Uzasadnienie
Strona powodowa (...) w P. wniosła o zasądzenie od pozwanej L. O. kwoty 5 193,23 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonych od dnia wniesienia pozwu w postępowaniu elektronicznym tj. od 25 sierpnia 2025 r. oraz o zwrot kosztów procesu, w tym również kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym.
W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, że pozwana L. O., będąca konsumentem 17 kwietnia 2024 roku zawarła z kredytodawcą (...) umowę numer (...) z limitem kredytowym w wysokości 3 500 zł. Strona powodowa wskazała, że pozwana w całości otrzymała finansowanie określone umową i wykorzystała udostępniony na karcie limit kredytowy, składając dyspozycję wypłaty środków z karty i wykorzystując kwotę w wysokości 2 894,44 zł. Strona powodowa podała, że pozwana nie dokonując wpłat minimalnych kwot naruszyła postanowienia umowy, w związku z tym kredytodawca wypowiedział umowę, co skutkowało wymagalnością całości należności 7 lutego 2025 r.
Strona powodowa wskazała, że na dochodzoną pozwem sumę składają się następujące kwoty: 2 894,44 zł tytułem niespłaconego wykorzystanego limitu kredytowego, 182,21 zł tytułem niespłaconych odsetek od wykorzystanego limitu kredytowego, 1 891,23 z tytułu opłat za udzielenie i administrowanie limitem kredytowym oraz innych opłat dodatkowych naliczonych zgodnie z postanowieniami umowy i tabelą opłat, 225,35 zł tytułem skapitalizowanych odsetek umownych liczonych od kwoty 4 785,67 zł od 7 lutego 2025 roku do 24 sierpnia 2025 roku tj. do dnia poprzedzającego dzień wniesienia pozwu o zapłatę w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym. Strona powodowa dalej podała, że 16 lipca 2025 r. zawarła z kredytodawcą (...) umowę sprzedaży wierzytelności, na podstawie której, kredytodawca zbył wierzytelność wynikającą z zawartej 17 kwietnia 2024 roku z pozwaną umowy numer (...), a strona powodowa stała się uprawniona do występowania z wszelkimi roszczeniami przysługującymi cedentowi względem pozwanej.
Od wydanego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym pozwana L. O. wniosła sprzeciw i zaskarżając go w całości wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej. Pozwana zarzuciła stronie powodowej nieudowodnienie roszczenia co do zasady i wysokości, oraz brak legitymacji procesowej czynnej strony powodowej ze względu na brak wykazania skutecznego nabycia wierzytelności dochodzonej pozwem oraz brak legitymacji procesowej biernej pozwanej, a także bezwzględną nieważność umowy cesji na podstawie art. 9a ust. 5 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1362), podnosząc jednocześnie, że pożyczkodawca nie dokonał oceny zdolności kredytowej pozwanej zgodnie z art. 9 i 9a ustawy o kredycie konsumenckim.
Nadto, pozwana podniosła, że wydruk umowy nr (...) z dnia 15 kwietnia 2024 r. zawiera niedozwolone postanowienia umowne w zakresie dotyczącym zastrzeżenia wysokości odsetkowych i poza odsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego, wskazując jednocześnie, że strona powodowa nie wykazała aby postanowienia umowy były indywidualnie negocjowane z pozwaną. Pozwana zarzuciła, że strona powodowa nie wykazała, w jaki sposób wyliczyła należność główną i dochodzone odsetki oraz czy i w jaki sposób zarachowała wpłaty dokonane przez pozwaną w wykonaniu umowy, co czyniło niemożliwym odniesienie się do tej kwestii.
Nadto wskazała na uregulowania zawarte w umowie pożyczki, które należy poczytywać jako klauzule niedozwolone, a dotyczące poza odsetkowych kosztów kredytu. Kwestionując wymagalność dochodzonego roszczenia, pozwana wskazała też, że strona powodowa nie wykazała faktu doręczenia jej oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, z której wywodzone jest roszczenie.
