Uzasadnienie
W. O. wytoczył powództwo przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w Ł. o zapłatę:
- - tytułem zadośćuczynienia kwoty 3 000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 14.08. 2015 roku do dnia zapłaty,
- - tytułem odszkodowania kwoty 147 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 28 lutego 2015 roku w G. na obwodnicy w kierunku O. uległ wypadkowi komunikacyjnemu. Sprawcą zdarzenia był kierujący samochodem marki V. (...) o nr rej. (...). Kierujący pojazdem posiadał ubezpieczenie OC w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń.
Po zdarzeniu udał się do domu, lecz w godzinach nocnych ból w okolicach szyi narastał pojawiały się zawarty głowy i wymioty. Powód udał się na (...) Szpitala (...) w P.. Na podstawie przeprowadzonych badań u powoda rozpoznano zwichnięcie i naderwanie stawów i wiązadeł na poziomie szyi. Powód opuścił szpital z zaleceniem noszenia kołnierza ortopedycznego, oszczędnego trybu życia i dalszego leczenia w poradni specjalistycznej.
Szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 14 kwietnia 2015r. Decyzją z dnia 16 września 2015r. pozwany poinformował powoda o odmowie wypłaty zadośćuczynienia, a pismem z dnia 18 września 2015r. pozwany podtrzymał swoje stanowisko.
Ze stanowiskiem pozwanego powód nie może się zgodzić, gdyż na skutek wypadku doznał uszkodzenia ciała, cierpień fizycznych i psychicznych. W okresie leczenia powód przyjmował leki przeciwbólowe. Dolegliwości bólowe oraz ruchowe ograniczały powoda w wykonywaniu czynności życia codziennego. W trakcie leczenia powód zmuszony był korzystać z pomocy osób najbliższych i odczuwał dyskomfort swojej mobilności.
Powód wskazał, że w związku z przedmiotowym wypadkiem poniósł koszty leczenia obejmujące zakup kołnierza ortopedycznego i dojazdów do placówek medycznych łącznie w kwocie 147 zł.
Pismem procesowym z dnia 24 października 2016r. powód rozszerzył powództwa domagając się tytułem zadośćuczynienia kwoty 7 500 zł, z odsetkami od kwoty 4 500 zł od dnia rozszerzenia powództwa.
Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości.
W uzasadnieniu pozwany zakwestionował swoją odpowiedzialność wskazując, że szkoda powoda była nikłych rozmiarów. Z dokumentacji medycznej nie wynika, czy powód doznał uszkodzenia ciała na skutek wypadku, czy też wskazane tam schorzenia mają charakter samoistny. Z opinii orzeczników przeprowadzonych w toku likwidacji szkody nie wynika jakoby powód doznał uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem z dnia 28 lutego 2015r. Opinia wskazuje natomiast na schorzenia samoistne, które mogą u powoda powodować ból. Nadto powód nie udowodnił, że wypadek wpłynął na jego sferę psychiczną. Odnoście odsetek pozwany, w przypadku uwzględnienia powództwa chociażby w części, wniósł o ich zasądzenie od daty wyroku.
Sąd ustalił, co następuje
W. O. w dniu 28 lutego 2015 roku w G. na obwodnicy w kierunku uległ wypadkowi komunikacyjnemu. Sprawcą zdarzenia był kierujący samochodem marki V. (...) o nr rej. (...), który uderzył prowadzonym przez siebie pojazdem w tył samochodu prowadzonego przez powoda. Kierujący pojazdem posiadał ubezpieczenie OC w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń.
(bezsporne)
Po zdarzeniu W. O. udał się do domu, lecz w godzinach nocnych ból w okolicach szyi narastał pojawiały się zawarty głowy i wymioty. Powód udał się na (...) Szpitala (...) w P.. Na podstawie przeprowadzonych badań u powoda rozpoznano zwichnięcie i naderwanie stawów i wiązadeł na poziomie szyi. Powód opuścił szpital z zaleceniem noszenia kołnierza ortopedycznego przez okres 6 tygodni, oszczędnego trybu życia i dalszego leczenia w poradni specjalistycznej. Powód zmuszony był zakupić kołnierz ortopedyczny na który wydatkował kwotę 47 zł oraz poniósł koszt dojazdu do placówek medycznych w kwocie 100 zł.
