UZASADNIENIE
W dniu 27 października 2024 r. około godziny 17:00 obwiniony V. R. przejeżdżał przez miejscowość D. . Kierował motocyklem marki Ł. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) . Poruszał się drogą wojewódzką (...) , w kierunku miejscowości E. . Na tym odcinku drogi, prędkość ograniczona jest do 50 km/h znakiem D-42. Obwiniony poruszał się w pewnej odległości za motocyklem marki Ł. (...) (2) o numerze rejestracyjnym (...) , którym kierował V. P. . Z przeciwka nadjeżdżał A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wraz z lawetą o numerze rejestracyjnym SAM o numerze rejestracyjnym (...) , którym kierował K. I. .
W okolicy posesji nr (...) , ze strony prawej na lewą, patrząc w kierunku poruszania się motocyklistów, rowerzysta zasygnalizował manewr skrętu ręką a następnie rozpoczął manewr skrętu w lewo na posesję. Poruszający się jako pierwszy V. P. zwolnił przepuścił rowerzystę bez wykonywania gwałtownych manewrów. Natomiast V. R. zauważył tego rowerzystę później, dlatego podjął decyzję o „położeniu” motocykla. Motocykl uderzył w centralną część A. . Również motocyklista przemieszczał się w tym kierunku, dlatego kierujący A. chcąc uniknąć najechania na motocyklistę skręcił w prawo. Powrót na poprzedni tor jazdy uniemożliwił mu motocykl znajdujący się pod kołami A. , dlatego kierujący wjechał do rowu (dowód: notatka urzędowa – k. 1, zeznania K. I. – k. 6-7, protokoły oględzin pojazdów – k. 13-24, protokół oględzin miejsc zdarzenia – k. 27-29, szkic sytuacyjny – k. 26, częściowo wyjaśnienia V. R. – k. 81, 48, zeznania V. P. – k. 85-86, 10-11, opinia biegłego – k. 108-113, 148-152).
Wszyscy uczestnicy zdarzenia byli trzeźwi. W wypadku tym obrażeń ciała doznał V. R. , natomiast uszkodzeniu uległy wszystkie pojazdy (dowód: protokoły badania trzeźwości – k. 2-4, opinia – k. 39-31, protokoły oględzin pojazdów – k. 13-24).
Obwiniony V. R. ma 54 lata. Jest przedsiębiorcą. Uzyskuje dochody w wysokości ok. 6000 zł miesięcznie. Jest właścicielem majątku większej wartości. Na utrzymaniu ma dwie osoby. Nie był karany za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym (dane osobowe – k. 47, 81, dane o karalności – k. 52).
Obwiniony V. R. nie przyznał się do naruszenia jakichkolwiek zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jako pierwotną przyczynę wypadku wskazywał niewłaściwe zachowanie się rowerzysty, który miał wykonać nagły manewr skrętu w lewo. Jednocześnie wskazywał, iż jadący przed nim V. P. hamował i nie zderzył się z rowerzystą. Obwiniony również zaczął hamować, jednak uznając iż nie uniknie zderzenia, zdecydował się położyć motocykl. Obwiniony opisał to w ten sposób: „ nagle zauważyłem , jak jadący motocyklem przede mną hamuje, bo wymusza na nim pierwszeństwo rowerzysta, który z prawej strony drogi asfaltowej dwukierunkowej nagle zjechał przez całą szerokość jezdni w lewo do posesji.” Z wyjaśnień tych wynika, iż cała ta sytuacja była dla obwinionego zaskoczeniem. Jednak skoro widział, że rowerzysta zjeżdża w lewo przez całą szerokość drogi, to wbrew swoim twierdzeniom, nie powinien być zaskoczony manewrem obronnym poprzedzającego go kierowcy. Należy również zauważyć, iż jak wynika z zeznań V. P. manewr ten nie był gwałtowny („nie do stopu”). Zatem Sąd uznał, iż twierdzenia obwinionego co do zachowania należytej odległości przed poprzedzającym go pojazdem stanowią linię obrony obwinionego. Potwierdzają to również wnioski dwóch opinii biegłego z dziedziny ruchu drogowego. Wbrew twierdzeniom obrońcy opinie te są rzetelne, w ocenie Sądu uwzględniają całokształt zebranego materiału dowodowego. Obrońca w swoich wywodach pomija ustalenia biegłego zawarte na k. 113v. opinii, z których wynika, iż przekroczenie przez obwinionego dozwolonej prędkości, w niniejszej sprawie było okolicznością drugorzędną. Biegły wskazuje, iż każdorazowo kierujący pojazdem powinien utrzymać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania pojazdu