Wyrok Sądu Rejonowego w Kwidzyniez 12 grudnia 2017 r., sygn. akt I C 926/16

Metryka

Wydany

12 grudnia 2017 r.

Sąd

Sąd Rejonowy w Kwidzynie

Wydział

I Wydział Cywilny

Skład

SSR Halina Ostafińska-Kołacka przewodniczący
stażysta Ewelina Gadomska protokolant

Rozpoznanie

w dniu 12 grudnia 2017 r. w Kwidzynie na rozprawie

Sprawa

sprawy z powództwa Z. T. przeciwko Towarzystwu (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. o zapłatę

Sentencja

1. I. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na rzecz powoda Z. T. kwotę 7.500,00 zł (siedem tysięcy pięćset złotych 00/100), z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 12 grudnia 2014 roku do dnia zapłaty;
2. II. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na rzecz powoda Z. T. kwotę: ⚫ 375,00 zł (trzysta siedemdziesiąt pięć złotych 00/100), tytułem opłaty sądowej, ⚫ 1.817,00 zł (jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych 00/100), tytułem kosztów zastępstwa procesowego, ⚫ 992,97 zł (dziewięć dziewięćdziesiąt dwa złote 97/100), tytułem wydatków. I C 926/16 Uzasadnienie Powód Z. T. wnosił o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) SA kwoty 7500 złotych, z ustawowymi odsetkami od dnia 12.12. 2014 roku, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę i cierpienie. W uzasadnieniu podał, że 15 kwietnia 2014 roku około godziny 17-tej w G. na ulicy (...) doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego jako pasażer samochodu osobowego marki B. (...) nr rej.(...) odniósł obrażenia ciała. Sprawcą wypadku był kierowca samochodu osobowego marki D. (...) nr rej. (...) ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego ubezpieczyciela. Powód podał, że doznał skręcenia odcinka szyjnego i L-S kręgosłupa. Bezpośrednio po wypadku odczuwał ograniczenie bólowe ruchomości w odcinku szyjnym i L-S kręgosłupa, wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych na poziomie odcinka szyjnego i Th-L-S, ból wyrostków kolczystych odcinka L-S oraz mrowienie i drętwienie kończyn górnych. Leczył się u ortopedy. Pomimo czasu jaki upłynął od wypadku nadal odczuwa drętwienie kończyn górnych oraz bóle w odcinku szyjnym kręgosłupa i L-S kręgosłupa. Zdaniem powoda wypłacona przez pozwanego kwota zadośćuczynienia w wysokości 1500 złotych jest zbyt niska. Pozwany Towarzystwo (...) S.A. w W. wnosił o oddalenie powództwa zarzucając, iż wypłacona powodowi kwota zadośćuczynienia w wysokości 1500 złotych jest odpowiednia w stosunku do rozmiaru i charakteru doznanych przez niego schorzeń. Sąd ustalił i zważył co następuje: W dniu 15 kwietnia 2014 roku w G. na ulicy (...) doszło do wypadku drogowego. Powód podróżował samochodem marki B. (...) nr rej.(...) jako pasażer z synem jako kierowcą. Sprawcą wypadku był kierowca samochodu osobowego marki D. (...) nr rej. (...), ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego ubezpieczyciela, który uderzył w tył samochodu B.. Powód i syn wyszli z samochodu o własnych siłach ale z uwagi na narastający ból udali się do najbliższego Szpitala im. św. W. w G. na Oddział Ratunkowy, gdzie rozpoznano stłuczenie głowy, zanotowano bóle kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego, bólowe ograniczenie ruchów kręgosłupa szyjnego i wykonano badanie RTG kręgosłupa szyjnego i lędzwiowego. Lekarz pogotowia nie stwierdził potrzeby hospitalizacji i zwolnił powoda do domu. Od 22 kwietnia 2014 roku do 7.10.2014 roku powód kontynuował leczenie w poradni ortopedycznej. W trakcie leczenia notowano bóle kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego, ograniczenia ruchów rotacji i odchylenia bocznego w odcinku szyjnym, zalecono leczenie w poradni rehabilitacyjnej i przy utrzymywaniu się drętwienia rąk konsultację w poradni neurologicznej. Powód po wypadku nie konsultował się z poradnią neurologiczną. Powód w wyniku wypadku komunikacyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 roku doznał skręcenia kręgosłupa szyjnego i lędzwiowego. W zakresie narządów ruchu nie doszło do trwałych zaburzeń funkcji ani odchyleń od stanu prawidłowego lub zmian pourazowych. Nie doszło również do uszko- dzeń kostnych, mięśni wiązadłowych i niestabilności. Zgłaszane przez powoda drętwienie kończyn górnych, zawroty głowy, zaburzenia równowagi i szumy w uszach nie są skutkiem wypadku z dnia 15.04.2014 roku. Zaburzenia te związane są z wcześniej przebytymi urazami doznanymi przez powoda tj. uszkodzeniem prawej gałki ocznej i prawego nerwu twarzowego w 1991 roku i urazem głowy ze złamaniem kości podstawy czaszki w 1997 roku, po którym to urazie rozpoznano u powoda encefalopatię pourazową z zespołem psychoorganicznym otępiennym i zmianami w badaniu eeg. Encefalopatia pourazowa z otępiennym zespołem psychoorganicznym i padaczka pourazową z częstymi napadami jest skutkiem dwóch urazów czaszkowo mózgowych. Przed wypadkiem z dnia 15.04.2014 roku u powoda rozpoznano bóle kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo krzyżowego, bóle i zawroty głowy, drętwienie kończyn górnych i zaburzenia czucia. Powierzchowny uraz głowy na skutek wypadku z dnia 15.04.2014 roku nie pogłębił wcześniejszych schorzeń neurologicznych. Dolegliwości bólowe utrzymywały się u powoda w okresie 6-8 tygodni po wypadku a póżniej stopniowo zmniejszały się. Obecne