Uzasadnienie
Powodowie G. C., A. Z. i A. G. działający jako wspólnicy spółki cywilnej wnieśli pozew, w którym domagali się zasądzenia od pozwanego E. P. kwoty 4.202,99 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od 15 maja 2019r. (dzień wniesienia pozwu), oraz zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu podali, iż pozwany zawarł z (...) Finanse Sp. z o.o. umowę pożyczki, na podstawie której otrzymał określoną kwotę i jednocześnie zobowiązał się do jej zwrotu. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności z 25 listopada 2016r. powodowie nabyli wierzytelność związaną z umową pożyczki. Wobec braku terminowej zapłaty dwóch kolejnych rat umowa została wypowiedziana i cała kwota stała się wymagalna z dniem 29 marca 2019r.
16 lipca 2019r. wydano w sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.
Pozwany w ustawowym terminie złożył sprzeciw wnosząc o oddalenie powództwa.
Stwierdził, że żądanie pozwu jest niezasadne, a zapisy umowy pożyczki i wyliczenie żądania są niezgodne z przepisami. Nadto podniósł, że powodowie celowo nie przedstawili wszystkich dokumentów związanych z umową. Wobec tego wniósł o zobowiązanie powodów do złożenia szczegółowego rozliczenia wpłat.
Ustosunkowując się do sprzeciwu strona powodowa dokonała rozliczenia wszystkich wpłat dokonanych przez pozwanego na poczet spłaty pożyczki.
Sąd ustalił:
(...) Finanse Sp. z o.o. W T. i E. P. zawarli w dniu 3 listopada 2016r. umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Na mocy tej umowy udzielono pozwanemu na okres od 3 listopada 2016r. do 25 listopada 2019r. pożyczki w kwocie 10.000 zł, przy czym z tej kwoty pożyczkodawca potrącał prowizję w wysokości 5.000 zł. Nadto pożyczkobiorca zobowiązany był zapłacić odsetki w wysokości 1.668,45 zł. Niespłacenie raty pożyczki w terminie powodowało uznanie niespłaconej kwoty za zadłużenie przeterminowane, od którego naliczane były odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Pożyczkobiorca miał prawo wypowiedzieć umowę w formie pisemnej z zachowaniem 7-dniowego okresu wypowiedzenia w przypadku niespłacenia dwóch kolejnych rat pożyczki. Pożyczkobiorca miał prawo bez podania przyczyny odstąpić od umowy w terminie 14 dni od daty jej zawarcia. (umowa pożyczki z 3.11.2016r. z harmonogramem k.19-21) 4 listopada (...). pomiędzy (...) Finanse Sp. z o.o. w T., a A. Z., G. C. i A. G. prowadzącymi działalność w formie spółki cywilnej (...) zawarta została umowa przelewu wierzytelności, której przedmiotem była wierzytelność przysługująca cedentowi wobec E. P. z tytułu umowy pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia 3 listopada 2016r.
Następnie wierzytelność ta przeniesiona została na podstawie umowy przeniesienia prawa majątkowego nr (...) z 25 listopada 2016r. na M. R.. Na podstawie umowy powierniczego przelewu wierzytelności z 11 lutego 2019r. przedmiotowa wierzytelność przelana została z powrotem na powodów. (umowy przelewu wierzytelności z 4.11.2016r., 25.11.2016r., 2.11.2019r. k.22-30)
Pismem z 2 sierpnia 2018r. pozwany wezwany został do zapłaty dwóch rat pożyczki. Jednocześnie został poinformowany o przelewie wierzytelności. W wezwaniu stwierdzono także, że w przypadku braku zapłaty umowa zostanie wypowiedziana. (wezwanie do zapłaty z 2.08.2018r. k.31) 18 marca 2019r. umowa pożyczki została wypowiedziana na piśmie z zachowaniem 7-dniowego terminu. Przesyłka odebrana została 21 marca 2019r. przez żonę pozwanego. (wypowiedzenie umowy pożyczki z 18.03.2019r. z potwierdzeniem odbioru k.32)
Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o wskazane przez powoda, powołane wyżej dowody. Uznał je bowiem za w pełni wiarygodne gdyż tworzą zwartą i logiczną całość, a pozwany ich nie kwestionował.
Sąd zważył:
W świetle poczynionych ustaleń faktycznych oczywistym jest, iż pozwanego i poprzednika prawnego powodów łączyła umowa pożyczki, a także że z tego tytułu po stronie pozwanego powstało zobowiązanie.
Zgodnie z art. 720 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej ilości.
W ocenie Sądu umowa została skonstruowana zgodnie z regulacjami ustawy z 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. Nr 100, poz.1081). W myśl tej ustawy z umowy wynikać winno jasno jakie opłaty wiążą się z jej zawarciem. Zdaniem Sądu w omawianej sprawie wymóg ten został spełniony. Także wysokość przewidzianych w umowie prowizji (pozaodsetkowe koszty pożyczki) nie przekroczyła granicy wyznaczonej regulacjami powołanej wyżej ustawy. Rzeczywiście w przypadku gotowych formularzy trudno o dokładną analizę całej umowy, ale właśnie dlatego ustawodawca przewidział możliwość wypowiedzenia takiej umowy bez podania przyczyny. I taką też możliwość przewidywała umowa zawarta z E. P..
Pozwany podnosił, że zapisy umowy pożyczki i wyliczenie żądania są niezgodne z przepisami. W żaden sposób jednak nie sprecyzował swojego stanowiska i nie przytoczył żadnych argumentów na jego poparcie.
E. P. podnosił również, że strona powodowa nie przedstawiła rozliczenia dokonywanych przez niego wpłat. Ustosunkowując się do sprzeciwy powodowe takie rozliczenie przedstawili wraz z wyliczeniem dochodzonego roszczenia, w tym także odsetek. Pomimo, że pozwany miał taką możliwość w żaden sposób się do tych wyliczeń nie ustosunkował.
O odsetkach Sąd orzekł po myśli art. 481 kc, zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek (jeśli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe) za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie).
W myśl umowy zadłużenie przeterminowane było oprocentowane umownie – stopa tego oprocentowania wynosiła wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie. Sąd uznał za zasadne żądanie odsetek od dnia wniesienia pozwu.
Mając na względzie powyższe Sąd uznał roszczenie powodów za w pełni zasadne i uwzględnił je w całości.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc zasądzając je od strony przegranej – strony pozwanej na rzecz strony powodowej.
Na koszty te złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 900 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Z.:
- 1. (...) 2. (...)
R., (...)