Uzasadnienie
Powód T. K., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wytoczył w dniu 17.03.2016 r. przeciwko pozwanej B. B. powództwo o zapłatę 3.200 zł. z odsetkami ustawowymi od dnia 1.09.2008 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż udzielił pozwanej pożyczki w sierpniu 2007 r. na kwotę 3.200 zł., która tłumaczyła potrzebę pożyczki kłopotami rodzinnymi. Powód wskazał, iż strony uzgodniły, iż zwrot pożyczki nastąpi w ciągu roku, co nie nastąpiło, a powód stracił kontakt z pozwaną. Następnie powód w 2014 r. domagał się zwrotu pożyczki przez pozwaną, a w dniu 30.07.2015 r. wystosował do niej wypowiedzenie umowy pożyczki wraz z wezwaniem do zapłaty, mimo to pozwana nie zwróciła pożyczonych pieniędzy.
Powód sprecyzował żądanie pozwu w zakresie odsetek, wskazując iż domaga się od dnia 1.09.2008 r. do dnia 31.12.2015 r. odsetek ustawowych, a od dnia 1.01.2016 r. odsetek ustawowych (kapitałowych), które obecnie wynoszą 5 %.
W dniu 6.06.2017 r. został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.
Pozwana złożyła sprzeciw, którym zaskarżyła nakaz zapłaty w całości. Pozwana podniosła brak legitymacji procesowej biernej zachodzącej po jej stronie, jako pozwanej.
Na rozprawie w dniu 21.02.2017 r. pozwana podtrzymała stanowisko wyrażone w sprzeciwie i wniosła o przyznanie jej pełnomocnika z urzędu, jednocześnie wyraziła zgodę na prowadzenie postępowania dowodowego.
Pozwana wyjaśniła, iż około 12 lat temu jej syn był aresztowany, ona nie pożyczała od powoda pieniędzy, a pożyczał je jej syn, który potrzebował ich na naprawę samochodu. Pozwana wskazała, iż powód przyszedł do niej po śmierci jej syna, by oddała mu dług syna, a ona początkowo zgodziła się oddawać po 100 zł., zgodę wyraziła ponieważ jeszcze wtedy nie odrzuciła spadku po synu.
Postanowieniem z dnia 3.03.2017 r. Sąd oddalił wniosek pozwanej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Sąd ustalił, co następuje
W sierpniu 2007 r. strony zawarły umowę pożyczki na kwotę 3.200 zł. z terminem zwrotu w ciągu roku. Pozwana potrzebę pożyczki uzasadniała problemami jej syna i toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym, w związku z którym chciała mu zapewnić obrońcę.
dowód: k. 38-39 (00:23:29-00:41:32) - zeznania świadka K. T., k. 61 (00:04:52-00:06:10), k. 39 (00:41:46 - 00:47:56) - zeznania powoda
Syn pozwanej - P. B. przebywał kilkakrotnie w Areszcie Śledczym:
- - 22.11.2005 r. do 17.02.2016 r. w AŚ w S.,
- - 28.12.2009 r. do 14.05.2010 r. w AŚ w S.,
- - od 25.02.2013 do 24.04.2013 r. w AŚ w K..
dowód: k. 50-59 - wydruki z systemu NOE-SAD, k. 83 - pismo z 11.04.2017
Wobec P. B. toczyły się różne postępowania karne dotyczące czynów z ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 288 § 2 kk. i między innymi postępowanie w sprawie II K 56/06. W sprawie tej w dniu 26.02.2007 r. zapadł wyrok uniewinniający P. B. od czynu z 13 § 1 kk. w zw. art. 148 § 1 kk i art. 157 § 2 kk. przy zast. art. 11 § 2 kk. Wyrokiem z dnia 14.06.2007 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku uchylił w tym zakresie wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W sprawie tej P. B. miał ustanowionego obrońcę z urzędu. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II K 45/10. Wyrok w I instancji zapadł w dniu 20.06.2011 r., a w drugiej - 12.01.2012 r. dowód: k. 72 - pismo z 10.04.2017 r., k. 74 - wyrok nakazowy z 14.05.2009 r. (XIII K 164/09), k. 75 -79 - wyrok z 16.02.2011 r. (XIV K 464/10), k. 80 postanowienie z 31.03.2011 r., k. 81 - 82 - wyrok nakazowy z 25.01.2008 r. (XIII K 1975/07), k. 92-93 - wyrok z 26.02.2007 r. (II K 55/06), k. 94 - wyrok z 14.06.2007 r. (II Aka 163/07), k. 95 -96 - wyrok z 20.06.2011 r. (II K 45/10), k. 97 - pismo z 18.06.2017 r., k. 98-99 - wyrok z 26.02.2007 r. (II K 55/06), k. 100 - wyrok z 14.06.2007 r. (II Aka 163/07), k. 101 -102 wyrok z 20.06.2011 r. (II K 45/10)
P. B. zmarł w dniu 10.08.2014 r. Spadek po nim na mocy postanowienia sądu z dnia 10.11.2016 r. nabył jego siostrzeniec A. T. w całości z dobrodziejstwem inwentarza.
dowód: k. 3 akt I Ns 299/15 - odpis skrócony aktu zgonu P. B., k. 101 - postanowienie z 10.11.2016 r. w sprawie I Ns 299/15
Pozwana nie spłaciła pożyczki. W związku z tym powód w sierpniu 2014 r. udał się do miejsca pracy pozwanej, a ta zobowiązała się spłacić pożyczkę w ratach po 100 zł. Powód wyraził na to zgodę. Pozwana mimo to nie spłaciła pożyczki.
dowód: k. 37-38 (00:15:51-00:23:20) - zeznania świadka A. L., k. 61 (00:04:52-00:06:10), k. 39 (00:41:46 - 00:47:56) - zeznania powoda
Powód pismem z dnia 30.07.2015 r. wypowiedział pozwanej umowę i wezwał ją do zapłaty w terminie 6 tygodni. Pozwana nie zareagowała na to pismo.
dowód: k. 3-4 - wypowiedzenie z zał. zpo i dowodem nadania,
Pozwana jest zatrudniona na stanowisku barman/kelner w restauracji i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości płacy minimalnej.
dowód: oświadczenie majątkowe pozwanej
Sąd zważył, co następuje
Powództwo podlegało uwzględnieniu w przeważającej części.