Na skutek wypadku powód doznał przebytego wykręcenia kręgosłupa szyjnego z następowym zespołem bólowym. Obrażenia kręgosłupa szyjnego spowodowały u powoda powstanie 5 % trwałego uszczerbku na zdrowiu. Leczenie powoda po wypadku było zachowawcze, głównie spoczynkowe, z unieruchomieniem kręgosłupa w kołnierzu ortopedycznym. Po wypadku powód wymagał leczenia rehabilitacyjnego pod okiem specjalisty.
(dowód: dokumentacji medyczna k. 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, faktura k. 25,faktura k. 26, rozliczenie kosztów k. 27, zeznania świadków: J. O., S. W., M. L. – zapis protokołu rozprawy z dnia 28.07.2016r. k. 68, opinia biegłego k. 82, zeznania powoda – zapis protokołu rozprawy z dnia 15.12.2016r. k. 115)
Szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 14 kwietnia 2015r. Decyzją z dnia 16 września 2015r. pozwany poinformował powoda o odmowie wypłaty zadośćuczynienia, a pismem z dnia 18 września 2015r. pozwany podtrzymał swoje stanowisko.
(d0owód: zgłoszenie szkody k. 21-22, decyzja z dnia 16.09.2015r. k. 23, decyzja z dnia 18 września 2015r. k. 24)
Sąd zważył, co następuje
Roszczenie powoda było zasadne i w pełni zasługiwało na uwzględnienie w z zakresie kwot dochodzonych tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania.
W przedmiotowej sprawie podstawę prawną dochodzonego roszczenia stanowi art. 445§1 kc, zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę oraz art. 444 § 1 i 2 kc, zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.
Strona pozwana nie kwestionowała, iż udzieliła ochrony ubezpieczeniowej sprawcy szkody. Zdaniem pozwanego roszczenie pozwu nie było jednak zasadne, albowiem powód nie wykazał, aby w związku z przebytym wypadkiem doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia.
Sąd ustalił, iż powód bezpośrednio po wypadku udał się do domu, lecz w godzinach nocnych zaczął u niego narastać ból w okolicach szyi, pojawiały się zawarty głowy i wymioty. Powód udał się na (...) Szpitala (...) w P.. Na podstawie przeprowadzonych badań u powoda rozpoznano zwichnięcie i naderwanie stawów i wiązadeł na poziomie szyi. Powód opuścił szpital z zaleceniem noszenia kołnierza ortopedycznego przez okres 6 tygodni, oszczędnego trybu życia i dalszego leczenia w poradni specjalistycznej. Powód zmuszony był zakupić kołnierz ortopedyczny, na który wydatkował kwotę 47 zł oraz poniósł koszt dojazdu do placówek medycznych w kwocie 100 zł.
Na skutek wypadku powód doznał przebytego wykręcenia kręgosłupa szyjnego z następowym zespołem bólowym. Obrażenia kręgosłupa szyjnego spowodowały u powoda powstanie 5 % trwałego uszczerbku na zdrowiu. Leczenie powoda po wypadku było zachowawcze, głównie spoczynkowe, z unieruchomieniem kręgosłupa w kołnierzu ortopedycznym. Po wypadku powód wymagał leczenia rehabilitacyjnego pod okiem specjalisty. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w dowodach w postaci licznej dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach szkody, sądowej opinii biegłego z zakresu chirurgii oraz zeznaniach świadków. Sąd w pełni podzielił opinię biegłego, albowiem była jasna i pełna, wyjaśniała wszystkie istotne okoliczności, a równocześnie była poparta wiedzą i doświadczeniem zawodowym biegłego. Opinia ta nie była ponadto kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.
