Uzasadnienie
Powód Miasto S. wystąpił z pozwem przeciwko pozwanej o zasądzenie kwoty 17.975,80 zł z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu tytułem: wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu w kwocie 10.854,58 zł, odsetek od wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu w kwocie 7.112,42 zł oraz kosztów upomnienia w kwocie 8.80 zł za okres od 1.VI.2006r. do 31.XII.2013r., przy czym roszczenie dotyczy lokalu mieszkalnego położonego w S. przy ul. (...) / poprzednio ul. (...) /. W toku procesu powód skorygował okres rozliczeniowy od 1.VI.2006r. do 30.XI.2013r.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 19.VIII.2014r. zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu.
Pozwana M. J. dopiero na rozprawie w dniu 3.III.2015r. sprecyzowała swoje stanowisko i zakwestionowała wysokość roszczenia. Jednocześnie stwierdziła że roszczenie jest zawyżone, bowiem wykazywani są dwaj synowie którzy studiowali i mieszkali w akademiku. Według zestawienia pozwanej na dzień 28.II.2011r. zadłużenie wynosi 11.488,36 zł za okres od 1.VII.2001r. do 1.III.2011r. Od 1.III.2011r. otrzymuje dodatek mieszkaniowy, wpłacany na poczet opłat za korzystanie z lokalu mieszkalnego. A zatem od tej daty do 31.XII.2013r. zaległość nie jest zasadna.
W kolejnym piśmie procesowym z 17.III.2015r. pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczenia.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego z 29.XII.1986r. zawartej przez Przedsiębiorstwo (...) w S. Zarząd (...) ze Z. J., mężem pozwanej, otrzymał on lokal mieszkalny położony w S. przy ul. (...) / obecnie ul. (...) / Razem z nim zamieszkiwała jego rodzina tj. dwaj synowie i żona, która jest pozwaną. Zgodnie z umowa najemca był zobowiązany do uiszczania czynszu miesięcznego za lokal mieszkalny płatnego do 15 dnia każdego miesiąca.
Małżonkowie M. i Z. J. rozwiedli się, w mieszkaniu pozostała pozwana z synami a jej mąż wyprowadził się. Pismem z 3.VIII.2005r. powód wypowiedział pozwanej umowę najmu wskazując miesięczny termin wypowiedzenia z dniem 30.IX.2005r. z powodu zwłoki za co najmniej trzy pełne okresy płatności w zapłacie czynszu i innych opłat za używanie lokalu, przy czym zaległość wynosiła 9.311,34 zł na dzień 31.VII.2005r.
/ dowód: umowa k. 7, wypowiedzenie k. 8 /.
W toku procesu, powołując się na korespondencję prowadzoną z Urzędem Miejskim w S., w przedmiocie umorzenia i oddłużenia zaległości, oświadczyła iż w związku z brakiem stanowiska odnośnie umorzenia zaległości, powód wyraził zgodę milcząco na warunki dotyczące podjęcia decyzji o umorzeniu, stąd powództwo, jej zdaniem jest bezzasadne.
Na wniosek powoda, następnie wskutek cofnięcia wniosku przez powoda, został dopuszczony z urzędu dowód z opinii biegłego, na okoliczność ustalenia wysokości kwoty należnej powodowi tytułem opłat związanych z zajmowaniem mieszkania za okres od 1.VI.2006r. do 30.XI.2013r., wobec faktu iż pozwana w dalszym ciągu kwestionowała wysokość roszczenia.
Biegła J. N. ustaliła iż zobowiązanie pozwanej z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu przedmiotowego, opłat za zimną wodę, odprowadzenia ścieków oraz wywóz nieczystości stałych za okres od 1.VI.2006r. do 30.XI..2013r. wyniosło 15.098,53 zł, w tym 10.854,58 zł z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu i opłat za media i 4.243,96 zł tytułem odsetek ustawowych.
/ dowód: opinia biegłej k. 139 – 152 /.
Po wniesieniu zastrzeżeń przez powoda wobec opinii biegłej w piśmie procesowym z 24.III.2016r. a dotyczących zasad obliczania odsetek, biegła w opinii uzupełniającej dokonała korekty odnośnie odsetek ustawowych, biorąc pod uwagę zapis w umowie najmu tj. wysokość zadłużenia, ilość dni zwłoki i stopę procentową odsetek ustawowych. Obliczyła po korekcie opinii, iż wysokość odsetek ustawowych wynosi 7.133,37 zł a wysokość z tytułu bezumownego korzystania z lokalu pozostała bez zmian – 10.854,58 zł. Łącznie 17.987,95 zł.
/ dowód: opinia uzupełniająca biegłej k. 182 /.
Sąd zważył co następuje
bezsporne jest iż umowa najmu lokalu mieszkalnego została zawarta z b. mężem pozwanej, który opuścił lokal a pozwana wspólnie z synami w dalszym ciągu zamieszkiwała w tym lokalu. Bezsporne też jest iż umowa najmu została pozwanej wypowiedziana.
A zatem pozwana zajmuje lokal mieszkalny bez tytułu prawnego i odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania z lokalu, innych opłat i odsetek, jest zasadne.
Zarzut pozwanej dotyczący przedawnienia roszczenia nie jest zasadny.
Stosownie do treści art. 118 kc jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata.
