Wyrok Sądu Rejonowego w Rybnikuz 9 maja 2023 r., sygn. akt V U 211/19

Uzasadnienie

Decyzją nr (...) z dnia 17 maja 2019 roku, L.dz. (...), Komendant Powiatowy Policji w W. odmówił ubezpieczonemu Z. G. przyznania świadczeń odszkodowawczych z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony wniósł o przyznanie prawa do jednorazowego odszkodowania w wysokości 20% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Ubezpieczony powołał orzecznictwo oraz podał, iż nie można zgodzić się z treścią decyzji bowiem została wydana na podstawie wadliwych ustaleń dokonanych w orzeczeniu (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w K. oraz w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w K..

W odpowiedzi na odwołanie Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe twierdzenia.

W piśmie z 12 kwietnia 2023 roku ubezpieczony wniósł o przyznanie prawa do jednorazowego odszkodowania w wysokości 20% uszczerbku oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1 800 zł w oparciu o § 9 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku.

Sąd ustalił co następuje

20 sierpnia 1998 roku ubezpieczony Z. G. wstąpił ze służby. Aktualnie ubezpieczony jest na emeryturze.

U ubezpieczonego występują zaburzenia adaptacyjne przewlekłe o obrazie zaburzeń depresyjno-lękowych mieszanych nawracających. Zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICS-10) zaburzenia adaptacyjne to stan subiektywnego distresu i zaburzeń emocjonalnych zwykle przeszkadzających w codziennym funkcjonowaniu i działaniu, pojawiający się w okresie adaptacji do istotnych zmian życiowych lub do następstw stresującego wydarzenia życiowego. Czynnik stresujący może zaburzać integralność społecznego usytuowania osoby lub szerszego systemu społecznego oparcia i systemu wartości. Indywidualne predyspozycje lub wrażliwość odgrywają tu większą rolę w kształtowaniu się ryzyka wystąpienia i charakteru objawów. Objawy są różnorodne i obejmują: nastrój depresyjny, lęk, zamartwiania się, poczucie niemożności poradzenia sobie, zaplanowanie czy pozostawanie nadal w obecnej sytuacji oraz w pewnym stopniu ograniczoną zdolność do skutecznego wykonywania codziennych czynności.

U ubezpieczonego występowało narażenie na stresory w życiu zawodowym (służba w policji). Wskutek doświadczeń, narażenia na stresory, doszło do zmian w jego codziennym funkcjonowaniu.

Objawy zaburzenia występujące u ubezpieczonego zostały opisane w dokumentacji medycznej.

W związku z powyższym u ubezpieczonego powstał długotrwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 20%.

W sprawie o wysokość policyjnej renty inwalidzkiej rozpoznawanej przez Sąd Okręgowy w Warszawie, sygn. akt XIV U 2716/18, powołani w sprawie biegli stwierdzili, że objawy u uczestnika mają umiarkowane nasilenie skutkujące kilkoma pobytami w oddziałach leczenia zaburzeń nerwicowych, przewlekłą farmakoterapią. Z uwagi na stan psychiczny uczestnik jest inwalidą III grupy, inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Jest niezdolny do służby, jest zdolny do pracy zawodowej poza służbą w resorcie. Dane z dokumentacji medycznej oraz dane z akt sprawy przemawiają za tym, że istniejące u odwołującego się inwalidztwo ma związek ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Stwierdzono, że zgodnie z obowiązującymi przepisami rozpoznawane u uczestnika zaburzenie spełnia kryteria poz. 3 zaburzenia lękowe, pkt 4 zaburzenia mieszane depresyjno-lękowe nawracające. Długotrwały uszczerbek na zdrowiu u odwołującego – 20%.