W ramach art. 445§1 kc uwzględnione winny być okoliczności, które składają się na pojęcie krzywdy, jej rozmiar. Oczywistym jest, iż ustalenie procentowego uszczerbku na zdrowiu w celu określenia właściwej wysokości zadośćuczynienia nie wyczerpuje oceny i ma jedynie charakter pomocniczy i orientacyjny. W świetle przepisów kodeksu cywilnego podstawowym celem zadośćuczynienia należnego osobie poszkodowanej jest złagodzenie doznanych cierpień fizycznych i moralnych. Wysokość zadośćuczynienia musi pozostawać w zależności od intensywności tych cierpień, czasu ich trwania, ujemnych skutków zdrowotnych, jakie osoba poszkodowana będzie zmuszona znosić w przyszłości. Funkcją zadośćuczynienia jest przede wszystkim wyrównanie poszkodowanemu doznanej przez niego krzywdy, a nie jego wzbogacenie.
Sąd Najwyższy stoi przy tym na stanowisku, że wysokość zadośćuczynienia musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna przy uwzględnieniu krzywdy pokrzywdzonego odpowiadać aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (wyrok SN z 28.09.2001, III CKN 427/00, LEX 52766). Zasądzona kwota winna być zatem umiarkowana i utrzymana w rozsądnych granicach. (por. wyrok SN z 16.04.2002r. V CKN 1010/00, OSNC z 2003r. nr 4 poz. 56)
Zadośćuczynienie z art. 445 kc ma zatem charakter kompensacyjny. Jednakże wysokość zadośćuczynienia powinna uwzględniać wszystkie okoliczności oraz skutki doznanego kalectwa (wyrok SN z 03.05.1972r. I CR 106/72, niepubl.) i przedstawiać przy tym ekonomicznie odczuwalną wartość. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i Sądu Najwyższego treść art. 445 kc pozostawia sądowi swobodę w ustalaniu wysokości zadośćuczynienia i pozwala w okolicznościach konkretnej sprawy uwzględnić indywidualne właściwości i odczucia osoby pokrzywdzonej (wyrok SN z 16.07.1997r. II CKN 273/97).
Z uwagi na powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia kwotę 7 500 zł. W ocenie Sądu zadośćuczynienie w takiej wysokości uwzględnia stopień cierpień fizycznych i psychicznych, a więc rozmiar doznanej krzywdy. Kwota ta jest także adekwatna do istniejących stosunków majątkowych społeczeństwa, przez co utrzymana jest w rozsądnych granicach i w żaden sposób nie podważa kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia.
Od kwoty 3 000 zł Sąd zasądził odsetki w oparciu o treść art. 481§1 kc zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 14 sierpnia 2015r. do dnia zapłaty. Szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 14 kwietnia 2015r., zatem 30 dniowy termin, w którym pozwany zobowiązany był do kompleksowej likwidacji szkody zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 03.124.1152 ze zm.) upłynął w dniu 14 maja 2015r.. Sąd będąc związany żądaniem pozwu orzekł o dacie od której mają być naliczane odsetki zgodnie z tym żądaniem. Od kwoty 4 500 zł Sąd zasądził odsetki od dnia 23 lutego 2017r. do dnia zapłaty, to jest od daty doręczenia pozwanemu pisma powoda zawierającego rozszerzenie powództwa.
Odnośnie żądania zasądzenia kwoty 147 zł tytułem odszkodowania Sąd uznał, że żądanie to zostało przez powoda udowodnione przedłożonymi dowodami w postaci faktur na zakup kołnierza i paliwa. Odsetki od kwoty 147 zł Sąd zasądził również zgodnie z żądaniem pozwu, to jest od daty złożenia pozwu do Sądu.
O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z art. 98 kpc i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 575 tytułem zwrotu kosztów procesu, na którą to kwotę składają się: uiszczona przez powoda opłata od pozwu 158 zł, koszt zastępstwa procesowego - 2 400 zł i opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa - 17 zł.
O nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 150 zł z tytułu opłaty od rozszerzonego powództwa, od uiszczenia której powód był zwolniony i kwotę 443,84 zł z tytułu wynagrodzenia przyznanego biegłemu tymczasowo ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu.