Uzasadnienie
Oskarżona M. J. mieszka samotnie. W mieszkaniu trzyma zwierzęta, tj. 6 kotów. Jedna z tych kotek miał przepuklinę. Guz ten ograniczał kotkę ruchowo oraz zagrażał życiu kotki. Nadto kot był lekko niedożywiony. Podczas wizyty przedstawicielek Stowarzyszenia (...) w dniu 17 lipca 2017 r. oskarżona oświadczyła, że kotka miała przepuklinę od urodzenia oraz że posiada fundusze pozwalające na skorzystanie z porady weterynarza. Nie powiedziała jednak dlaczego tego nie zrobiła (dowód: zdjęcia – k. 3-4, zeznania świadka I. M. – k. 10-11, A. M. – k. 13-14, P. L. – k. 17-18).
M. J. ma 66 lat. Ma wykształcenie podstawowe. Utrzymuje się z emerytury. Nie ma majątku większej wartości. Nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Nie była karana w czasie popełnienia zarzucanego jej czynu. W okresie objętym zarzutem, oskarżona miała znacznie ograniczoną możliwość pokierowania swoim postępowaniem (dane osobowe – k. 42, karta karna – k. 24, wyrok w aktach II K 218/16 – k. 638, 666, opinia – k. 72-76).
Oskarżona M. J. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i odmówiła składania wyjaśnień. Sąd dał wiarę zgromadzonym w sprawie pozostałym dowodom a przede wszystkim zeznaniom lekarza weterynarii.
Zgodnie z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierzą karze podlega ten, kto znęca się nad zwierzęciem. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 2 cyt. ustawy znęcaniem się nad zwierzęciem jest świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień.
Oskarżona M. J. posiadała zwierzęta, tj. koty, z których jeden z nich miał przepuklinę. Jak wynika z opisu świadków kot urodził się z przepukliną, guz był duży – ograniczający kota ruchowo, a nadto zagrażał jego życiu. Wedle oświadczenia złożonego przedstawicielom Stowarzyszenia (...) oskarżona posiadała środki pieniężne, by skorzystać z pomocy weterynarza jednak z niewiadomych przyczyn tego nie zrobiła.
Oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu mając znacznie ograniczoną zdolność rozpoznania swoich czynów i pokierowania swoim postępowaniem – art. 31 § 2 k.k. Należy wziąć pod uwagę, iż stwierdzone zaniedbania są stosunkowo niewielkie w porównaniu z zaniedbaniami opisanymi w sprawie II K 218/16. Dlatego Sąd skorzystał z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzonej oskarżonej i wymierzył jej karę 50 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda stawka. Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonej jest średni. Oskarżona w swoim środowisku ma opinię, osoby która nie zawsze radzi sobie z opieką nad zwierzętami, wtedy zawiadamiane są stosowne organizacje. Podkreślić również należy, iż z uwagi na stwierdzone dysfunkcje u oskarżonej warunki bytowe zapewnione trzymanym zwierzętom nie odbiegają od warunków w jakich przebywa sama oskarżona.
Na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył oskarżonej na poczet kary grzywny okres jej zatrzymania.
Orzeczenia o nawiązce – art. 35 ust. 5 oraz o przepadku na rzecz Skarbu Państwa odebranego zwierzęcia – art. 35 ust. 3 były orzeczeniami obligatoryjnymi.
O wynagrodzeniu obrońcy ustanowionego z urzędu orzeczono w myśl § 17 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
Oskarżona M. J. utrzymuje się jedynie z niewielkiej emerytury dlatego Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych.
SSR Agnieszka Wachłaczenko