Uzasadnienie
Powódka J. C. (1) wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) S.A. w W. na swoją rzecz kwoty 34 000 zł tytułem zadośćuczynienia w związku ze śmiercią w wypadku samochodowym męża J. C. (2) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 16 stycznia 2016r., a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 9634 zł.
W uzasadnieniu pozwu wskazała, że w dniu 13 stycznia 2005 r. w wypadku samochodowym zginął jej mąż J. C. (3), a sprawca tego śmiertelnego w skutkach wypadku był objęty ochroną ubezpieczeniową strony pozwanej.
Zdaniem powódki wysokość dochodzonego zadośćuczynienia jest w pełni adekwatna do cierpienia doznanego przez nią wskutek śmierci męża, która nie tylko zachwiała jej poczuciem stabilności i bezpieczeństwa, ale wpłynęła też na obniżenie standardu i reorganizację jej życia, wymuszając zmianę miejsca zamieszkania. Krzywda jej jest tym większa,że śmierć męża przyszła nagle i była dla niej wielkim traumatycznym przeżyciem.
Zdaniem powódki należne jej zadośćuczynienie winno kształtować się na poziomie 80 000 zł, a przy uwzględnieniu 50 % przyczynienia zmarłego do wypadku, winna otrzymać od strony pozwanej 40 000 zł, otrzymała zaś tylko 6000 zł, co uzasadnia roszczenie wyrażone w pozwie.
Strona pozwana (...) S.A. w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu strona pozwana zaproponowała zawarcie ugody, w której strona pozwana wypłaci powódce dodatkową kwotę 15 000 zł zadośćuczynienia ponad już wypłaconą kwotę 6000 zł. Zarzuciła,że w sprawie adekwatne jest przyjęcie 70% przyczynienia do wypadku zmarłego męża powódki.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 13 stycznia 2005 r. mąż powódki J. C. (1) J. C. (3), kierując samochodem marki P. wyjechał z drogi podporządkowanej na skrzyżowanie z zamiarem skrętu w lewo, pomimo zbliżania się do tego miejsca samochodu ciężarowego marki V., przez co stworzył stan zagrożenia kolizyjnego.Kierujący samochodem marki V. J. P., poruszając się z prędkością 70 km/h, przy dozwolonej na tym obszarze zabudowanym prędkości 50 km/h,nie był w stanie zatrzymać się przed wjeżdżającym na skrzyżowanie samochodem prowadzonym przez J. C. (3). Możliwość taka istniała przy prędkości dozwolonej, a nawet nieco większej, lecz nie wyższej niż 63km/h.
J. C. (3) w wyniku tego zdarzenia doznał obrażeń ciała w postaci wielonarządowego urazu, powodującego ostrą niewydolność oddechowo – krążeniową, ponosząc śmierć na miejscu zdarzenia.
Dowód: akta tut. Sądu o sygn. IIK (...)
J. C. (3) w chwili śmierci miał 68 lat, pozostawał w związku małżeńskim z powódką J. C. (1), liczącą wówczas 64 lata, od 38 lat. Małżonkowie mieli jednego dorosłego syna. Zamieszkiwali tylko we dwoje, od 10 lat przed śmiercią J. C. (4) na wsi w R., gdzie nabyli dom z ogrodem i przez te lata prowadzili jego remont,zakończony krótko przed śmiercią J. C. (3). Małżonkowie byli zgodnym, dobrym małżeństwem, wszystko robili razem, cieszyli się wspólnym życiem w wygodnym domu z ogrodem na emeryturze.
J. C. (3) pobierał emeryturę w wysokości powyżej 3000 zł miesięcznie, J. C. (1) w wysokości 1400 zł miesięcznie. Aktualnie powódka utrzymuje się z renty rodzinnej po zmarłym mężu.
Nagła śmierć męża wywołała u powódki daleko idące konsekwencje zdrowotne, kilkanaście dni po jego pogrzebie powódka znalazła się w szpitalu z powodu stanu przedzawałowego. Powódka po śmierci męża wymagała opieki i uwagi ze strony innych osób z powodu poczucia osamotnienia, niemożności radzenia sobie z prowadzeniem i utrzymaniem domu.W związku z powyższym przez około tydzień czasu zamieszkiwało z nią zaprzyjaźnione małżeństwo B. i F. W., następnie ponad miesiąc kuzynka powódki. U powódki od tego czasu i nadal występują stany depresyjne, w związku z czym powódka zażywa leki antydepresyjne.