Należy się w tym przypadku zgodzić ze stanowiskiem powoda iż nie doszło do przedawnienia roszczenia. Pozwana występowała do powoda z pismami w sprawie zadłużenia. Po raz pierwszy wystąpiła z pismem do powoda o przesunięcie terminu do uiszczenia zaległości / k. 42 /, powołując się na wezwanie do zapłaty z 30.VI.2009r., wskazując iż musi się zastanowić skąd wziąć środki na spłatę zadłużenia. Ponownie wystąpiła z wnioskiem w sprawie rozłożenia na raty, odroczenia, umorzenia zapłaty należności z tytułu czynszu mieszkaniowego, opłat eksploatacyjnych i odsetek za zwłokę / k. 63/, który wpłynął do powoda 14.IX.2012r. A zatem pozwana przyznając iż istnieje zadłużenia tym samym uznała z tego tytułu swoje zobowiązanie. Uczyniła to również na rozprawie w dniu 3.III.2015r. oświadczając iż według jej zestawienia zadłużenie wynosi na dzień 28.II.2011r. 11.488,36 zł, zestawienie takie załączyła do pisma z 17.III.2015r. / k. 56 /. Ponadto na tej rozprawie przyznała iż po raz pierwszy zaprzestała uiszczania opłaty za mieszkanie w 2002r. i w pewnym momencie nie wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego i z tego powodu powstała zaległość. A nadto w latach 2009 – 2011 opłacała należność za mieszkanie w kwocie 50,00 zł miesięcznie a więc niewielką kwotę, która nie pokrywała opłaty za mieszkanie.
A zatem pozwana miała świadomość istnienia zobowiązania wobec powoda, stąd należy przyjąć iż uznała roszczenie.
Bieg przedawnienia roszczenia zgodnie z art. 123§1 pkt.2 kc został przerwany przez pozwaną przez uznanie roszczenia, po raz pierwszy w 2009r., kolejny raz w 2012r. oraz na rozprawie w dniu 3.III.2015r. Wobec tego brak podstaw do przyjęcia przedawnienia roszczenia.
Wobec zastrzeżeń pozwanej, dotyczących wysokości roszczenia, zasadny okazał się wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, a wobec cofnięcia tego wniosku sąd z urzędu dopuścił dowód z opinii biegłego, na okoliczność ustalenia wysokości kwoty należnej powodowi tytułem opłat związanych z zajmowaniem mieszkania za okres od 1.VI.2006r. do 30.XI.2013r.
Wprawdzie pozwana wniosła zastrzeżenia odnośnie rozliczenia dokonanego przez biegłą, są one jednak niezasadne. Pozwana podnosiła iż nie mieszkają z nią synowie i opłaty z tytułu korzystania z mieszkania nie uwzględniają tego faktu. Tymczasem, jak wynika z kart wymiaru opłat począwszy od 1.VII.2011r., opłaty są naliczane przy uwzględnieniu jednej osoby. Podobnie niezasadne jest twierdzenie pozwanej iż doszło do umorzenia zaległości, pozwana miała świadomość iż umorzenie nastąpi pod warunkiem spłaty zaległości w ratach zgodnie z decyzją, a z tego obowiązku pozwana nie wywiązała się. Dywagacje pozwanej jakoby nie podejmowanie decyzji w sprawie pism pozwanej dotyczące umorzenia zaległości należy traktować jako przyzwolenie milczące na umorzenie zaległości nie są słuszne. Natomiast w przypadku przyznania dodatku mieszkaniowego pozwanej, był on przekazywany na poczet opłat z tytułu korzystania z mieszkania.
Pozostałe zarzuty formalne złożone przez pozwaną a dotyczące braku umocowania pełnomocnika procesowego występującego w sprawie są niezasadne, bowiem w sposób prawidłowy powód udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu występującemu w sprawie.
Mając na uwadze powyższe, należało uznać iż biegła w sposób prawidłowy, zrozumiały i rzetelny dokonała rozliczenia pozwanej, opierając się na dokumentach źródłowych, ustaliła iż roszczenie żądane przez powoda jest zasadne, ponadto udzieliła odpowiedzi na zarzuty pozwanej, które sprowadzały się do polemiki z ustaleniami biegłej.
Z tych względów stosownie do treści art. 18 ust.1 i 2 ustawy z 21.VI.2001r. o ochronie lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego / t. j. Dz.U. 2014r. poz. 150 / stanowiącego że osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są zobowiązane do dnia opróżnienia lokalu uiszczać comiesięczne odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania, przy czym odpowiada ono wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu, należało orzec jak w wyroku.
O kosztach orzeczono w myśl art. 108§1 i 102 kpc.
Nie obciążono kosztami procesu pozwanej, zważywszy na jej trudną sytuację materialną. Pozwanej przyznano: dodatek mieszkaniowy decyzją Prezydenta Miasta S. z 26.II.2016r. w kwocie 114, 07 zł, jako osobie samotnie gospodarującej od 1.X.2015r. bezterminowy zasiłek w kwocie 432,32 zł na podstawie decyzji (...) w S. z 1.X.2015r., zasiłek stały w kwocie 519,93 zł od 1.IV.2016r. oraz zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie do naprawy urządzeń grzewczych lub ich wymiany w czerwcu 2016r. w kwocie 300,00 zł jednorazowo.