Orzeczeniem z dnia 27 listopada 2018 roku, nr (...), Rejonowa Komisja Lekarska MSW w K. ustaliła u ubezpieczonego 0% uszczerbku na zdrowiu. W orzeczeniu wskazano, iż u ubezpieczonego rozpoznano zaburzenia depresyjno-lękowe. Stwierdzone u ubezpieczonego schorzenia psychiatryczne nie figurują w wykazie schorzeń z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze, w tym również odpłatność 100% za czas absencji. W dokumentacji kadrowej brak jakichkolwiek informacji, że podczas służby u ubezpieczonego wystąpiło szczególne zdarzenie traumatyczne zagrażające zdrowiu bądź życiu ubezpieczonego.

Orzeczeniem z dnia 28 lutego 2019 roku, nr (...), Centralna Komisja Lekarska MSW w K. utrzymała w moce zaskarżone przez ubezpieczonego orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w K. z dnia 27 listopada 2018 roku.

Decyzją nr (...) z dnia 17 maja 2019 roku, L.dz. (...), Komendant Powiatowy Policji w W. odmówił ubezpieczonemu Z. G. przyznania świadczeń odszkodowawczych z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

Dowód: akta postępowania odszkodowawczego:

1. - informacja o przebiegu służby,
2. - wniosek ubezpieczonego o wydanie decyzji w sprawie jednorazowego odszkodowania,
3. - orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w K. z dnia 27.11.2018r.,
4. - orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej KSW w K. z dnia 28.02.2019r.,
5. - decyzja Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia 17.05.2019r., wspólna opinia podstawowa i uzupełaniająca biegłej z zakresu psychiatrii M. D. oraz biegłego z zakresu psychologii S. S. k.50-54 i k.121-121v., dokumentacja medyczna k.60-88v., opinia uzupełniająca biegłej z zakresu psychiatrii M. D. k.143-143v., opinia biegłej z zakresu psychiatrii B. P. wydana w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Okręgowy w Warszawie XIV U 2716/18 k.161-165, opina biegłego P. R. wydana w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Okręgowy w Warszawie XIV U 2716/18 k. 166-176, opinia podstawowa i uzupełniająca biegłego z zakresu psychiatrii A. P. k.209-214 i k.304

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie zgromadzonych i powołanych wyżej dowodów z dokumentów, których prawdziwości strony nie kwestionowały, a także na podstawie dowodu z opinii podstawowej i uzupełniającej A. P. oraz w ograniczonym zakresie ze wspólnej opinii podstawowej i uzupełniających biegłej z zakresu psychiatrii M. D. oraz biegłego z zakresu psychologii S. S..

Sąd uwzględnił wspólną opinię podstawową i uzupełniające biegłej M. D. oraz biegłego S. S. w zakresie rozpoznania schorzeń. Opinia okazała się nieprzydatna w zakresie ustalenia wysokości uszczerbku.

Sąd nie oparł się na wspólnej opinii podstawowej biegłej z zakresu psychiatrii M. K. oraz z zakresu psychologii B. B. z uwagi na oświadczenie biegłych, iż nie specjalizują się one w diagnozie, terapii i orzekaniu w przypadku funkcjonariuszy służb mundurowych.

Na podstawie art. 235²§1 pkt 2 i pkt 5 kpc Sąd pominął dowód z kolejnej opinii uzupełniającej biegłego z zakresu psychiatrii. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a zlecanie kolejnej opinii jedynie przedłużyłoby postępowanie, które i tak toczyło się długo.

Sąd zważył co następuje

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 2 pkt 1 w ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 roku o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą świadczenia odszkodowawcze przysługują funkcjonariuszowi Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Celno-Skarbowej, zwanemu dalej "funkcjonariuszem", który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku albo choroby.

W myśl art. 4 ust. 1 za chorobę uznaje się chorobę spowodowaną działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku służby albo chorob, która została wymieniona w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 1 albo 2. Z kolei ust. 2 stanowi, iż za uszczerbek na zdrowiu doznany wskutek wypadku albo choroby, zwany dalej "uszczerbkiem na zdrowiu", uznaje się:

1. 1) stały uszczerbek na zdrowiu, przez który należy rozumieć takie naruszenie fizycznej lub psychicznej sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy, albo
2. 2) długotrwały uszczerbek na zdrowiu, przez który należy rozumieć takie naruszenie fizycznej lub psychicznej sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, jednak rokuje poprawę.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent uszczerbku na zdrowiu.

Art. 13 ust. 1 stanowi, iż do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji przyznającej odszkodowanie.

Załącznik nr I do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 roku w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa stanowi, iż chorobą pozostającą w związku ze służbą są zaburzenia lękowe: zaburzenia mieszane depresyjno-lękowe nawracające (poz. 3 pkt 4).

Załącznik nr II do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 roku w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa stanowi, iż wysokość uszczerbku w przypadku zaburzeń lękowych: zaburzenia mieszane depresyjno-lękowe nawracające wynosi od 20 do 40% (poz. 185 pkt 4).

W myśl pkt 1 Obwieszczenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 21 marca 2019 roku (M.P. z 2019r. poz. 270) w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej w okresie od 1 kwietnia 2019 roku do 31 marca 2020 roku kwota jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej wynosi 917 zł za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.

W toku procesu Sąd ustalił, iż u ubezpieczonego występują zaburzenia mieszane depresyjno- lękowe nawracające (zał. I ww. Rozporządzenia poz. 3 pkt 4). Brak podstaw do kwestionowania diagnozy lekarzy zajmujących się leczeniem pacjenta. Brak podstaw do kwestionowania wywiadu udzielonego przez pacjenta zgłaszającego się do specjalistów z powodu przewlekle występujących dolegliwości i poczucia subiektywnego cierpienia. Nadto, występował związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy wykonywaną służbą przez ubezpieczonego, a narażaniem w związku z jej wykonywaniem na przewlekły stres.

Ustalając powyższe Sąd podzielił opinie wydane przez biegłe z zakresu psychiatrii M. D. oraz z zakresu psychologii S. S. jak również opinie wydane przez biegłego z zakresu psychiatrii A. P. jako sporządzone przez osoby będące specjalistami w zakresie schorzeń występujących u ubezpieczonego.

Występujące u ubezpieczonego schorzenia spowodowało powstanie u niego długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 20% (poz. 185 pkt 4). W tym zakresie Sąd oparł się na opiniach z zakresu psychiatrii A. P.. Zdaniem Sądu ten biegły wyczerpująco odpowiedział na zakreśloną przez Sąd tezę dowodową. Nadto, opinia biegłego była jasna, logiczna, nie nasuwała wątpliwości, a jej wnioski zostały potwierdzone w opinii uzupełniającej. Sąd nie uwzględnił opinii zespołu biegłych M. D. oraz S. S. w zakresie uszczerbku, gdyż ustalona przez nich wartość procentowa nie została dostatecznie uzasadniona. Ponadto, biegli same wskazali, że ze względu na niezakończony proces terapeutyczny ubezpieczonego, nie są w stanie jednoznacznie ustalić występującego u niego uszczerbku na zdrowiu.

Jednocześnie Sąd wskazuje, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami przy wyliczaniu jednorazowego odszkodowania odwołującego należało wziąć pod uwagę stawkę obowiązującą w dniu wydania zaskarżonej decyzji (tj. 17 maja 2019 roku), która wynosiła na ten dzień 917 zł.

Mając na uwadze powyższe rozważania faktyczne i prawne Sąd na podstawie przywołanych przepisów zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu Z. G. prawo do jednorazowego odszkodowania w wysokości 18 340 zł odpowiadającej 20% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (pkt 1 wyroku)

Na podstawie art. 98 kpc Sąd zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz ubezpieczonego kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 2 wyroku). Przy czym wysokość Sąd ustalił w oparciu o § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W sprawie nie zachodziły podstawy do określenia zwrotu kosztów wyższej wysokości.

Sędzia Wiesław Jakubiec