy konsumenta, doprowadzając do nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na niekorzyść konsumenta, w związku z tym stanowią niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art. 385¹§ 1 k.c.
W myśl powołanego powyżej przepisu postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.
Powód nie wykazał, że treść umowy w zakresie opłaty windykacyjnej była indywidualnie uzgodniona z pozwanym, a pozwany temu zaprzeczył.
Zatem powództwo w zakresie żądania zapłaty kwoty 100 zł tytułem podjętych czynności windykacyjnych, jako nieudowodnione i jako niezasadne, podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt 1 i 2 wyroku.
O kosztach procesu orzeczono w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 100 k.p.c., dokonując ich stosunkowego rozdzielenia. Powód wygrał sprawę w 85 %.
Na koszty procesu złożyły się: 30,00 zł opłaty sądowej od pozwu, 270,00 zł kosztów zastępstwa procesowego i kwota 17,00 zł jako opłata skarbowa od pełnomocnictwa, tj. łącznie 317 zł, z czego 85 % daje 269 zł.
Wobec tego orzeczono jak w pkt 3 wyroku.
SSR Katarzyna Porada – Łaska