Ustosunkowując się do zarzutów pozwanej strona powodowa podtrzymała stanowisko.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Pozwana L. O. w dniu 15 kwietnia 2024 roku zawarła z (...) z siedzibą w B. (Bułgaria) umowę o udzielenie Limitu Kredytowego G. (...) (2) numer (...). Zgodnie z art. 2 ust. 1 umowy kredytodawca zobowiązał się udzielić kredytobiorcy kredytu w maksymalnej kwocie 3 000 zł (,,Limit Kredytowy”) w formie przyznania linii kredytowej, z której można korzystać zgodnie z warunkami opisanymi w art. 3 i 4 umowy, a kredytobiorca zobowiązał się do korzystania z niego i jego spłaty zgodnie z postanowieniami umowy. Limit Kredytowy stanowił całkowitą kwotę kredytu w rozumieniu Ustawy o kredycie konsumenckim. Kredytodawca udostępniał kredytobiorcy instrument płatniczy w postaci karty kredytowej z wytłoczonym numerem umowy (...), numerem karty imieniem i nazwiskiem pozwanej. Karta miała zostać wysłana kredytobiorcy w ciągu 2 dni roboczych od daty zawarcia umowy na adres wskazany we wniosku o zawarcie umowy - art. 2 ust. 2 umowy.
Karta stawała się aktywna po otrzymaniu jej przez kredytobiorcę i skontaktowaniu się z kredytodawcą w celu jej aktywacji. Pozwana jako kredytobiorca zawierając umowę oświadczyła, że przed jej zawarciem otrzymała na trwałym nośniku w formie pliku (...) dokumenty w postaci: umowy o udzielenie Limitu Kredytowego, warunków korzystania z (...) Taryfę oraz wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy.
Zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 4 ust. 1 umowy, zawarta została na czas nieokreślony. Okres spłaty kwoty wykorzystanego limitu kredytowego stanowiącego pojedynczą transakcję płatniczą nie mógł być dłuższy niż 12 miesięcy od daty transakcji, do dokonania której skorzystano z limitu kredytowego. Po całkowitej spłacie całkowitego zobowiązania kredytobiorca miał prawo do ponownego wykorzystania limitu kredytowego w pełnej wysokości.
Całkowite zobowiązanie kredytobiorcy obejmowało wykorzystaną kwotę limitu kredytowego, należne od niej odsetki, prowizję za udzielenie limitu kredytowego oraz odsetki za opóźnienie, a także opłaty za korzystanie z karty wskazane w taryfie, o ile znajdują zastosowanie – art. 4 ust. 2 umowy, a wykorzystana kwota stanowiła sumę wszystkich transakcji dokonanych przy użyciu karty do wysokości maksymalnej kwoty limitu kredytowego w dowolnym momencie w trakcie obowiązywania umowy – art. 3 ust 2 umowy.
Zgodnie z art. 4 ust. 5 umowy całkowita kwota do zapłaty przez kredytobiorcę obejmowała wykorzystaną kwotę limitu kredytowego oraz całkowity koszt kredytu, na który składały się odsetki od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego oraz prowizja za udzielenie limitu wskazana w art. 12 umowy. Ich ostateczna wysokość była uzależniona od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego oraz okresu korzystania z limitu. Kwota odsetek oraz prowizji za udzielenie limitu kredytowego naliczonych od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego zostały wskazane w Tabeli Całkowitej kwoty do zapłaty stanowiącej Załącznik nr (...) do umowy. Zgodnie z art. 4 ust. 3 umowy począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym kredytobiorca po raz pierwszy skorzystał z limitu kredytowego, był on obowiązany do spłaty co najmniej 20% wykorzystanej kwoty według danych na ostatni dzień poprzedniego miesiąca, lecz nie więcej niż kwoty całkowitego zobowiązania.
Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania („RRSO”) wskazana w art. 4 ust. 6 umowy kredytu wynosiła 322,6%. Kredytobiorca był zobowiązany do zapłaty odsetek od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego. Na podstawie art. 10 umowy, kredytobiorca jest zobowiązany do zapłaty odsetek od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego, a odsetki obliczane były według stałej rocznej stopy procentowej w wysokości 18,5 %.