W niniejszej sprawie powód dochodził zapłaty z tytułu zawartej umowy pożyczki. Umowa ta została uregulowana w art. 720 kc. i n.
Z uwagi na okoliczności sprawy Sąd uznał, iż mimo nie zawarcia umowy pożyczki na piśmie, zasadnym jest przeprowadzenie postępowania dowodowego z uwagi na okoliczności sprawy, gdyż zastrzeżenie z art. 720 § 2 kc. dotyczy jedynie postępowania dowodowego i brak formy pisemnej umowy pożyczki przewyższającej 500 zł. nie rodzi sankcji nieważności (art. 73 § 1 kc., art. 74 § 2 kc.). W niniejszej sprawie pozwana nie sprzeciwiła się przesłuchaniu świadków, wyraziła również wolę złożenia zeznań.
W niniejszej sprawie pozwana podnosiła zarzut legitymacji biernej procesowej, wskazując, iż to nie ona, a jej syn zawierał umowę pożyczki z powodem i zupełnie na inny cel (naprawa samochodu), niż sugeruje powód (postępowania sądowe p-ko jej synowi).
W ocenie Sądu wiarę dać należy powodowi, bowiem okoliczność, iż w czerwcu 2007 r. Sąd II instancji uchylił wyrok Sądu I instancji, który był korzystny dla syna pozwanej (uniewinniający), a postawiony zarzut był jednym z najpoważniejszych przewidzianych w kodeksie karnym (13 § 1 kk. w zw. art. 148 § 1 kk i art. 157 § 2 kk. przy zast. art. 11 § 2 kk.), zeznania powoda i jego twierdzenia, iż pozwana zwróciła się do niego z prośbą o pożyczkę z powodu kłopotów syna w związku z postępowaniem sądowym - jawią się prawdziwe. W ocenie Sądu powód wykazał, iż doszło do zawarcia umowy pożyczki na kwotę 3.200 zł., iż termin jej zwrotu został ustalony na okres roku czasu, a następnie umowa ta podlegała nowacji co do sposobu i terminu zapłaty (w ratach po 100 zł. - przy czym pozwana przyznała tę okoliczność, ale twierdziła, iż chciała spłacać za nieżyjącego syna, jako ewentualny spadkobierca).
Z tego też względu Sąd uznał za prawdziwe i wiarygodne zeznania obu świadków: K. T. oraz A. L., z których ten pierwszy potwierdził fakt wręczenia pozwanej pieniędzy, a drugi - fakt wyznaczenia nowego sposobu zapłaty i terminu (raty po 100 zł.).
W świetle zebranego materiału dowodowego zeznania pozwanej jawią się jako nieprawdziwe i mające na celu unikniecie odpowiedzialności w postaci spłaty zaciągniętego długu.
Należy nadmienić iż pozwana nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swojej wersji, w której to nie ona, a jej zmarły syn zaciągał pożyczkę u powoda, a mogła wnosić o powołanie na świadka osób, które ewentualnie były obecne przy zaproponowaniu pożyczki i wręczeniu pieniędzy P. B. - jeśli okoliczność taka rzeczywiście miała miejsce. Nadto należy zauważyć, iż ewentualny fakt udzielenia pożyczki synowi pozwanej przez powoda nie wyklucza faktu udzielenia pożyczki pozwanej. Nadto powód oświadczył, iż pomógł wykupić z parkingu samochód synowi pozwanej - za 300 zł.,a w zamian za to syn pozwanej miał odpracować tę pożyczkę.
Mając powyższe na uwadze, należało uznać, iż między stronami doszło do zawarcia umowy pożyczki na kwotę 3.200 zł., dlatego też Sąd zasądził tę kwotę od pozwanej na rzecz powoda - jak w pkt I wyroku.
O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 359 kc. a jako że wynikają one z czynności prawnej, a powód domagał się zapłaty odsetek ustawowych, wyraźnie opierając się na treści art. 359 kc. i wskazując ich wysokość obecnie na 5 % - należało w tym względzie orzec zgodnie z żądaniem, przy uwzględnieniu treści art. 359 kc. oraz zmiany tego przepisu od dnia 1.01.2016 r.
Sąd oddalił powództwo w pkt II wyroku w części - co do żądania przez powoda odsetek od dnia 1.09.2015 r. do dnia 18.09.2015 r., uznając iż odsetki te należą się od dnia następującego po upływie terminu 6 tygodni - oznaczonemu w piśmie z dnia 30.07.2015 r., stanowiącym rozwiązanie umowy i wypowiedzenie umowy pożyczki. Pismo to pozwana odebrała w dniu 7.08.2015 r., okres sześciu tygodni minął w dniu 18.09.2015 r., zatem powodowi odsetki należne były od dnia następnego, tj. od dnia 19.08.2015 r. do dnia zapłaty.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 102 kpc., mając na względzie niskie dochody pozwanej.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.
6.07.2017 r.