Powódka po śmierci męża sprzedała dom na wsi, w którym nie radziła sobie samodzielnie po śmierci męża, miała problemy z dojazdem do lekarzy i na zakupy i zamieszkała samotnie w mieszkaniu w L., gdzie dotychczas sama zamieszkuje. Powódce stale od śmierci męża towarzyszy poczucie osamotnienia.
Dowód:
zeznania świadków: B. W. k 60-61,
F. W. k 61, przesłuchanie powódki J. C. (1) k 61-62,
Powódka J. C. (1) w dniu 16 grudnia 2015r. wystąpiła do strony pozwanej o wszczęcie postępowania likwidacyjnego, domagając się przyznania jej zadośćuczynienia w związku ze śmiercią męża w kwocie 150 000 zł oraz 30 000 zł odszkodowania za pogorszenie się jej sytuacji życiowej.
Strona pozwana przyznała jej zadośćuczynienie w wysokości 6000 zł przy uwzględnieniu 70 % przyczynienia się zmarłego J. C. (3) do wypadku oraz odszkodowanie ze wskazanego tytułu w kwocie 26 306,78.
Dowód: pisma (...) S.A. k 18-21,24-25 pisma strony pozwanej k 22-23,26-27,
Sąd zważył, co następuje
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Powódka J. C. (1) zasadnie wywodziła swoje roszczenie o zadośćuczynienie z art. 448 k.c. w zw. z art. 24§1 k.c., wiążąc swoją krzywdę z naruszeniem dobra osobistego,polegającego na zerwaniu więzi rodzinnych wskutek tragicznej śmierci męża J. C. (3) w wypadku samochodowym z dnia 13 stycznia 2005r.
Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I CSK 314/11, że „w stanie prawnym sprzed dnia 3 sierpnia 2008 r. spowodowanie śmierci osoby bliskiej mogło stanowić naruszenie dóbr osobistych najbliższych członków rodziny zmarłego i uzasadniać przyznanie im zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. Prawo do życia w rodzinie i utrzymania tego rodzaju więzi stanowi bowiem dobro osobiste członków rodziny i podlega ochronie na podstawie art. 23 i art. 24 k.c. ” Zadośćuczynienie winno być ustalane stosownie do okoliczności konkretnej sprawy. Świadczenie przyznane z tego tytułu ma wyrównywać cierpienia spowodowane przedwczesną utratą członka rodziny, skutkującą naruszeniem chronionej prawem więzi i prawa do życia w rodzinie jako dobra osobistego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2014r., IV CSK 374/13).Określając wysokość zadośćuczynienia należy uwzględnić skalę doznań osoby bliskiej, związanych z poczuciem osamotnienia, cierpieniami moralnymi i wstrząsem psychicznym wywołanym śmiercią osoby najbliższej, uwzględniając rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzoną ze zmarłym.
Zadośćuczynienie jest szczególną formą naprawienia niemajątkowej szkody na osobie (krzywdy), stanowiącej rodzaj rekompensaty pieniężnej za doznane przez osobę pokrzywdzoną czynem niedozwolonym cierpienia fizyczne i psychiczne i powinno ułatwić przezwyciężenie przez nią ujemnych przeżyć w tym zakresie.
Biorąc pod uwagę niewymierny charakter szkody niemajątkowej, zadośćuczynienie stanowi swoiste wynagrodzenie osobie poszkodowanej przeżytych cierpień psychicznych i fizycznych, przy czym wysokość takiego świadczenia powinna stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość, jednakże nie nadmierną w stosunku do rozmiaru doznanej krzywdy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2000 r., III CKN 582/98) W przypadku wyrządzenia krzywdy wskutek naruszenia dóbr osobistych wysokość odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia powinna być ustalona przy uwzględnieniu rodzaju dobra, które zostało naruszone oraz charakteru, stopnia nasilenia i czasu trwania cierpień i poczucia krzywdy z tym związanych.
Istotne znaczenie ma również stopień winy osoby naruszającej wskazane dobra osobiste oraz przyczynienie się poszkodowanego.
Zdaniem Sądu, powódka J. C. (1) wykazała, że śmierć jej męża w następstwie wypadku samochodowego spowodowała krzywdę,uzasadniającą przyznanie na jej rzecz zadośćuczynienia.