poprzedzającego. Odstęp ten powinien być adekwatny do prędkości z jaką porusza się pojazd. Dla prędkości 70 km/h jest to co najmniej 37 m, dla prędkości 50 km/h – 26 m. Dla prędkości 40 km/h odległość ta byłaby jeszcze mniejsza. Zeznania K. R. – pasażera pojazdu A. (k. 33) nie dostarczyły informacji na temat przyczyn i przebiegu wypadku, potwierdziły natomiast ustalenia co do sytuacji powypadkowej. Podobnie zeznania V. T. (k. 51). Należy zauważyć, iż świadek zaprzeczyła, żeby na jej posesję wjechał jakiś rowerzysta, jednak w tym zakresie jej zeznania są sprzeczne z zeznaniami V. P. oraz K. I. a także wyjaśnieniami V. R. . W szczególności K. I. jest osobą bezstronną, nie mającą żadnych powiązań, czy to z obwinionym i V. P. czy też z V. T. . W znikomym stopniu jest prawdopodobne, by przypadkowa, obca osoba wjeżdżała na cudzą posesję.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.w. karze podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jak wynika ze zgromadzonych dowodów, obwiniony poruszał się drogą publiczną (DW 449). Kierując motocyklem obwiniony nie zachował bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazdu. Obowiązek ten nakłada na kierowcę art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Oczywistym jest, iż bezpieczny odstęp nie zależy jedynie od prędkości z jaką porusza się kierowca ale również od warunków panujących na drodze (np. warunki atmosferyczne, rodzaj nawierzchni, natężenie ruchu, rodzaj pojazdu, inne przeszkody). W okolicznościach tej sprawy obwiniony ustalając bezpieczną odległość od poprzedzającego go pojazdu oprócz prędkości winien był uwzględnić porę dnia i wynikające z tego ograniczenie widoczności, fakt ograniczenia widoczności przez poruszający się przed nim inny pojazd oraz ograniczenie wynikające z nałożonego kasku. Manewr hamowania wykonany przez V. P. nie był manewrem nagłym, co wynika również z wyliczeń biegłego, który podał, iż do całkowitego zatrzymania motocykla z prędkości 50 km/h wymagany jest odcinek wynoszący 26 m. Jak wynika z zeznań V. P. zauważył rowerzystę z odległości ok. 30 m (taki mają zasięg światła motocykla), przepuszczenie rowerzysty nie wymagało nagłego, gwałtownego zahamowania. W ocenie Sądu, niezachowanie dopuszczalnej prędkości nie miało bezpośredniego związku z zaistnieniem tego wypadku, istotne było naruszenie zasady zachowania bezpiecznego odstępu od poprzedzającego pojazdu. Skoro bowiem obwiniony widział, iż poprzedzający go motocyklista podjął manewr hamowania w wyniku pojawienia się rowerzysty zmieniającego tor jazdy, to nie można mu zarzucić, iż nienależycie obserwował przedpole jazdy. Jeśli przyjąć, iż obwiniony zareagował, jak twierdzi, natychmiast to zabrakło mu czasu i drogi do wykonania bezkolizyjnego manewru hamowania. Zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym było realne, doszło do zderzenia motocykla z nadjeżdżającym z przeciwka pojazdem, który by uniknąć uderzenia w obwinionego zjechał do rowu.
Obwiniony dopuścił się tego naruszenia nieumyślnie, błędnie oceniając odległość od poprzedzającego go pojazdu i nie przewidując możliwości hamowania lub wręcz zatrzymania poprzedzającego go pojazdu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności wyłączających winę lub bezprawność czynu obwinionego. Jest to wykroczenie o znacznej społecznej szkodliwości, zagrażające bezpieczeństwu nie tylko obwinionego ale też innych osób. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował uprzednią niekaralność obwinionego. Sąd wziął również pod uwagę, iż to zdarzenie w życiu obwinionego jest sytuacją incydentalną, obwiniony był osobą najbardziej pokrzywdzoną w tym zdarzeniu, dlatego zastosował instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianą w art. 39 § 1 k.w.
Na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. Sąd obciążył obwinionego całością kosztów postępowania, nie znajdując podstaw, by V. R. zwolnić od ich ponoszenia choćby w części.
sędzia Agnieszka Wachłaczenko