Uzasadnienie
Z uwagi na to, że złożony wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyrok dotyczy rozstrzygnięcia o karze, zgodnie z treścią art. 424 § 3 k.p.k. uzasadnienie niniejsze Sąd ograniczył do poniższego.
Prokurator Rejonowy w Łukowie oskarżył W. K. o popełnienie czynu zabronionego z art. 244 k.k.
Przestępstwo z art. 244 k.k. popełnia ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu (…) prowadzenia pojazdów. Ma ono charakter umyślny, co oznacza, że podmiotową przesłanką odpowiedzialności jest świadomość sprawcy, iż narusza ciążący na nim z mocy orzeczenia sądu zakaz (…). W grę wchodzą obie formy umyślności, zarówno zamiar bezpośredni naruszenia zakazu, jak zamiar ewentualny, gdy sprawca uświadamia sobie możliwość, iż narusza zakaz (…) i z tym się godzi (tak: A. Marek (w:) Komentarz do art. 244 Kodeksu karnego, t.6, jak również O. Górniok (w:) O. Górniok i in., Komentarz, t. II, s. 317 oraz M. Szewczyk (w:) A. Zoll (red.), Komentarz 2, s. 850).
Podmiotem przestępstwa może być osoba, której orzeczony przez Sąd wcześniej zakaz (…) dotyczy i musi ona mieć świadomość, że orzeczenie to jest prawomocne.
Występek ten zagrożony jest karą do 3 lat pozbawienia wolności.
Mając na uwadze powyższe oraz przeprowadzone na rozprawie głównej dowody, Sąd stwierdził, że oskarżony w dniu 19 kwietnia 2015 roku w Ł., województwa (...) jechał jako kierujący rowerem, czym nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 25 września 2013 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 557/13 trzyletniego zakazu prowadzenia pojazdów rowerowych - a nie jak zostało zarzucone przez prokuratora zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (!) - i tak opisanym zachowaniem zrealizował znamiona występku z art. 244 k.k.
Za popełnione przestępstwo na podstawie art. 244 k.k., korzystając z możliwości przewidzianej w treści przepisu art. 37a k.k. karę roku ograniczenia wolności, polegającą na przewidzianym treścią art. 34 § 1 k.k. i art. 34 § 1a pkt 2 k.k. obowiązku pozostawania w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym miejscu z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego.
Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanych oskarżonemu przestępstwa, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary.
Przede wszystkim wymierzona kara jest karą adekwatną, dolegliwością swoją nie przekraczającą stopnia winy, który nie był niski, gdyż oskarżony działał ze świadomością bezprawności swego czynu, jadąc rowerem mimo orzeczonego wcześniej przez (...) Sąd Rejonowy trzyletniego zakazu prowadzenia pojazdów rowerowych za czyn z art. 178a § 2 k.k., popełniony w maju 2013 roku; miał przy tym świadomość tego, że zachowanie takie jest zachowaniem karalnym, albowiem w grudniu 2013 roku był karany za przestępstwo z art. 244 k.k. Również stopień społecznej szkodliwości czynu nie był nieznaczny, gdyż oskarżony godził w powagę orzeczenia sądu, który nałożył zakaz, nie respektując go. Jednakże mając na uwadze fakt, że nie jest on osobą notorycznie naruszającą ów zakaz (poprzednie naruszenie miało miejsce ponad półtora roku wstecz), a ponadto - co także nie bez znaczenia biorąc pod uwagę doświadczenia praktyki sądowej w tym zakresie - naruszając ów zakaz nie jechał jako osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości, czy choćby w stanie po użyciu alkoholu, ale był trzeźwy Sąd uznał, że niecelowym byłoby orzekanie wobec niego kary pozbawienia wolności, zaś cele prewencyjne, i to zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej, spełni kara o charakterze wolnościowym, w którym to przekonaniu utwierdziła go postawa oskarżonego na rozprawie i szczera skrucha, a także zapewnienie, że nie jeździ on już na rowerze; poparte to zostało uzewnętrznioną na rozprawie ogromną obawą, czy nawet histerycznym strachem przed umieszczeniem w zakładzie karnym.
Sąd uznał, że kara ograniczenia wolności w wymiarze roku, polegająca na obowiązku pozostawania w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym miejscu z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego, będzie wystarczającym środkiem represji karnej i elementem oddziaływania wychowawczego na sprawcę. Kara ta jedynie pozornie stanowi niewielki element represji, jednakże uważna lektura i analiza przepisów rozdziału VIIa Kodeksu karnego wykonawczego, dotyczących wykonywania kary w systemie dozoru elektronicznego, a w szczególności oddziału 3, dotyczącego prawa i obowiązków skazanego, prowadzić musi do przeciwnego zdania i do wniosku, że karę tę w potocznym rozumieniu można uznać za tzw. „areszt domowy”, tak znacząco ograniczający swobodę skazanego, że z całą pewnością jest to ogromna dlań dolegliwość; dość wspomnieć - dla porównania z zasadami wykonywania kary pozbawienia wolności - że skazany W. K. wykonując karę ograniczenia wolności w systemie dozoru elektronicznego i musząc dostosować się do nałożonych nań ograniczeń będzie musiał równocześnie sam zadbać o swą codzienną egzystencję, albowiem jest on osobą samotnie zamieszkującą.
W tym miejscu wypada przytoczyć wydaną wprawdzie pod rządami nieobowiązujących już przepisów, acz w pełni zachowującą aktualność, publikację M. R. „Ustawa o dozorze elektronicznym. Komentarz” z 2010 roku, opublikowaną przez Wydawnictwo Oficyna, w której analizując charakter dozoru elektronicznego stwierdził on, że: „Przez ograniczenie wolności rozumie się orzeczenie zakazu korzystania z pewnych możliwości, mieszczących się w wolności osobistej lub narzucenie wykonywania pewnych działań, których sama jednostka nie podejmowałaby, przy pozostawieniu do dyspozycji jednostki innych możliwości zawartych w wolności osobistej. Wydaje się to zbieżne z dorobkiem orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, w którym odróżnia się pozbawienie wolności od jej ograniczenia, np. pozbawienia prawa do przemieszczania się. (…) Dozór elektroniczny należy raczej rozumieć jako ograniczenie wolności - dozorowany jest wprawdzie ograniczony w opuszczaniu miejsca stałego pobytu, ale zachowuje wolność kontaktowania się z otoczeniem w inny sposób, a także inne swobody składające się na wolność osobistą. Wyznaczane są też godziny dopuszczalnego opuszczenia miejsca dozorowania, które - choć w założeniu przeznaczone na realizowanie konkretnych potrzeb dozorowanego - mogą być wykorzystane przez niego w dowolny sposób (oczywiście o ile nie oznacza to naruszania innych warunków dozoru, np. zakazu przebywania w określonych miejscach).” Wszystkie te okoliczności podlegają jednak - zgodnie z brzmieniem art. 43n § 1 pkt 4 k.k.w. - kontroli prezesa sądu lub upoważnionego sędziego, sądowego kuratora zawodowego, podmiotu dozorującego i podmiotu prowadzącego centralę monitorowania, którzy mogą żądać wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary i wykonywania nałożonych obowiązków (dotyczy to - jak pokazuje dotychczasowa praktyka - nawet kilkunastominutowych naruszeń wyznaczonych pór przebywania w określonym miejscu) oraz stawiania się na wezwania sędziego i kuratora.
W ocenie Sądu tak orzeczona kara osiągnie w pełni cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do sprawcy, a równocześnie spełni cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa dając wyraźny przekaz dla potencjalnych sprawców, że zachowania takie spotykają się ze stanowczą reakcją i są karane.
Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego zwolnił go w całości od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, a wydatkami w sprawie obciążył Skarb Państwa.