Uzasadnienie
Powód Kancelaria (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w K., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wytoczył w dniu 14.12.2015 r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko pozwanemu A. W. powództwo o zapłatę 717,50 zł. z odsetkami ustawowymi od dnia 2.06.2014 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż pozwany zawarł umowę pożyczki na kwotę 390 zł, która nie została w całości spłacona, a całkowity koszt pożyczki do spłaty wyniósł 717,50 zł. Następnie spółka z którą pozwany zawarł umowę pożyczki, dokonała cesji przysługującej wierzytelności z tytułu umowy pożyczki na rzecz powoda. Powód wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania.
P ostanowieniem z dnia 16.12.2015 r. sprawa została przekazana z Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie do rozpoznania do Sądu Rejonowego w Słupsku.
Pismem z dnia 14.01.2016 r. powód sprecyzował, iż na kwotę dochodzoną pozwem składają się; kwota udzielonej pożyczki 390 zł., prowizja - 97,50 zł., koszty wezwań do zapłaty - 230 zł.
Pozwany A. W. nie stawił się na rozprawie i nie zajął stanowiska na piśmie, wobec czego wobec niego zachodziły przesłanki do wydania wyroku zaocznego (art. 339 § 1 kpc.).
Sąd ustalił, co następuje
Na podstawie umowy pożyczki zawartej przez Internet, (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. udzielił A. W. pożyczkę w kwocie 390 zł, z terminem spłaty na dzień 8.05.2014 r. Kwota pożyczki została przelana na konto pozwanego dniu 7.05.2014 r. dowód: k. 15- 20– umowa pożyczki, k. 21-oświadczenie, faktura nr (...) k. 22- potwierdzenie transakcji
A. W. nie spłacił w całości pożyczki bezsporne
W dniu 30.06.2015 r. między powodem a K. Polska sp. z o. (pożyczkodawcą, po zmianie nazwy) została zawarta umowa przelewu wierzytelności, w tym co do pozwanego.
dowód: k. 9-12 - umowa cesji, k. 13 - zawiadomienie i wezwanie do zapłaty
Sąd zważył, co następuje
Powództwo podlegało uwzględnieniu w części.
W niniejszej sprawie roszczenie dochodzone pozwem było bezsporne, pozwany bowiem nie kwestionował ani okoliczności zawarcia umowy pożyczki, ani faktu, iż pożyczka nie została w całości przez niego spłacona, ani wreszcie samej wysokości dochodzonego roszczenia.
Pozwany nie stawił się na rozprawę, nie zajął stanowiska w piśmie procesowym, wobec powyższego zaszły przesłanki do wydania wobec niego wyroku zaocznego z art. 339 § 1 kcp.
Jednakże, mimo tego, iż w sprawie zachodziły przesłanki do wydania wyroku zaocznego, to powództwo częściowo podlegało oddaleniu, bowiem okoliczności faktyczne przytoczone przez powoda budziły uzasadnione wątpliwości, zwłaszcza co do sposobu wyliczenia kosztu 230 zł. tytułem wezwań do zapłaty oraz prowizji 97,50zł. W ocenie Sądu powód wykazał jedynie, iż doszło do udzielenia pożyczki wysokości 390 zł., co wynika z załączonej do akt faktury, a której określono zarówno kwotę pożyczki, jak i termin spłaty (8.05.2014r.). Natomiast pozostałe koszty budziły wątpliwości, tym bardziej, iż powód wskazywał, iż łącznie pożyczka udzielona pozwanemu to kwota 717,50 zł., tym bardziej, iż od kwoty powód domagał się odsetek od dnia wymagalności, tj. od dnia 2.06.2014 r.
Powód niewątpliwie dochodził żądania określonego pozwem na podstawie art. 720 § 1 kc. (umowa pożyczki). Zatem, z uwagi na brak spłaty pożyczki, należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 390 zł. tytułem udzielonej pożyczki wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 2.06.2014 r. (skoro pożyczka buyła wymagalna na dzień 8.05.2014 r.) do dnia 31.12.2015 r. i z odsetkami za opóźnienie od 1.01.2016 r. do dnia zapłaty.
W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu.
O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 kc., uwzględniając zmianę brzmienia tego przepisu od dnia 1.01.2016 r.
W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc., rozdzielając je stosunkowo, wg wyniku postępowania - uznając, iż powód wygrał postępowanie 54,35 %, a koszty jakie poniósł to opłata od pozwu 30 zł. oraz wynagrodzenie pełnomocnika 180 zł. - łącznie 210 zł. Z tego 54,35 % to kwota 114,13 zł., którą należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda, o czym Sąd orzekł w pkt III wyroku.
O nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł w pkt IV wyroku, na podstawie art. 333 § 1 pkt 3 kpc.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.