W art. 11 ust. 1 umowy, kredytodawca i kredytobiorca wyraźnie uzgodnili i potwierdzili, że kwoty wszystkich opłat należnych kredytobiorcy w związku z wykorzystaniem środków limitu kredytowego są określone w Taryfie, stanowiącej część załącznika nr (...) do umowy. Na podstawie art. 11 ust. 2 umowy, kredytobiorca jest zobowiązany do uiszczenia opłat związanych ze sposobem wykorzystania limitu kredytowego, którymi są: opłaty za wypłatę gotówki w bankomatach poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, usługa wypłaty gotówki w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego, usługa wypłaty gotówki poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, zakupy za pomocą usługi Cash back oraz prowizja za nieuzasadnione transakcje.
Zgodnie z art. 12 umowy kredytobiorca był zobowiązany do zapłaty miesięcznej prowizji za udzielenie limitu kredytowego w wysokości 16% wykorzystanej kwoty według stanu na dany miesiąc stanowiącej wynagrodzenie za przygotowanie i zarządzanie dokumentacją umowną, udzielenie limitu, obsługę przez kredytodawcę limitu kredytowego i karty, odpłatność za koszty tej obsługi oraz zarządzenie ryzykiem kredytowym. Prowizja miała być obliczana w stosunku dziennym w wysokości 0,3333% wykorzystanej kwoty maksymalnie do 10% miesięcznie oraz dodatkowo w wysokości miesięcznej 6% wykorzystanej kwoty według stanu na ostatni dzień okresu płatności naliczanej pierwszego dnia po upływie okresu płatności (tj. szóstego dnia danego miesiąca), ta część prowizji nie jest pobierana za dany miesiąc, jeżeli kwota całkowitego zobowiązania zostanie spłacona w całości w okresie płatności w danym miesiącu, a także jeżeli kredytobiorca nie spłaci co najmniej minimalnej kwoty do zapłaty przez trzy kolejne miesiące.
Art. 13 umowy stanowił, że za każdy dzień, w którym kredytobiorca pozostaje w opóźnieniu za spłatą jakichkolwiek kwot wynikających z umowy, kredytodawca jest uprawniony do naliczania odsetek za opóźnienie od tych kwot. Odsetki za opóźnienie są naliczane w maksymalnej wysokości odsetek określony w art. 481 § 2¹ k.c. tj. w wysokości dwukrotności wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Na dzień zawarcia umowy stawka odsetek maksymalnych za opóźnienie wynosiła 22,5 %. Wysokość odsetek za opóźnienie miała się zmieniać automatycznie wraz ze zmianą wysokości odsetek maksymalnych. Za okres naliczania odsetek za opóźnienie nie są naliczane odsetki zgodnie z art. 10 ani prowizja za udzielenie limitu kredytowego zgodnie z art. 12 umowy.
W art. 15 ust. 1 umowy określono, że spłata limitu kredytowego wraz z odsetkami i opłatami miała być dokonywana na podany numer rachunku bankowego prowadzony w (...) S.A. na rzecz (...) i opatrzona tytułem w postaci numeru umowy (...). Kredytodawca na podstawie art. 15 ust. 4 umowy miał zaliczać otrzymane wpłaty na poczet swoich należności we wskazanej kolejności: 1. Odsetki za opóźnienie wynikające z art. 13 umowy – jeżeli zostały naliczone; 2. Prowizja za udzielenie limitu kredytowego wynikająca z art. 12 umowy, o ile została naliczona; 3. Odsetki wynikające z art. 10 umowy, 4. Inne opłaty i obciążenia wynikające z umowy; 5. Opłaty za wypłaty z bankomatów wskazane w taryfie; 6 kwota kapitały wykorzystanej kwoty kredytu.
