Uzasadnienie
Powód (...) Spółka Akcyjna w L. w pozwie skierowanym przeciwko (...) Spółka Akcyjna w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 3 080,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty od kwoty 2 914,45 zł. i od dnia 24 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty od kwoty 166,05 zł oraz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 24 listopada 2018 r. w wyniku kolizji komunikacyjnej został uszkodzony pojazd marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) będący własnością R. K.. Sprawca kolizji miał zawartą z pozwanym umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Pozwany tytułem szkody wypłacił na rzecz poszkodowanego kwotę 1 522,09 zł brutto.
W dniu 27 marca 2019 r. poszkodowana R. K. zawarła z powodem umowę przelewu wierzytelności nr (...) przysługujących zbywcy w stosunku do sprawcy zdarzenia, jak również wobec (...) S.A. w którym ubezpieczony był sprawca zdarzenia.
W dniu 09 lipca 2019 r. wydany został nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu. Od nakazu zapłaty pozwany złożył sprzeciw wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany podniósł zarzut braku legitymacji czynnej i zakwestionował roszczenie powoda w zakresie kosztów naprawy co do wysokości, a zakresie kosztów wykonania prywatnej ekspertyzy co do zasady. Ponadto pozwany argumentował że, powód nie udowodnił faktu naprawy pojazdu jak również, iż składał poszkodowanemu propozycję skorzystania z jego sieci naprawczej, z której poszkodowany nie skorzystał.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 24 listopada 2019 r. doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki (...) nr rej. (...) będący własnością R. K.. Sprawca zdarzenia miał zawartą umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z (...) Spółka Akcyjna w W.. Przedmiotowa szkoda została zgłoszona pozwanemu i zarejestrowano ją pod numerem (...). Poszkodowanej wypłacono odszkodowanie w wysokości 1 522,09 zł.
Poszkodowana uznając, że wypłacona jej kwota jest zbyt mała zawarł z powodem w dniu 27 marca 2019 r. umowę przelewu wierzytelności nr (...) przysługujących zbywcy w stosunku do sprawcy zdarzenia, jak również wobec (...) S.A., w którym ubezpieczony był sprawca zdarzenia.
Powód zlecił (...) Sp. z o. o. w L. sporządzenie kalkulacji kosztów naprawy celem ustalenia jej rzeczywistych kosztów. Koszt sporządzenia kalkulacji wyniósł 166,05 zł., a wysokość kosztów naprawy został ustalony na kwotę 4 426,54 zł brutto.
Wezwaniem do zapłaty z dnia 15 kwietnia 2019 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 3 080,50 zł.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: umowy przelewu wierzytelności z dnia 27.03.2019 r. k 8-9, oświadczenia cedenta k 11, kalkulacji naprawy k 27-31, faktury k 26, wezwania do zapłaty k 24-25, pisma (...) k 32, zeznań świadka R. K. k 86, akt szkody na płycie CD k 62
Sąd zważył co następuje.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.
W przedmiotowej sprawie sporna była kwota przysługująca powodowi z tytułu naprawienia szkody powstałej w wyniku kolizji oraz obowiązek poniesienia kosztów sporządzonej kalkulacji naprawy.
Przede wszystkim Sąd nie podzielił podnoszonego w sprzeciwie od nakazu zapłaty zarzutu braku legitymacji czynnej.
Na podstawie art. 509 § 1 k.c wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew) chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
Nie można mówić o sprzeczności umowy przelewu z naturą stosunku jaki powstał na skutek szkody czy o naruszeniu zasad współżycia społecznego. Zdaniem Sądu z treści umów przelewu wierzytelności wynika, że jej strony w prawidłowy sposób oznaczyły wierzytelności, gdyż przeniesiona została wierzytelność zbywcy w stosunku do sprawcy zdarzenia, jak również wobec (...) S.A., w którym ubezpieczony był sprawca zdarzenia. Ponadto stwierdzić należy, że w przypadku odpowiedzialności in solidum chodzi o całkowicie odmienne zobowiązania, związane z jednym celem, zwykle w postaci naprawienia jednej szkody. Powyższe skutkuje tym, że w wyniku zdarzenia rodzącego odpowiedzialność posiadacza pojazdu mechanicznego powstają samodzielne zobowiązania tak po stronie sprawcy szkody, jak i ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej, a odrębność tych tytułów prawnych powoduje, iż losy tych zobowiązań mogą być różne.
Konsekwencją tego stanu rzeczy musi być zachowanie niezależności poszczególnych stosunków prawnych w czasie ich trwania. Stanowisko takie zajął Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 maja 2014 r. III CSK 224/13.
Dlatego zdaniem Sądu ze względu na niezależny byt zobowiązania każdego z dłużników (ubezpieczyciela i ubezpieczonego) jak również specyfikę odpowiedzialności in solidum uprawnione jest zbycie przez poszkodowanego przysługującej mu wierzytelności względem tylko jednego z dłużników.
Na podstawie art. 822 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.