Na podstawie niekwestionowanych zeznań świadków B. W. i F. W. oraz przesłuchania powódki, Sąd poczynił ustalenia, które prowadzą do wniosku,że powódka była bardzo emocjonalnie związana z mężem, a jego nagła śmierć wywołała u powódki długotrwałą i bardzo traumatyczną reakcję żałobną. Kilkanaście dni po śmierci męża powódka wymagała leczenia szpitalnego w związku ze stanem przedzawałowym.
Poczucie osamotnienia i nieumiejętność samotnego odnalezienia się w nowej rzeczywistości po nagłym przerwaniu 38 – letniego,zgodnego, dobrze funkcjonującego razem małżeństwa, spowodowało o powódki depresję, z której nadal się leczy. Powyższa sytuacja wymagała zamieszkiwania z nią po śmierci męża zaprzyjaźnionego małżeństwa W., a następnie kuzynki powódki. W konsekwencji wpłynęła też na zmianę jej planów życiowych. Powódka z wygodnego domu z ogrodem, w którym z mężem liczyli na długie spokojne i wygodne życie, przeprowadziła się do mieszkania w mieście, w którym żyje samotnie, a zatem jakość jej życia uległa znacznemu pogorszeniu, co ogranicza powódce stopniową eliminację z upływem czasu doznanej traumy.
Mając na uwadze wskazane okoliczności w ocenie Sądu na aprobatę zasługuje wyrażone w pozwie stanowisko powódki,że należne jej zadośćuczynienie należało przyjąć na poziomie 80 000 zł. Podzielić należało również stanowisko co do 50 % przyczynienia się do wypadku zmarłego męża powódki, co przemawiało w świetle art. 362 k.c. za takim pomniejszeniem niniejszego zadośćuczynienia. Przy takiej ocenie Sąd miał na uwadze,że w świetle niekwestionowanej przez strony opinii biegłego inż. A. K. mąż powódki J. C. (1) J. C. (3), kierując samochodem marki P. wjechał z drogi podporządkowanej na skrzyżowanie z zamiarem skrętu w lewo, pomimo zbliżania się do tego miejsca samochodu ciężarowego marki V., przez co stworzył stan zagrożenia kolizyjnego.Tym niemniej kierujący samochodem marki V. J. P., poruszając się z prędkością 70 km/h przy dozwolonej na tym obszarze zabudowanym prędkości 50 km/h nie był w stanie zatrzymać się przed wjeżdżającym na skrzyżowanie samochodem prowadzonym przez J. C. (3), a możliwość taka istniała przy prędkości dozwolonej, a nawet nieco większej, lecz nie wyższej niż 63km/h. W tych okolicznościach po połowie, nie jak to przyjęła strona pozwana w 70 % na niekorzyść zmarłego, należało ocenić jego przyczynienie.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd zasądził na rzecz powódki zadośćuczynienie w kwocie 34 000 zł, jako spełniające swą funkcję kompensacyjną, a jednocześnie adekwatne, czyniąc w ten sposób zadość słusznemu roszczeniu powódki, nie stanowiąc jednocześnie nieuzasadnionego źródła wzbogacenia.
Odsetki ustawowe zostały zasądzone na podstawie art. 481§1 i §2 k.c. od dnia 16 stycznia 2016r., po upływie 30 –dniowego terminu na likwidację szkody w świetle art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych od dnia zgłoszenia szkody.
Rozstrzygnięcie Sądu w przedmiocie kosztów procesu zapadło na podstawie art. 98§1-3 k.p.c., art. 113 ust.1 u.k.s.c. oraz na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Sąd obciążył tymi kosztami w całości stronę pozwaną, która przegrała proces.
Koszty te obejmowały zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 4800 zł oraz 37 zł tytułem opłat skarbowych od pełnomocnictw.
Nieskomplikowany i niepracochłonny charakter niniejszej sprawy po stronie pełnomocnika powódki, sprowadzający się do sporządzenia typowego pozwu i udziału w jednej rozprawie,nie uzasadniał przyznania wynagrodzenia na poziomie dwukrotnej wysokości stawki przewidzianej wskazanym rozporządzeniem, jak tego domagał się pełnomocnik powódki.
Strona pozwana winna uiścić na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 1700 zł od pozwu, mając na uwadze zwolnienie powódki od kosztów sądowych na wstępnym etapie procesu z uwagi na trudną sytuacje materialną i życiową.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.