Uzasadnienie
Powód D. Z. wystąpił z pozwem przeciwko pozwanej o zapłatę kwoty 13.421,66 zł z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu, z tytułu szkody powstałej w samochodzie powoda, w wyniku kolizji drogowej, spowodowanej przez sprawcę ubezpieczonego od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego.
Pozwana Č. S. z siedzibą w P. Oddział w Polsce z siedzibą w W. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu podniosła, iż po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego przyznała powodowi odszkodowanie w kwocie 8.323,18 zł, które pokrywa w całości szkodę poniesioną przez powoda oraz odzwierciedla celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty potrzebne do przywrócenia pojazdu powoda do stanu sprzed zdarzenia z dnia 24.IV.2014 roku. Nadto podniosła iż powód nie przedstawił rachunków za restytucję pojazdu, zaś przedłożona przez niego prywatna kalkulacja pozbawiona jest waloru dowodowego. Naprawienie pojazdu zgodnie z oczekiwania powoda doprowadziłoby do wzrostu wartości pojazdu w stosunku do występującej przed szkodą, wszak pojazd powoda jest pojazdem z 2006 r. a zatem jego części są znacznie wyeksploatowane.
Wskazała iż uwzględniła naprawę pojazdu częściami nowymi oryginalnymi oznaczonymi symbolem O, wskazując te części, odnośnie których urealniła wartości bowiem w wyniku pomiaru grubości powłoki lakierniczej pojazdu jak też na podstawie dokumentacji fotograficznej ze szkody zgłoszonej uprzednio dla tego pojazdu w (...) SA, wynika że pojazd powoda był poddany w przeszłości naprawom blacharsko-lakierniczym w zakresie elementów które uległy uszkodzeniu w zdarzeniu z 24.IV.2014r. Uwzględniła też naprawę pojazdu częściami nowymi tj. oryginalnymi ale nie sygnowanymi logo producenta pojazdu o symbolu Q jat też porównywalnej jakości P, PJ, PT, wskazując te części.
Przy ustalaniu stawek za roboczogodzinę prac naprawczych uwzględniła stawki obowiązujące w warsztatach nieautoryzowanych obowiązujące na rynku lokalnym.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
24.IV.2014 roku samochód powoda marki V. (...) o nr rej. (...) uległ uszkodzeniu w wyniku kolizji. Sprawca kolizji był ubezpieczony u pozwanego od OC.
Każda ze stron zleciła sporządzenie kalkulacji naprawy / powód w systemie A. /, kosztorysu / pozwana w systemie E. /, przy czym zgodnie z kalkulacją zleconą przez powoda wysokość odszkodowania stanowiła kwotę 21.744,84 zł brutto, przy czym powód uwzględnił stawki za rbg za prace mechaniczno- blacharskie w kwocie 80,00 zł i za prace lakiernicze w kwocie 90,00zł.
Natomiast kosztorys pozwanej opiewał na kwotę 8.323,18 zł brutto i taką kwotę powód otrzymał od pozwanej tytułem odszkodowania, po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego. Ponadto pozwana uwzględniła stawki za rbg za oba rodzaje prac kwotę 55,00 zł, obniżyła ceny części oryginalnych przewidzianych do wymiany o 50% a w przypadku materiałów lakierniczych o 33%, zastosowała w 13 pozycjach części alternatywne klasy P, PJ.
/ dowód: kalkulacja naprawy powoda k. 13 – 18, kosztorys pozwanej k. 9 – 12 /.
Z uwagi na spór obie strony wniosły o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność ustalenia wysokości szkody odpowiadającej kosztom przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, zakresu uszkodzeń, wartości i stanu pojazdu przed kolizją w tym stopnia zużycia eksploatacyjnego uszkodzonych podzespołów, czy zamontowane elementy które uległy uszkodzeniu były oryginalne i czy w toku eksploatacji poddawane naprawom, czy zamontowane zostały jako elementy używane, czy naprawa pojazdu przy użyciu części zamiennych nowych oryginalnych oznaczonych jako Q czy częściami o porównywalnej jakości oznaczone jako P, PJ, PT, pozwala na restytucję pojazdu do stanu sprzed szkody z uwzględnieniem zachowania co najmniej takiej samej sprawności technicznej, walorów estetycznych i tych samych warunków bezpieczeństwa. Ustalenia kosztów przy użyciu części oznaczonych jako Q, P, PJ, PT, spowoduje wzrost wartości pojazdu w stosunku do stanu sprzed szkody.
Na wypadek gdyby koszt pojazdu przekroczył wartość pojazdu sprzed szkody o ustalenie wartości pozostałości pojazdu. Jeżeli w pojeździe naprawione zostały uszkodzone powstałe w trakcie kolizji to ustalenie zakresu rzeczywiście przeprowadzonych prac naprawczych i rodzaju części zamiennych wykorzystanych przy naprawie. A nadto ustalenie celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy przy uwzględnieniu zakresu rzeczywiście przeprowadzonych praz naprawczych, rodzaju części zamiennych wykorzystanych do naprawy i cen stosowanych przez warsztaty nieautoryzowane.
Biegły W. B. ustalił wysokość niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów przywrócenia pojazdu powoda do stanu sprzed zdarzenia określone w oparciu o technologiczne czasy operacji naprawczych producenta auta na kwotę 18.677,00 zł brutto. Uwzględnił przy tym stawki za rbg w przypadku obu rodzajach prac podobnie jak powód tj. 80,00 i 90,00 zł.
Biorąc pod uwagę raport optymalizacji sporządzony przez biegłego, ustalił on iż na rynku krajowym występowały części kategorii Q w okresie zdarzenia, stąd przyjął wartości części oryginalnych w klasie O i Q. Ustalił też wartość bazową pojazdu w dniu zdarzenia która wynosiła 26.700,00 zł i po uwzględnieniu korekt, wartość szkody pojazdu nie przekracza wartości pojazdu sprzed szkody, wobec tego nie jest to szkoda całkowita.
/ dowód: opinia biegłego k. 73 – 89 /.
Pozwany wniósł zarzuty do opinii biegłego w przedmiocie wskazania iż niektóre części były już uszkodzone w dniu zdarzenia a dot. to zderzaka tylnego, spoilera zderzaka tylnego, osłony tylnej, listwy ochronnej prawej zderzaka tylnego, wytłumienia zderzaka tylnego, wspornika zderzaka tylnego, pokrywy bagażnika, listwy ozdobnej klapy tylnej, lampy tylnej prawej.
Biegły uwzględnił powyższe zarzuty i po przeanalizowaniu dokumentacji fotograficznej z wcześniejszej kolizji jakiej uległ pojazd przed zdarzeniem i dokumentacji fotograficznej z zaistniałego zdarzenia, którą przedstawił, uznał za zasadne zarzuty pozwanego i dokonał korekty do opinii pisemnej załączając kalkulację naprawy, bowiem pojazd powoda posiadał uszkodzenia powstałe w trakcie zdarzenia 24.IV.2014r. i uszkodzenia powstałe przed tym zdarzeniem które nie zostały usunięte przez powoda. Szkodę wcześniejszą likwidowała firma ubezpieczeniowa (...) SA. Ustalił po korekcie niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia na kwotę 12.403,00 zł brutto.
/dowód: pisemna opinia biegłego k. 73 – 89, k. 117 – 125, wyjaśnienia biegłego k. 152 – 153 / /.
Sąd zważył co następuje
spór sprowadza się do ustalenia wysokości odszkodowania należnego powodowi w ramach umowy ubezpieczenia komunikacyjnego OC z tytułu kosztów naprawy pojazdu.
Przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zgodnie z art. 822 kc ubezpieczyciel:
- - zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania, czyli za pomocą zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej a jej wypłata ma wyrównać uszczerbek w majątku poszkodowanego,
- - odszkodowanie należne dotyczy szkód wyrządzonych osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony / § 1 /, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia / § 2 /.