Dowód:
umowa z 15.04.2024 r. o udzielenie limitu kredytowego nr (...) - k. 35-38, załącznik nr (...) do umowy tabela całkowitej kwoty do zapłaty - k. 38, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego G. (...) (1) B. - k. 40-42v., załącznik 1 tabela całkowitej kwoty do zapłaty G. (...) (1) B. - k. 42v., załącznik nr (...) do umowy Warunki korzystania z międzynarodowej karty kredytowej (...) – k. 44-48v., aneks 12.09.2024 r. do umowy nr (...) – k. 43, potwierdzenie transakcji internetowej z 16.04.2024 r. – k. 51, certyfikat podpisania umowy - k. 53
Do umowy nr (...) został zawarty aneks nr (...) z 15 kwietnia 2024 roku, na podstawie którego pozwana jako kredytobiorca skorzystała z akcji promocyjnej kredytodawcy „30 dni bez żadnych kosztów”. Strony uzgodniły w § 1 pkt 1 okres promocyjny 30-dniowy liczony od dnia aktywacji karty przez pożyczkobiorcę zgodnie z art. 2 ust. 2 umowy, a w przypadku skorzystania z usługi „przelew z rachunku karty” od dnia uruchomienia limitu kredytowego. Postanowienia rozdziału IV umowy dotyczące oprocentowania, opłat i innych zobowiązań wynikających z umowy miały obowiązywać począwszy od pierwszego okresu płatności po upływie okresu promocyjnego. Tego samego dnia strony zawarły aneks nr (...), na mocy którego pozwana zdecydowała się na otrzymanie części przyznanego limitu kredytowego w formie przelewu na swój osobisty rachunek bankowy. W ramach tej usługi kredytobiorca otrzymał 60% przyznanego limitu kredytowego na rachunek bankowy kredytobiorcy. Jednocześnie w § 4 aneksu nr (...) uchylono treść art. 32 umowy. Kredytobiorca 16 kwietnia 2024 roku dokonał przelewu kwoty 1 800 zł na konto pozwanej L. O..
Pozwana L. O. 12 września 2024 roku zawarła z (...) aneks do umowy limitu kredytowego, na podstawie którego zmieniona została wysokość limitu kredytowego i ustalona na kwotę 3 500,00
Dowód:
aneks nr (...) z 15.04.2024 r. do umowy nr (...) - k. 39, aneks nr (...) z 15.04.2024 r. do umowy nr (...) - k. 39v.-40, aneks 12.09.2024 r. do umowy nr (...) – k. 43, potwierdzenie transakcji internetowej z 16.04.2024 r. – k. 51, certyfikat podpisania umowy - k. 53
W związku z nieuregulowaniem przez pozwaną L. O. wymagalnych zobowiązań wynikających z tytułu umowy o udzielenie limitu kredytowego nr (...), kredytodawca (...) 12 lipca 2025 roku sporządził adresowane do pozwanej wypowiedzenie umowy o udzielenie limitu kredytowego numer (...), wykazując stan zadłużenia na 4 lipca 2025 r. w wysokości 5 052,81 zł.
Dowód:
pismo z 12.07.2025 r.- k.57, historia naliczania opłat i rozliczania wpłat od 17.04.2024 r. do 30.06.2025 r. – k. 55-56v.
(...) z siedzibą w B. 16 lipca 2025 roku zawarła z (...) w P. umowę sprzedaży pakietu (...) wierzytelności, szczegółowo opisanych w Załączniku numer (...) do umowy. Strony umowy postanowiły, że własność pakietu wierzytelności przechodzi ze zbywcy na nabywcę z chwila uznania rachunku bankowego wskazanym w punkcie 4.2 umowy. Wykaz przelewanych wierzytelności w formie papierowej stanowił Załącznik numer (...) do umowy, gdzie pod numerem (...) figurowała wierzytelność przeciwko pozwanej wynikająca z umowy numer (...) na kwotę 5 052,81 zł. Strona powodowa 17 lipca 2025 roku dokonała przelewu internetowego z tytułu nabycia powyższego pakietu wierzytelności od (...).
Dowód:
umowa sprzedaży wierzytelności wraz z załącznikami z 16.07.2025 r. - k.24-33, wyciąg z Załącznika nr (...) k. 34, potwierdzenie transakcji z 17.07.2025 r. – k 33v.
Strona powodowa 25 lipca 2025 roku sporządziła adresowane do pozwanej zawiadomienie o przelewie wierzytelności i wezwanie do zapłaty długu w łącznej kwocie 5 110,63 zł i wskazała, że na wysokość zobowiązania składały się kwoty: 5 052,81 zł tytułem należności oraz 57,82 zł tytułem niespłaconych odsetek.
