Uzasadnienie
Powód Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. wniósł w pozwie wniesionym w dniu18.08.2016 r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zasądzenie od pozwanego K. B. kwoty 1.256,52 zł z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych w wysokości 30,00 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 270,00 zł.
W uzasadnieniu wskazał, że stronę pozwaną oraz (...) S.A. łączyła umowa pożyczki o nr (...), na podstawie której pozwany otrzymał określoną kwotę pieniężną. Strona pozwana nie wywiązała się ze zobowiązania, a kwota należności stała się wymagalna.
W dniu 11.12.2015r. (...) S.A. oraz powód Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. zawarli umowę przelewu wierzytelności, w której pożyczkodawca (zbywca) scedował na rzecz powoda całość praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej przez stronę pozwaną z wierzycielem pierwotnym.
W dniu 09.11.2016 r. Sąd Rejonowy Lublin- Z. w L. VI Wydział Cywilny wydał postanowienie w którym, wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty, przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Słupsku.
Po zadekretowaniu sprawy Sąd Rejonowy w Słupsku pełnomocnik powoda złożył pozew na urzędowym formularzu, do którego załączył wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu, kserokopię umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 11.12.2015r., zawartą pomiędzy powodem a (...) spółką z siedzibą w L. wraz z wyciągiem z elektronicznego załącznika do umowy cesji, dotyczącym pozwanego K. B..
Pozwany K. B. nie zajął stanowiska w sprawie. Nie stawił się na termin rozprawy, nie żądał jej przeprowadzenia w swej nieobecności, nie składał w sprawie wyjaśnień ani ustnie, ani na piśmie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 11.12.2015 r. pomiędzy (...) spółką z siedzibą w L. a Prokurą Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą we W. doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności. Jako przedmiot umowy wskazano wierzytelności przysługujące sprzedawcy wobec klientów detalicznych z tytułu umów pożyczek, pierwotnie udzielonych przez pierwotnego pożyczkodawcę, przez którego należy rozumieć (...) S.A. z siedzibą w W..
dowód: - umowa sprzedaży wierzytelności z 11.12.2015r. /k. 17-29 akt/.
Sąd zważył co następuje
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgłoszone w niniejszej sprawie roszczenie o zapłatę powód opierał na twierdzeniu, że pozwanego oraz (...) Spółkę Akcyjną łączyła pożyczki, z której to umowy pozwany nie wywiązał się, zaś w dniu 11.12.2015r. (...) S.A. zawarł umowę przelewu wierzytelności z powodem, na mocy której scedował na powoda całość praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej przez stronę pozwaną z wierzycielem pierwotnym.
Pozwany nie stawił się na wyznaczonej rozprawie, nie żądał prowadzenia sprawy podczas swej nieobecności, nie złożył w sprawie żadnych wyjaśnień, ani ustnie, ani na piśmie.
Okoliczność powyższa uzasadniała wydanie wyroku zaocznego, na podstawie art. 339 § 1 kpc, przy czym zgodnie z art. 339 § 2 kpc w tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, Sąd nie może przyjąć za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli budzą one wątpliwości. W doktrynie podkreśla się przy tym, że ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy, szczególności na tle innych twierdzeń powoda (niesprzeczność twierdzeń) - /tak: A. Jakubecki, Komentarz do art. 339 kpc, LEX 2013/.
Podzielając przytoczone stanowisko Sąd zważył, że strona powodowa twierdziła, że jest legitymowana materialnie do wystąpienia z żądaniem wskazanym w pozwie, powołując się na swoje następstwo prawne wynikające z umowy cesji wierzytelności, zawartej z pożyczkodawcą. Do pozwu załączono poświadczoną za zgodność z oryginałem umowę sprzedaży wierzytelności, której stroną nie był jednakże (...) S.A., lecz inny podmiot aniżeli wskazany wierzyciel pierwotny.
W tej sytuacji należało uznać, że nie mogły być uznane za zgodne z prawdą twierdzenia powoda, iż stroną umowy cesji zawartej z powodem był (...) S.A. Załączony przez powoda dokument umowy cesji zaprzeczał prawdziwości tego twierdzenia, zaś fakt zawarcia w umowie sprzedaży wierzytelności z dnia 11.12.2015r. oświadczenia (...) Spółki z siedzibą w L. nie mógł przesądzać o udowodnieniu, iż wskazany w niej zbywca wierzytelności wszedł w prawa pierwotnego wierzyciela, z którym łączyła pozwanego umowa pożyczki.
Strona powodowa została w toku niniejszego postępowania zobowiązana do wykazania przejścia wierzytelności przysługującej (...) S.A. i przedłożenia dokumentów potwierdzających to przejście, pod rygorem skutków z art. 233 § 2 kpc. W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu ponownie przedłożono umowę sprzedaży wierzytelności zawartej z innym, aniżeli (...) S.A. podmiotem, wskazując na informacje zawarte w początkowych postanowieniach umowy cesji oraz rozdziale dotyczącym definicji.
W ocenie Sądu nie było możliwym przyjęcie - na podstawie złożonych przez powoda dokumentów - że powodowi przysługuje prawo domagania się zapłaty, bowiem nie wykazano, że wierzytelność wynikająca z umowy pożyczki przysługiwała (...). Nadto sprzeczność twierdzenia powoda w zakresie stron umowy cesji z 11.12.2015r. z treścią dokumentu umowy cesji uniemożliwiała przyjęcie za prawdziwe jego twierdzeń o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, prowadząc do uznania za bezzasadne dochodzonego roszczenia z uwagi na brak legitymacji czynnej w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze powództwo oddalono.