Niezasadne jest zatem twierdzenie pozwanego, że skoro powód nie dokonał naprawy i nie przedstawił faktur czy innych dokumentów potwierdzających wysokość wyliczonej przez niego szkody, to szkoda wyliczona w kalkulacji jest hipotetyczna i zawyżona. W orzecznictwie sądowym, ugruntowanym od lat, istnieje pogląd, iż wypłata odszkodowania jest niezależna od dokonanej naprawy, bowiem rzeczą powoda jest czy naprawy dokona czy też nie, i w ogóle od poniesionych kosztów napraw. Niezależnie od tego ubezpieczyciel ma obowiązek wyrównać szkodę, która powstaje wskutek zdarzenia komunikacyjnego, a nie w następstwie poniesionych kosztów.
Roszczenie o świadczenie należne od zakładu ubezpieczeń w ramach ubezpieczenia komunikacyjnego OC z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego jest wymagalne, niezależnie od tego czy naprawa została dokonana. Naprawienie szkody, stosownie do treści art. 363 § 1 kc powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej.
Bezsporne jest iż pojazd powoda uległ wcześniejszej kolizji i w tym przedmiocie było prowadzone postępowanie likwidacyjne przez firmę ubezpieczeniową (...) SA.
W związku z uwzględnieniem zarzutów zgłoszonych przez pozwanego w stosunku do opinii przez biegłego, z kolei powód zarzucał biegłemu iż wydając pierwotną opinię dysponował zdjęciami / na dyskietce / z obu zdarzeń, stąd niezrozumiała była korekta opinii. Zdaniem powoda prawdopodobnie uszkodzenie zderzaka tylnego i spoilera została zakwalifikowana przez (...) SA wyłącznie do lakierowania a obecna szkoda kwalifikuje je do wymiany z uwagi na ich połamanie. A w przypadku pokrywy bagażnika po zdarzeniu 24.IV.2014r. w chwili oględzin pojazdu przedstawiciel pozwanego dokonał badania grubości powłoki lakierniczej, która wykazała 98-99 mikrometrów, co świadczy o tym iż element ten nie był uprzednio naprawiany i lakierowany. Uszkodzenia pokrywy bagażnika doznane we wcześniejszym zdarzeniu były znacznie większe niż w szkodzie niniejszej.
Zatem, zdaniem pozwanego, biegły powinien wyjaśnić swoje stanowisko że powód w ogóle nie naprawiał pojazdu po wcześniejszej szkodzie. Podobnie w przypadku uszkodzeń lampy tylnej prawej / wyłamanie zaczepu mocującego / uszkodzenie miało miejsce trzy lata przed szkoda niniejszą, czy wobec tego możliwe jest użytkowanie samochodu z zachowaniem wymogów bezpieczeństwa bez usunięcia uszkodzenia.
Również pozwany zgłosił zarzuty w piśmie procesowym z 11.V.2016r., wyraził przy tym wątpliwość czy w związku ze zgłoszeniem przez powoda w niniejszym procesie uszkodzeń które miały miejsce wcześniej, powstała szkoda będąca przedmiotem niniejszego sporu w podanych przez powoda okolicznościach. A w związku z tym istnieje duże prawdopodobieństwo iż wartość pojazdu przed zdarzeniem 24.IV.2014r. była niższa od kosztów naprawy pojazdu wyliczonych przez biegłego, co przemawiałoby za uznaniem szkody jako całkowitej.
Zarzuty powoda oraz kolejne zarzuty pozwanego nie są zasadne. Biegły, ustosunkowując się do zarzutu pozwanego odnośnie wymiany poszycia prawego tylnego w kontekście uszkodzeń wynikających z wcześniejszej kolizji, stwierdził że nie można jednoznacznie stwierdzić aby miało miejsce wgniecenie, bowiem ujęcie zdjęcia może świadczyć o występującym cieniu, jak też zdjęcie nie ma korelacji ze zdjęciem porównawczym tego elementu ze szkody wcześniejszej. Poza tym biegły opierał się tylko na zdjęciach, brak jest pełnej dokumentacji wcześniejszej szkody. Wskazał też że na podstawie dokumentów uwzględnił wszystkie uszkodzenia w pojeździe przedstawione przez pozwanego w kosztorysie i uznał że są one następstwem zaistniałego zdarzenia.
