Uzasadnienie
W dniu 28 sierpnia 2015 roku w Ł., o godz. 6.50 M. S. został zatrzymany do kontroli drogowej. Poruszał sie wówczas rowerem. Oskarżony był trzeźwy.
(wyjaśnienia oskarżonego, k. 14, 17 verte akt sądowych)
Oskarżony posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu budowlaniec, obecnie przebywa na zasiłku dla bezrobotnych, uzyskując świadczenie w wysokości 604 złote, bez majątku, kawaler, nie posiada nikogo na utrzymaniu.
(dane osobopoznawcze, k. 10 akt sądowych)
Oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany, w tym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 17 grudnia 2009 roku w sprawie IIK 626/09 za czyn z art. 178a par. 2 kk i art. 244 kk w zw. z art. 11 par. 2 kk w zw. z art. 64 par. 1 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności, orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych w ruchu lądowym na okres 10 lat, orzeczono świadczenie pieniężne w kwocie 500 złotych na rzecz Centrum (...) w W. oraz orzeczono o podaniu wyroku do publicznej wiadomości. Wyrok uprawomocnił się z dniem 24 grudnia 2009 roku. Skazany odbywał karę z tego wyroku w okresie od 19 marca 2011 roku do 19 marca 2012 roku.
W stosunku do oskarżonego zapadł również w dniu 18 marca 2010 roku w sprawie IIK 915/09 wyrok łączny wydany przez Sąd Rejonowy w Ł., obejmujący skazania w sprawach VIK 75/09 i IIK 362/09 za czyny wyczerpujące dyspozycje art. 178a par. 2 kk i art. 244 kk w zw. z art. 64 par. 1 kk i orzeczono łączną karę 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczono łączny czasookres zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych na 10 lat. Wyrok uprawomocnił się z dniem 27 kwietnia 2010 roku. Oskarżony odbywał karę pozbawienia wolności z tego wyroku w okresie od 19 sierpnia 2009 roku do dnia 19 marca 2011 roku.
(dane o karalności, k. 8; odpisy wyroków, k. 18, 20, 22, 23, 24)
Oskarżony w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, iż jest osoba schorowaną, a w dniu kiedy został zatrzymany przez policjantów wracał ze sklepu, z zakupów. Oskarżony z miejsca zamieszkania do sklepu ma około 500 metrów, z uwagi na problem z nogą, uraz po wypadku samochodowym, ma trudności z poruszaniem się pieszo, dlatego korzysta z roweru. Oskarżony wyjaśnił, iż zdaje sobie sprawę, że ma zakaz prowadzenia rowerów, ale musi chodzić po zakupy, a jadąc rowerem ma to ułatwione.
W toku postepowania sądowego oskarżony również przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że jechał do sklepu po gazetę i proszki od bólu zęba. Potwierdził treść wyjaśnień złożonych w toku postepowania przygotowawczego. Oskarżony w odpowiedzi na pytania swojego obrońcy wyjaśnił, iż była wtedy godzina 6.00, nie było ruchu, jechał po ścieżce rowerowej, bolał oskarżonego ząb i dlatego pojechał do sklepu. Oskarżony wie, że ma zakaz jazdy rowerem, mógł iść na pieszo, ale to dla niego za daleko i nie mógł iść. Oskarżony może chodzić pieszo 200 m góra, później puchną mu i bolą go nogi. Jedna noga jest po operacji ortopedycznej, druga po operacji żylakowej. Po drodze nie ma ławki, żeby usiąść.
Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie budzą żadnych wątpliwości, a sam stan faktyczny nie jest skomplikowany. Sąd dokonał ustaleń zarówno na podstawie wyjaśnień oskarżonego, który przyznał się do dokonania zarzucanego jej czynu, jak i na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Przyznanie się oskarżonego do zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości Sądu jako zgodne z pozostałymi dowodami, w tym również z wiarygodnymi zeznaniami R. P. – funkcjonariusza policji, który dokonywał zatrzymania oskarżonego.
Nie budziły zastrzeżeń Sądu dowody zgromadzone w toku postępowania w postaci dokumentów, które stanowiły dla Sądu w pełni wiarygodne i niekwestionowane źródła dowodowe. Dokumenty powyższe, podobnie jak dane o karalności,czy odpisy orzeczeń jako dokumenty urzędowe mają walor wiarygodności.
Zgromadzone w niniejszej sprawie dowody potwierdzają się wzajemnie. Brak jest jakichkolwiek powodów do tego, aby kwestionować ich wiarygodność. Fakty z nich wynikające układają się w logiczną całość tworząc spójną wersję.
Sąd zważył, co następuje
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał pełną podstawę do przyjęcia, iż oskarżony M. S. swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 244 kk.
Czyn z art. 244 kk popełnia między innymi ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów. Oskarżony jadąc w dniu 28 sierpnia 2015 roku nie zastosował się do orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Ł. w sprawach IIK 626/09, IIK 915/09, zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych w ruchu lądowym przez okres wynoszący 10 lat.
Nadto, oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach powrotu do przestępstwa, po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne i w okresie 5 lat po odbyciu tej kary.
Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności wyłączających odpowiedzialność karną, w tym winę sprawcy. Uznać zatem należy, iż zachowanie oskarżonego miało charakter zawiniony. W sprawie nie zachodziły żadne okoliczności, które można by rozpatrywać w kategoriach kontratypu mogącego wyłączać jej winę. Oskarżony jest pełnoletnim mężczyzna, zdrowym psychicznie i mógł postąpić z poszanowaniem prawa, czego nie zrobił.
W oparciu o powyższe ustalenia i rozważania Sąd uznał, iż oskarżony M. S. dopuścił się czynu bezprawnego, karalnego, zawinionego, cechującego się znacznym stopniem społecznej szkodliwości i zgodnie z treścią art. 1 kk podlega odpowiedzialności karnej.
Biorąc pod uwagę przede wszystkim znaczny stopień winy oskarżonego, a jednocześnie dość znaczną społeczną szkodliwość czynu, którego oskarżona się dopuściła, Sąd uznał za zasadne orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy, którą wymierzył na podstawie art. 244 kk.W ocenie Sądu kara pozbawienia wolności jest w stanie spełnić w stosunku do oskarżonego cel wychowawczy uświadamiając mu naganność zachowania i nieopłacalność naruszania norm prawnych.
Przy wymiarze kary Sąd poczytał na niekorzyść oskarżonego jego uprzednią karalność Sąd uznał, iż brak jest w stosunku do oskarżonego pozytywnej prognozy na przyszłość. Oskarżony był już uprzednio karany, w tym za przestępstwo z art. 178a§2 kk i art. 244 kk tak więc tylko kara podlegająca bezwzględnemu wykonaniu spełni wobec oskarżonego swój cel.
W toku postepowania sądowego oskarżony korzystał z pomocy obrońcy z urzędu w osobie adwokata K. A. (1). Koszty obrony nie zostały uiszczone, wobec czego Sąd, na podstawie par. 11 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził na rzecz adwokata K. A. kwotę 1062,72 złote (łącznie z podatkiem VAT).
W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 624§1 kpk obciążając kosztami sądowymi Skarb Państwa, mając na uwadze fakt, iż wobec oskarżonego orzeczono karę pozbawienia wolności podlegającą bezwzględnemu wykonaniu oraz, iż oskarżony nie posiada majątku, utrzymuje się jedynie z zasiłku w wysokości 604 złotych.