Uzasadnienie
Na podstawie ujawnionych w sprawie dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 27 stycznia 2016 roku około 12.00 B. J. wszedł na podwórko posesji J. i K. B. położonej w (...) w gminie B., podszedł do zaparkowanego tam ich samochodu O. (...) o nr rej. (...) i uderzywszy ręką, wybił w samochodzie dwie szyby z prawej strony pojazdu, uszkodził luterko boczne i zarysował powłokę lakierniczą. Straty z tego tytułu wyniosły 400 zł.
Następnie w dniu 10 lutego 2016 roku około 8.00 B. J. ponownie przyszedł na posesję J. i K. B. i uderzywszy nieustalonym przedmiotem, zbił dwie szyby w oknie ich budynku mieszkalnego. Straty z tego tytułu wyniosły 450 zł.
Obwiniony B. J. był karany za przestępstwo i korzystał we wskazanym czasie z zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego (vide k. 22-23).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił przede wszystkim w oparciu wyjaśnienia obwinionego B. J. (vide k. 34) oraz zeznania świadków J. B. (vide k. 2, 6-7), K. B. (vide k. 10) i A. M. (vide k. 12), nadto na podstawie dokumentacji fotograficznej (vide k. 14-15, 17-19).
Obwiniony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, wyraził skruchę, jak również wolę naprawie szkody. Zgromadzone dowody w postaci wyjaśnień obwinionego oraz zeznań świadków nie budzą wątpliwości i jednocześnie wskazują, iż obwiniony dokonał zarzucanych mu czynów.
Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, nie znajdując żadnych przyczyn by je zakwestionować.
Sąd zważył co następuje
Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił sądowi w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, iż obwiniony dopuścił się zarzucanych mu czynów wyczerpujących znamiona wykroczenia z art. 124§1 kw. Przepis ten stanowi, iż karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny podlega ten, kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia.
W dniu 27.01.2016r. około 12.00 w (...) w gminie B. B. J. umyślnie wybił dwie szyby z prawej strony pojazdu, uszkodził luterko boczne i zarysował powłokę lakierniczą samochodu O. (...) o nr rej. (...), stanowiącego własność J. i K. B., powodując szkodę w wysokości 400 zł.
W tym samym miejscu w dniu 10 lutego 2016 roku około 8.00 umyślnie uderzył nieustalonym przedmiotem i zbił dwie szyby w oknie ich budynku mieszkalnego. Straty z tego tytułu wyniosły 450 zł.
Zatem obwiniony dwukrotnie dopuścił się wykroczenia z art. 124§1 kw.
Wymierzając obwinionemu karę, stosując się do treści art. 119§1 kw i art. 9§2 kw, Sąd miał do dyspozycji karę aresztu, karę ograniczenia wolności albo grzywnę. Po dogłębnej analizie okoliczności sprawy i warunków osobistych obwinionego, Sąd uznał, iż obwiniony dopuścił się tych czynów w sposób wyjątkowo zuchwały, będąc wcześniej karanym i nadto - co należy szczególnie podkreślić - w czasie wykonywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Zachowanie jego zasługuje zatem na szczególne napiętnowanie i zdecydowaną reakcję karną. Obwiniony dobrowolnie nie naprawił wyrządzonej szkody, choć od popełniania wykroczeń do pierwszego terminu rozprawy minęły ponad 3 miesiące. Dlatego Sąd uznał, iż za powyższe wykroczenia adekwatna będzie kara 10 dni aresztu. O konieczności orzeczenia takiej kary - poza wskazanymi powyżej okolicznościami - zdecydował fakt, iż obwiniony wbrew deklaracji złożonej na pierwszym terminie rozprawy, nie przedłożył dowodu wpłaty na rzecz pokrzywdzonych kwoty stanowiącej równowartość wyrządzonych szkód, nie stawił się też na rozprawie, nie kontaktował się z pokrzywdzonymi.
Stąd decyzja Sądu nie mogła być inna i orzeczenie kary łagodniejszego rodzaju byłoby niesprawiedliwe. W związku z powyższym Sąd uznał również za oczywiste i konieczne orzeczenie na podstawie art. 124§4 kw obowiązku naprawienia szkody. Dlatego też zasądził na rzecz pokrzywdzonych kwoty 400 i 450 zł, stanowiące równowartości wyrządzonych szkód.
Nadmienić w tym miejscu należy, iż obwiniony ostatecznie stawił się na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 roku i okazał dowód wpłaty na rzecz pokrzywdzonych, jednak nie mogło to zmienić orzeczenia Sądu (co do kary i obowiązku naprawienia szkody), albowiem obwiniony znacząco i bez usprawiedliwienia spóźnił się i wszedł na salę rozpraw dopiero w trakcie ogłaszania wydanego już wyroku. Ewentualna zmiana orzeczenia w zakresie kary może nastąpić o ile obwiniony złoży apelację od wyroku i zmiany takiej zażąda, a sąd odwoławczy apelację tą uwzględni.
Sąd odstąpił od obciążania obwinionego kosztami postępowania - skoro obwiniony nie ma stałej pracy zarobkowej, nie będzie w stanie ich ponieść, a ich egzekucja będzie bezskuteczna.