Stanowisko biegłego jest zasadne, iż nie uwzględnił potrącenia czy wymianę powyższego elementu, bowiem biegły wydając opinię powinien być przekonany w pełni o swoim stanowisku, a w tym wypadku nie mógł stwierdzić w sposób nie budzący wątpliwości czy w istocie występuje wgniecenie tego elementu, skoro nie wynika to wprost ze zdjęcia.
Biegły na podstawie ponownej analizy porównawczej zdjęć z obu kolizji i przy użyciu systemu (...) skorygował swoją opinię pierwotną, przy czym uzasadnił to na podstawie przedstawionych zdjęć z obu kolizji, wskazując iż uszkodzenia wcześniejsze nie zostały usunięte przez powoda, stąd nie mogą być zakwalifikowane do wymiany w związku z niniejszą szkodą.
Zasadnie też biegły przyjął stawki za rbg za prace mech.- blach. i lakiernicze, bowiem uwzględnił stawki jako zbliżone do stawek uśrednionych, stosowanych w warsztatach branży motoryzacyjnej, skategoryzowanych, przy czym stawki zbliżone do przyjętych przez biegłego stosowały zakłady kategorii IV za 2014r. tj. w chwili zdarzenia. W tym wypadku biegły powołał się na informację Cechu (...) w S., w którym zrzeszone są zakłady branży motoryzacyjnej i w zależności od zakresu świadczonych usług, przyjętych standardów wyposażenia i innych kryteriów wewnętrznych i uwarunkowań rynku, stosowane są różne stawki za rbg.
Jednocześnie biegły przyznał że istnieją zakłady stosujące niższe stawki, jednak nie są one przygotowane do podołania obowiązującym standardom wynikającym z technologii naprawy narzucone prze producentów pod względem wyposażenia, posiadanej wiedzy fachowej przez personel a przede wszystkim zapewnienia bezpieczeństwa i warunków gwarancji z wykonanej pracy. Istnieją też zakłady stosujące niższe stawki ale są to zakłady o bardzo wąskiej specjalizacji, przykładowo zakłady wulkanizacyjne czy elektryczne.
Przyjął też biegły na podstawie sporządzonego raportu optymalizacji części że na rynku krajowym występowały części kategorii Q w okresie zdarzenia i takie też części przyjął, jak też części kategorii O. Natomiast nie uwzględnił części zastosowane przez pozwanego o porównywalnej jakości P, PJ i ZJ, mając na uwadze iż nie stwierdzono w czasie oględzin pojazdu po zdarzeniu aby części takie były zamontowane w pojeździe powoda. Biegły miał na uwadze względy bezpieczeństwa, bowiem w przypadku zastosowania części nieoryginalnej w celu jej dopasowania do pozostałych elementów zwiększa się pracochłonność i koszty materiałów. Jednocześnie biegły stwierdził że naprawa pojazdu częściami oryginalnymi nie spowoduje wzrostu wartości pojazdu sprzed szkody.
Dokonując porównania wartości pojazdu przed szkodą / 27.000,00 zł / i koszty naprawy uszkodzeń z wcześniejszej kolizji / 6.500,00 zł / biegły uznał iż wartość ta jest wyższa od kosztów naprawy pojazdu po kolizji z 24.IV.2014r. Nie można zatem traktować niniejszej szkody jako całkowitej.
Opinia biegłego sądowego W. B. została opracowana w sposób rzetelny, biegły dokładnie i logicznie przedstawił swoje stanowisko i sposób ustalenia odszkodowania, stąd stanowiła ona podstawę orzeczenia wydanego w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze, iż niezbędne i uzasadnione koszty przywrócenia pojazdu powoda do stanu sprzed szkody, biegły ustalił na kwotę 12.403,00 zł brutto, a powodowi wypłacono odszkodowanie w kwocie 8.323,18 zł, wobec tego należało zasądzić kwotę 4.079,82 z odsetkami ustawowymi od 7.VI.2014r. / art. 822 i art. 817 §1 kc /, przy uwzględnieniu zmiany przepisów dotyczących odsetek, obowiązujących od 1.I.2016 roku.
Zatem należało w pozostałej części powództwo oddalić.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 108§ 1 i 100 zd.1 kpc, przy czym powód przegrał sprawę w 69% a pozwany w 31%, stąd koszty procesu poniesione przez obie strony zostały stosunkowo rozdzielone.