Dowód:
pismo z 25.07.2025 r. – k 58
Strona powodowa 25 sierpnia 2025 r. wniosła pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, którym domagała się od pozwanej L. O. zapłaty kwoty 5 193,23 zł. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym (...) w Lublinie (...) 18 października 2025 r. wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym uwzględniając żądanie pozwu. Pozwana 3 grudnia 2025 r. złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając nakaz zapłaty w całości. Wobec powyższego sprzeciwu, 12 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy (...) w Lublinie (...) wydał postanowienie o umorzeniu postępowania.
Dowód:
pozew o zapłatę w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym z 25.08.2025 r. – k 61 - 63v: nakaz zapłaty z 18.11.2025 r. sygn. akt (...) – k. 64, sprzeciw pozwanej od nakazu zapłaty z 03.12.2025 r. - k. 66, postanowienie Sądu Rejonowego (...) w Lublinie (...) z 12.01.2026 r. o umorzeniu postępowania sygn. akt (...) - k.70v.
Sąd zważył, co następuje
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części tj. co do kwoty 3 076,65 zł.
Opisany wyżej stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę powodową, w postaci umowy i aneksów oraz certyfikatów podpisu, a także umowy cesji wierzytelności oraz dokumentów z nią związanych.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że legitymacja procesowa bierna pozwanej wynika jednoznacznie z dołączonych certyfikatów komunikacji elektronicznej, ponieważ umowa o udzielenie limitu kredytowego została zawarta za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość – drogą elektroniczną, na co wskazują dołączone certyfikaty. Pozwana mimo podniesionego zarzutu w żaden sposób nie podważyła dowodów zaoferowanych przez stronę powodową, a jedynie zaprzeczyła swej legitymacji procesowej biernej opierając swoje twierdzenia na formie pisemnej nie zważając, że przepisy obowiązującego prawa dopuszczają możliwość zawarcia umowy na odległość zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. Pozwana w dniu 15 kwietnia 2024 r. nie tylko podpisała elektronicznie umowę, ale i aneksy do umowy akceptując postanowienia umowy, z których wynikało, że zapoznała się z warunkami, na jakich może korzystać z limitu kredytowego, na co wskazując dołączone certyfikaty komunikacji elektronicznej i podpisania umowy.
Kwota limitu kredytowego w wysokości 3 000 zł została udostępniona pozwanej L. O. w postaci wydania karty kredytowej z wytłoczonym nr umowy (...) oraz imieniem i nazwiskiem L. D., częściowo kwota limitu kredytowego została udostępniona poznawanej postaci przelewu 60% udzielonego limitu kredytowego na rachunek bankowy pozwanej w wysokości 1 800 zł (k. 51). Następnie kwota limitu kredytowego została zwiększona do wysokości 3 500 zł (aneks z 12 września 2024 r – k. 50). Pozwana nie przedstawiła dowodu przeciwnego wykazując, że rachunek wskazany w potwierdzeniu transakcji o numerze (...) do niej nie należy. W związku z tym zupełnie chybiony i w kontekście przedstawionych przez stronę powodową dokumentów, jest zarzut braku legitymacji procesowej biernej.
Chybiony okazał się również zarzut braku legitymacji procesowej czynnej po stronie powodowej. W myśl art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Jeżeli wierzytelność stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony (art. 511 k.c.). Mając na uwadze przedstawione przez strony powoda dokumenty w postaci umowy przelewu, załącznika do niej, zawiadomienia u dłużnika o cesji, strona powodowa skutecznie uzyskała legitymację do żądania zapłaty wierzytelności wynikającej zawartą przez pozwaną umowy pożyczki. Strona powodowa przedstawiła także odpowiednią dokumentację, wykazującą odpowiednie pełnomocnictwa upoważniające do zawarcia umowy przelewu wierzytelności pomiędzy wierzycielem pierwotnym a stroną powodową, w szczególności udzielone pełnomocnictwo dla L. M. (k. 123-126) oraz udzielone dla G. B. (k. 32). Przedstawiona dokumentacja nie budzi żadnej wątpliwości Sądu.
Do umowy zawartej pomiędzy pozwaną a wierzycielem pierwotnym (...) z siedzibą w B. zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim, bowiem art. 3 ust. 1 u.o. k.k., stanowi, że przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1).
Należy wziąć także pod uwagę, że elektroniczny instrument płatniczy jest to zindywidualizowane urządzenie lub uzgodniony przez użytkownika i dostawcę zindywidualizowany zbiór procedur, służących do inicjowania zlecenia płatniczego; natomiast "karta kredytowa" oznacza instrument płatniczy, który umożliwia płatnikowi zainicjowanie transakcji kartą kredytową, określonej jako transakcję płatniczą realizowaną w oparciu o kartę, w wyniku której płatnik zostaje w całości lub w części obciążony kwotą transakcji w ustalonym wcześniej konkretnym terminie w miesiącu kalendarzowym, zgodnie z wcześniej ustalonym limitem kredytowym, z odsetkami lub bez w rozumieniu art. 2 pkt 34 w zw. z art. 2 pkt 5 rozporządzenia (UE) 2015/751. Ustawa z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 623) określa podstawowe zasady funkcjonowania rynku krajowych transakcji płatniczych przy użyciu kart płatniczych.
Zgodnie z ww. ustawą przed zawarciem umowy o prowadzenie rachunku płatniczego dostawca przekazuje konsumentowi, z odpowiednim wyprzedzeniem, w postaci papierowej albo elektronicznej, dokument dotyczący opłat pobieranych z tytułu usług świadczonych w zawiązku z prowadzeniem rachunku płatniczego, w celu umożliwienia konsumentowi porównania ofert dostawców prowadzących rachunki - art. 20a ustawy usługach płatniczych. W przypadku, gdy usługa świadczona przez dostawcę jest oferowana w ramach pakietu usług, dostawca zamieszcza w dokumencie, o którym mowa w ust. 1, informację o opłacie za cały pakiet usług, o usługach zawartych w pakiecie i ich liczbie oraz o dodatkowych opłatach za każdą usługę, która wykracza poza liczbę usług objętych opłatą za cały pakiet usług. Dokument dotyczący opłat, o którym mowa w art. 20a ust. 1, musi stanowić dokument odrębny w stosunku do innych dokumentów przekazywanych konsumentowi przed zawarciem umowy o prowadzenie rachunku płatniczego, a ponadto informacje w nim zawarte muszą być sformułowane w sposób przejrzysty i czytelny, a przede wszystkim nie mogą wprowadzać w błąd - art. 20b ustawy usługach płatniczych (Wyrok SR w Koninie z 26.06.2025 r., I C 287/25, LEX nr 4014159).
W odniesieniu do powyższego, nie sposób uznać, by postanowienia umowy o udzielenie limitu kredytowego zawartej niewątpliwie na odległość, zawierały jasne, czytelne postanowienia dotyczące należnych od pozwanej opłat oraz prowizji. Postanowienia art.12 umowy oraz informacje zawarte w formularzu informacyjnym tożsame z tym postanowieniem (vide: rubryka 7 formularza) w żaden sposób nie czynią zadość wymaganiu art.30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim, a nadto w ocenie Sądu stanowią niedozwolone wzorce umowne.
W związku z powyższym należało dokonać oceny postanowień umowy zgodnie z art. 385¹ § 1 k.c., który stanowi, że postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to jednak postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Z umowy o udzielenie limitu kredytowego i aneksu wynika kwota kredytu i odsetki umowne. Jednak postanowienia umowy dotyczące opłat i prowizji zostały sformułowane w sposób tak niejednoznaczny, że kredytobiorca, w tym przypadku pozwana, w żaden sposób zapoznając się z tak zredagowanymi postanowieniami umownymi nie był w stanie zawierając umowę określić, nawet w przybliżeniu, w jakiej wysokości mogą go te należności obciążać.