dolegliwości bólowe mogą wynikać z samoistnych zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa. Powód Z. T. wraz z żoną D. T. są współwłaścicielami restauracji i sklepu odzieżowego i razem prowadzą działalność gospodarczą dzieląc się obowiązkami. Po wypadku ze względu na ograniczenia bólowe i ruchowe, powód nie mógł się zajmować zaopatrzeniem a mógł skupić się tylko na prowadzeniu dokumentacji związanej z prowadzeniem działalności. Przez okres trzech miesięcy od wypadku przy codziennych czynnościach jak np. wstawanie z łóżka, mycie i ubieranie pomagała powodowi żona D. T.. (dokumentacja medyczna k.9-13 i k.66, akta szkodowe na płycie CD k.34,przesłuchanie powoda k.36, zeznania świadka D. T. k.37, opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii i ortopedii R. P. k.43-45, opinia biegłego sądowego neurologa J. S. k. 74-77). Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie wyżej wymienionej dokumentacji medycznej nie kwestionowanej przez strony, przesłuchania powoda i zeznań świadka D. T. oraz opinii biegłych sądowych chirurga ortopedy R. P. i neurologa J. S., co do których strony nie złożyły zarzutów, a które to opinie w ocenie Sądu sporządzone są profesjonalnie i wyczerpująco. Powyższy stan faktyczny jest poza sporem. Istotą sporu jest ustalenie wysokości należnego zadośćuczynienia dla powoda. Przepisy kodeksu cywilnego ustalenie wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i cierpienie pozostawiają do uznania Sądu. Określając wysokości zadośćuczynienia, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy, a zwłaszcza stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych. Zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną gdyż stanowi przybliżony ekwiwalent za doznaną przez pokrzywdzonego szkodę niemajątkową a więc powinno ono wynagrodzić mu cierpienia. Z drugiej strony zadośćuczynienie powinno być utrzymane w rozsądnych granicach. Sąd stanął na stanowisku, że roszczenie powoda nie jest wygórowane a przyznana mu przez pozwanego kwota zadośćuczynienia jest rażąco zaniżona. Wprawdzie biegły sądowy z zakresu neurologii J. S., na podstawie dokumentacji medycznej i po zbadaniu powoda, stwierdził, że powód wcześniej w latach 90-tych przebył dwa urazy czaszkowo-mózgowe, których skutkiem jest encefalopatia pourazowa z otępiennym zespołem psychoorganicznym i napadami padaczki pourazowej oraz, iż jeszcze przed wypadkiem zdiagnozowano u powoda zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego a zmiany neurologiczne w postaci drętwienia rąk, zaburzeń czucia, bólów i zawrotów głowy stwierdzono jeszcze przed wypadkiem z 15.04.2014 roku a także, że uraz głowy po wypadku z 15.04.2015 roku nie pogłębił wcześniejszych schorzeń neurologicznych – to nie zmienia to oceny Sądu co do zaniżonej kwoty wypłaconego zadośćuczynienia. Niewątpliwie bowiem na skutek wypadku z dnia 15.04.2014 roku, powód doznał skręcenia kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego oraz stłuczenia głowy, co wynika z opinii biegłego sądowego chirurga ortopedy R. P.. Co prawda powód nie był hospitalizowany i nie nosił kołnierza ortopedycznego ale leczył się w poradni ortopedycznej do 7.10. 2014 roku. Dolegliwości bólowe u powoda trwały od 6 do 8 tygodni a doznane w wyniku wypadku schorzenia powodowały znaczne ograniczenia ruchowe. Ze względu na to powód musiał korzystać z pomocy żony w zwykłych czynnościach jak wstawanie z łóżka, mycie i ubieranie, co powodowało znaczny dyskomfort w jego codziennym życiu. Również z uwagi na dolegliwości i ograniczenia bólowe powód znacznie ograniczył swe zaangażowanie w prowadzenie działalności gospodarczej, co pogłębiło jego negatywne przeżycia w sferze psychicznej. Potwierdziła to w swoich zeznaniach w charakterze świadka żona powoda D. T.. W ocenie Sądu dla określenia wysokości zadośćuczynienia,nie ma istotnego znaczenia to, że powód wcześniej przed wypadkiem z dnia 15.04.2014 roku cierpiał na poważne schorzenia neurologiczne a stłuczenie głowy nie pogłębiło tych schorzeń. Należy bowiem zaznaczyć, że żądana przez powoda kwota zadośćuczynienia nie jest wcale wygórowana, a nałożenie się schorzeń w wyniku wypadku na wcześniejsze schorzenia spotęgowało jeszcze bardziej nie tylko cierpienia fizyczne ale i psychiczne. Sad nie podziela stanowiska pozwanego w kwestii zasadności żądania odsetek za opóźnienie od dnia wydania wyroku w sprawie. Po zgłoszeniu szkody przez powoda pozwany ubezpieczyciel w dniu 11.12.2014 roku przyznał i wypłacił powodowi zbyt niską kwotę zadośćuczynienia w wysokości 1500 złotych. Zgodnie z przepisem art.481 par.1 kc. ” Jeżeli dłużnik opóżnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóżnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóżnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi”. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 445 par.1 kc. orzekł jak wyżej. Rozstrzygnięcie o kosztach Sąd oparł na zasadzie przepisu art. 98 par.1 kpc. w zw. z par.2 ust.4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Pozwany jako strona przegrywająca sprawę obowiązany jest zwrócić powodowi kwotę 375 złotych, tytułem opłaty sądowej, kwotę 1817 złotych (z opłatą od pełnomocnictwa), tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwotę 992,97 złotych, tytułem wydatków.