Zgodnie z ustawą z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Fundusz Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz.1152 ze zm.) obowiązkowym ubezpieczeniem objęta jest odpowiedzialność cywilna posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Z art. 34 ust.1 i art. 36 ust. 1 w/w ustawy wynika, że odszkodowanie, które zakład ubezpieczeń, w ramach odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, zobowiązany jest wypłacić poszkodowanemu, ustala się w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej, jeżeli są oni zobowiązani do odszkodowania za szkodę wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostawała sama odpowiedzialność pozwanego za sprawcę szkody. Pozwany podnosił jednak, że w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił odszkodowanie, a powód nie wykazał aby koszty naprawy w żądanej wysokości rzeczywiście zostały poniesione. Ponadto pozwany argumentował, że oferowała poszkodowanej naprawę pojazdu w warsztatach z nim współpracujących.
Sąd nie podzielił reprezentowanego przez pozwanego stanowiska, zgodnie z którym odszkodowanie powinno odpowiadać kwocie przeznaczonej przez poszkodowanego na naprawę pojazdu. Zdaniem Sądu należne poszkodowanemu odszkodowanie powinno odpowiadać niezbędnym i ekonomicznie uzasadnionym kosztom naprawy pojazdu, a jedynym kryterium ustalenia wysokości odszkodowania jest koszt należycie wykonanej naprawy niezależny od tego czy pojazd został faktycznie naprawiony a jeżeli został to za jaką kwotę. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie czemu wyraz dał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 lutego 2019 r. (Sygn. akt III CZP 91/18) oraz uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r. (Sygn akt II CNP 41/17).
Ponadto tylko do poszkodowanego, należy wybór czy skorzysta z przedstawionej mu oferty czy też naprawi pojazd we własnym zakresie a nieskorzystanie z oferty naprawy pojazdu nie może powodować dla niego żadnych negatywnych konsekwencji o ile koszty przeprowadzonej naprawy nie przekraczają normalnych kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia powodującego szkodę.
Przyjęcie innego stanowiska oznaczałoby zróżnicowanie sytuacji podmiotów poszkodowanych w kolizjach komunikacyjnych w zależności od tego czy dokonują naprawy uszkodzonych pojazdów czy też pozostawiają je w stanie uszkodzonym.
W drugim przypadku poszkodowanym wypłacano by kwotę odszkodowania ustaloną przez rzeczoznawcę na podstawie teoretycznej kalkulacji, a w pierwszej sytuacji tylko poniesione koszty naprawy. Zdaniem Sądu wszystkie podmioty poszkodowane w kolizjach komunikacyjnych powinny być traktowane tak samo, niezależnie do dalszych losów uszkodzonych pojazdów.
Z oświadczenia cedenta (poszkodowanej) wynika, że wypłacona jej przez pozwanego kwota była zaniżona i nie była wystarczająca na przywrócenie pojazdu do stanu z przez wypadku co potwierdził poszkodowaną również w trakcie składanych przed Sądem zeznań.
Zdaniem Sądu dowodem określającym wysokość kwoty niezbędnej do naprawy uszkodzonego pojazdu jest opinia biegłego. W ocenie Sądu sporządzona opinia jest rzetelna i wyczerpująca i nie ma jakichkolwiek podstaw do jej zakwestionowania a strony nie złożyły do niej żadnych zastrzeżeń.
Biegły odpowiadając na postawione pytania wskazał, że koszt naprawy samochodu ustalony w systemie (...) na miesiąc i rok powstania szkody z zastosowaniem części w miejscu zamieszkania poszkodowanej wynosił 3 573,08 zł netto, a z podatkiem Vat 4 394,89zł. Istotne jest, że wysokość kosztów naprawy wskazanych przez biegłego tylko nieznacznie odbiega od wysokości kosztów podanych w dołączonej do pozwu kalkulacji naprawy.
Sąd nie podzielił również stanowiska pozwanego, kwestionującego zasadność wydatków poniesionych przez powoda na opinię rzeczoznawcy. W uchwale z dnia 02 września 2019 r. (Sygn. akt III CZP 99/18) Sąd Najwyższy stwierdził, że,,poszkodowanemu oraz cesjonariuszowi roszczeń odszkodowawczych z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej zwrot kosztów tzw. prywatnej opinii (ekspertyzy) rzeczoznawcy, jeżeli jej sporządzenie było niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania.
Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie powód bez prywatnej ekspertyzy nie mógłby nie tylko określić wysokości żądanej kwoty lecz w ogóle celowości wniesienia powództwa. Tak więc mając na uwadze treść zacytowanej uchwały Sąd uznał, zasadność domagania się przez powoda od pozwanego kwoty 166,05 zł z tytułu wydatków poniesionych na sporządzenie prywatnej ekspertyzy.
Powództwo zostało oddalone w części co do kwoty 41,65 zł, która jest różnicą pomiędzy kosztami naprawy ustalonymi przez biegłego a kosztami naprawy wskazanymi w dołączonej do pozwu ekspertyzie.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i 100 k.p.c. Ponieważ powód uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania Sąd wyłożył obowiązek zwrotu wszystkich kosztów od pozwanego.
Na koszty procesu w sprawie, poniesione przez stronę powodową zasądzone od strony pozwanej składają się opłata od pozwu w wysokości 155,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 900,00 zł oraz uiszczona zaliczka w poczet wynagrodzenia biegłego, z której wypłacono biegłemu kwotę 812,58 zł. Sąd nakazał również zwrócić powodowi pozostałą kwotę zaliczki, która nie została wykorzystana.
Sędzia Rafał Rogiński
Zarządzenie
- - (...) 24.08.2020 Sędzia Rafał Rogiński