Uzasadnienie
Powód (...) S.A. w W. wystąpił przeciwko pozwanemu T. K. o zapłatę kwoty 1 662,86 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania.
W uzasadnieniu żądania pozwu powód wskazał, że żądana kwota wynika z umowy pożyczki zawartej w formie pisemnej w dniu 9 listopada 2015r., na mocy której powód zobowiązał się udzielić pozwanemu pożyczki w kwocie 1000 zł, a pozwany zobowiązał się zwróci pożyczkę wraz z odsetkami umownymi w wysokości stałej stopy oprocentowania 10 % w stosunku rocznym. Dodatkowo pozwany zobowiązał się zapłacić z każdą ratą pożyczki opłatę administracyjną w wysokości 15 zł miesięcznie oraz jednorazową opłatę przygotowawczą w kwocie 390 zł, która rozdzielana była proporcjonalnie do liczby rat pożyczki. Zadłużenie pozwanego z tytułu udzielonej pożyczki na dzień wniesienia pozwu wynosi 1 662,86 zł na co składają się:
- - należność główna 10000 zł,
- - skapitalizowana kwota odsetek umownych 29,86 zł od dnia 09.11.2015r. do dnia 26.02.2016r.,
- - z tytułu kosztów przygotowania i wysyłki monitów 123,00 zł,
- - z tytułu przekazania sprawy do windykacji 75 zł,
- - opłata przygotowawcza w kwocie 390 zł,
- - opłata administracyjna w kwocie 45 zł.
Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie nakazem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 5 maja 2016r. orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
Od powyższego nakazu pozwany w ustawowym terminie wywiódł sprzeciw.
W sprzeciwie pozwany wskazał, iż w chwili obecnej jego dochód z ostatnich trzech miesięcy wynosi 176,19 zł. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i stara się w każdej sytuacji podjąć jakąkolwiek pracę dorywczą. Z uwagi przedstawioną sytuacją pozwany wniósł o umorzenie zaległości, którą zaciągnął na opał i życie.
Z uwagi na skuteczne wniesienie sprzeciwu nakaz zapłaty stracił moc, a sprawa została przekazana do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Piszu.
Sąd ustalił i zważył, co następuje.
Powód w celu potwierdzenia żądania pozwu przedłożył dowody w postaci: umowy pożyczki (k. 28-34), harmonogramu spłaty (k. 35), monitu i wezwań do zapłaty (k. 36,37,38) oraz wypowiedzenia umowy (k. 39), a okoliczności związane z nienależytym wywiązywaniem się z umowy pożyczki, jej wypowiedzeniem i zasadnością roszczenia powoda nie były przez pozwanego kwestionowane. Jedyną, podnoszoną przez pozwanego kwestią był brak środków finansowych na dokonanie spłaty długu.
Powód otrzymał odpis sprzeciwu i nie zajął stanowiska w przedmiocie okoliczności podniesionych w sprzeciwie, w związku z czym Sąd na podstawie art. 230 kpc uznał fakty zawarte w sprzeciwie za przyznane.
W związku ze stanowiskiem pozwanego zajętym w sprzeciwie, Sąd nie miał wątpliwości, aby uznać zasadność roszczenia pozwu. Wysokość zobowiązania pozwanego została należycie przez powoda udokumentowana, a strona przeciwna nie przedstawiła dowodów kwestionujących wyliczenia powoda.
Sąd uwzględniając argumenty pozwanego dotyczące jego trudnej sytuacji materialnej uznał, iż właściwym w niniejszej sprawie będzie rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty w oparciu o treść przepisu art. 320 kpc. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. Zdaniem Sądu okoliczności, iż pozwany jest osobą bezrobotną, nie otrzymuje zasiłku i znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej uzasadniają zastosowanie dobrodziejstwa z art. 320 kpc. Należy zaznaczyć, iż uprawnienie z art. 320 kpc przysługuje sądowi w szczególnie uzasadnionych wypadkach, a więc w sytuacjach, w których ze względu na stan majątkowy, rodzinny czy zdrowotny spełnienie zasądzonego świadczenia byłoby dla pozwanego niemożliwe do wykonania lub w każdym razie bardzo utrudnione i narażałoby jego lub jego bliskich na niepowetowane szkody. Trudności w spełnieniu świadczenia mogą być obiektywne, spowodowane nieurodzajem czy klęską żywiołową, mogą być jednak także spowodowane działaniem samego dłużnika. Skorzystanie z przysługującego sądowi uprawnienia ma na celu także uchronienie pozwanego od postępowania egzekucyjnego, tak aby umożliwić mu wykonanie wyroku w sposób dobrowolny.
Przy ustalaniu wysokości rat Sąd wziął pod uwagę również istotny interes powoda. Mając powyższe względy na uwadze Sąd na podstawie przepisu art. 720 § 1 kc przy zastosowaniu art. 320 kpc, zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem rozkładając ją na 20 rat tak jak w pkt I wyroku z ustawowymi odsetkami w przypadku zwłoki w płatności którejkolwiek z rat. Z uwagi na rozłożenie świadczenia na raty w punkcie II wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie.
O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy art. 98 kpc zasądzając od pozwanego na rzecz powoda zwrot kosztów uiszczonej opłaty, kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z żądaniem pozwu.