Zwrócić dodatkowo należy uwagę, że także uzasadnienie pozwu absolutnie tej kwestii nie wyjaśnia. Strona powodowa winna wykazać, wszak to na niej spoczywał ciężar dowodu, że postanowienia w tym zakresie (art.11 i 12 umowy) zostały indywidulanie z pozwaną uzgodnione, jednak brak jest na tę okoliczność jakiegokolwiek dowodu. Strona powodowa nie zwróciła uwagi, że zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz ugruntowanego orzecznictwa TSUE sąd krajowy ma obowiązek badać z urzędu niedozwolone postanowienia umowne.
Zgodnie z przepisem art. 385 ¹ § 3 k.c. nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu, w szczególności odnosi się do to wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. W ocenie Sądu pozwana nie miała możliwości indywidualnego uwzględnienia postanowień umowy dotyczących poza odsetkowych kosztów. W związku z tym, że strona powodowa nie wykazała negocjowania, czy uzgadniania z pozwaną postanowień umowy w zakresie opłat i prowizji, nie udowodniła sposobu ich wyliczenia, to Sąd w tym zakresie powództwo oddalił. Dowód z historii naliczania opłat i rozliczania wpłat (k.55 – 56) w żadnej mierze kwestii dotyczącej kwoty, od której były naliczane należności nie wyjaśniają, ani nie dają podstaw do ich wyliczenia.
W związku z powyższym Sąd oddalił powództwo w zakresie opłat z tytułu udzielenia i administrowania limitem kredytowym oraz dodatkowych opłat w wysokości 1 891,23 zł oraz konsekwentnie w zakresie zapłaty dodatkowej kwoty stanowiącej kwotę skapitalizowanych odsetek umownych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie w wysokości 225,35 zł.
Sąd zasądził, opierając się na historii użycia i spłaty karty (k.54), kwotę 2 894,44 zł, wprawdzie samodzielnie przeprowadzając działania arytmetyczne. Wynika ona z różnicy przyznanego limitu pozwanej w kwocie 3 500 zł i dostępnego na dzień 7 stycznia 2025 r. limitu 605,56 zł (3 500 zł – 605,56 zł). Ponadto od tej kwoty należne są odsetki w kwocie 182,21 zł zgodnie z art.10 umowy. Łącznie więc Sąd zasądził od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 3 076,65 zł wraz z należnymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 25 sierpnia 2025 r.
Z tych powodów mając na uwadze regulację art. 354 § 1 k.c. zgodnie, z którym dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, sąd uwzględnił powództwo w części tj. co do wysokości niespłaconej kwota wykorzystanego limitu kredytowego w wysokości 2 894,44 zł oraz co do niespłaconych odsetek od wykorzystanego limitu kredytowego w wysokości 182,21 zł.
Wskazać jeszcze należy na błędne stanowisko pozwanej jakoby nie była badana jej zdolność kredytowa skutkującą nieważnością umowy. Analiza formularza informacyjnego – rubryka 4 - jednoznacznie wskazuje, że zdolność kredytowa pozwanej została sprawdzona w bazie danych tj. (...)
W związku z powyższym, strona powodowa wygrała proces w 59%, a pozwana w 41% i w oparciu o tą proporcję, na podstawie art. 100 k.p.c. Sąd zasądził o kosztach.
Strona powodowa poniosła koszty procesu w wysokości 2 217,00 zł, w tym opłata sądowa od pozwu 400 zł, wynagrodzenie pełnomocnika wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa 1 817,00 zł. Pozwana poniosła koszty procesu w wysokości 1 817,00 zł, w tym wynagrodzenie pełnomocnika wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa. Dokonując stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania strona powodowa powinna zwrócić pozwanej kwotę 744,97 zł, natomiast pozwana powinna zwrócić stronie powodowej kwotę 1308,03 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Na marginesie zwrócić należy uwagę, że brak jest podstaw do przyznania wyższej stawki minimalnej wobec braku skomplikowania sprawy, jak też przyznania wynagrodzenia za postępowanie elektroniczne. Przyznanie kosztów za elektroniczne postępowanie wypaczyłoby istotę tych postępowań powodowałaby zwiększenie kosztów, bez podstawy prawnej, która jedynie nakazuje uwzględniać opłatę wniesioną w tym postępowaniu, o ile pozew do sądu właściwego wpływie w terminie 3 miesięcy.
07.09.2026 r.
Zarządzenie
- 1. (...) 2. (...)