Uzasadnienie
Powód (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej B. T. (poprzednio: H.) na jego rzecz kwoty 15.059,02 złotych z odsetkami z odsetkami od kwoty 14.430,41 złotych umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 13 sierpnia 2019 roku do dnia zapłaty i od kwoty 325,64 złotych ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 sierpnia 2019 roku do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu podniósł, że wierzytelność objęta pozwem wynika z braku zapłaty przez pozwaną z tytułu umowy kredytu zawartej przez nią w dniu 30 grudnia 2016 roku.
W związku z brakiem zapłaty zaległych rat powód wypowiedział przedmiotową umowę, stawiając całą należność w stan wymagalności. Pomimo wezwania pozwana nie zapłaciła tej należności.
Postanowieniem z dnia 16 października 2019 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w L. przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Mrągowie.
Kurator pozwanej B. T. (poprzednio: H.) wniósł o oddalenie powództwa.
Kurator wskazał, że nie udało się ustalić miejsca pobytu pozwanej i związku z tym nie zna jej stanowiska w sprawie.
Sąd ustalił, co następuje
W dniu 30 grudnia 2016 roku (...) Bank S.A. z siedzibą w W. zawarł z B. T. (wówczas: H.) umowę kredytu gotówkowego nr (...) na kwotę 17.654,48 złotych. Kredyt został udzielony na 60 miesięcy, miał być płatny w równych ratach miesięcznych po 361,78 złotych, za wyjątkiem pierwszej raty w kwocie nie wyższej niż 403,22 złotych. Pierwsza rata kredytowa miała być zapłacona do dnia 10 lutego 2017 roku.
(bezsporne, a nadto dowód: umowa kredytu gotówkowego nr (...) – k. 16-20)
W dniu 25 marca 2019 roku (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wezwał B. T. (wówczas: H.) do uregulowania zaległości w kwocie 752,39 złotych.
(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 25 marca 2019 roku – k. 21-24)
W dniu 25 kwietnia 2019 roku (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wypowiedział B. T. (wówczas: H.) umowę kredytu gotówkowego nr (...).
(dowód: oświadczenie banku o wypowiedzeniu umowy – k. 25-26)
W dniu 25 czerwca 2019 roku (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wezwał B. T. (wówczas: H.) do uregulowania należności w kwocie 14.430,41 złotych tytułem należności kapitałowej, kwoty 325,64 złotych tytułem odsetek umownych i kwoty 39,22 złotych tytułem odsetek podwyższonych.
(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 25 czerwca 2019 roku – k. 28)
W dniu 12 sierpnia 2019 roku został wystawiony dokument w postaci wyciągu z ksiąg (...) Bank S.A. z siedzibą w W., w którym należność główna B. T. (wówczas: H.) została określona na kwotę 14.430,41 złotych, odsetki umowne od należności głównej na kwotę 325,64 złotych, a odsetki za opóźnienie na kwotę 302,97 złotych.
(dowód: wyciąg z ksiąg (...) Bank S.A. z siedzibą w W. z dnia 12 sierpnia 2019 roku – k. 14)
Sąd zważył, co następuje
Powództwo jest zasadne i jako takie podlegało uwzględnieniu w całości.
Na wstępie wskazać należy, iż w świetle stanowisk stron postępowania za niewątpliwe i jednoznacznie ustalone uznał Sąd zasadnicze okoliczności leżące u podstaw zgłoszonego powództwa. Niewątpliwym a zarazem niekwestionowanym w toku procesu były bowiem takie okoliczności jak fakt zawarcia przez pozwaną umowy kredytu w dniu 30 grudnia 2016 roku z (...) Bank S.A. z siedzibą w W. na kwotę 17.654,48 złotych i fakt braku spłaty należności z tej umowy. Okoliczności te znajdują nadto potwierdzenie w przedłożonych przez stronę powodową do akt dokumentach w postaci umowy kredytowej, oświadczenia o jej wypowiedzeniu i wezwaniach pozwanej do zapłaty należności.
W świetle uregulowania z art. 232 zd. pierwsze kpc to na stronie pozwanej spoczywał w tej sytuacji ciężar dowodu spłaty zobowiązania względem powoda (odzwierciedla to również rzymska paremia „ ei incumbit probatio qui dicit, non ei qui negat ”). Tymczasem pozwana nie podjęła w toku procesu nawet próby wykazania, że prowadziła spłatę zobowiązania zaciągniętego na podstawie w/w umowy kredytowej. Nie podważyła również w żaden sposób skuteczności wypowiedzenia umowy kredytowej, a przedłożone do akt sprawy dokumenty wraz z dowodami ich nadania fakt ten jednoznacznie potwierdzają.
Pozwana zaś w żaden sposób nie podważyła ani autentyczności, ani prawdziwości danych zawartych we wskazanej dokumentacji, nie wykazała też, by wbrew twierdzeniom powoda spłaciła przynajmniej część zobowiązań od niej dochodzonych. Treść wyciągu z ksiąg banku w jednoznaczny sposób pozwala na zweryfikowanie wysokości roszczeń nim objętych w konfrontacji z pierwotną wysokością wierzytelności objętej umową kredytu.
Mając zatem powyższe na uwadze – na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2019r. poz. 23576 ze zm.) – orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O kosztach procesu orzeczono – stosownie do jego wyniku – w oparciu o ogólną regułę z art. 98 § 1 kpc, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.549,06 złotych (pkt II wyroku). Na koszty te składała się opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.000 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, zaliczka na poczet wynagrodzenia kuratora w kwocie 1.440 złotych, zaliczka na poczet kosztów doręczeń przez komornika w kwocie 87,14 złotych oraz koszty uwierzytelnienia dokumentów w kwocie 4,92 złotych.
/-/ sędzia Krzysztof Połomski
Zarządzenie
- 1. odnotować, 2. odpis wyroku (w brzmieniu uwzględniającym jego sprostowanie) z uzasadnieniem doręczyć pełn. powoda z pouczeniem o apelacji, 3. za 14 dni lub z apelacją.
M., dnia 19.10.2020r.