Uzasadnienie
Powód P. D. wystąpił z pozwem przeciwko pozwanej o zapłatę kwoty 737,06 zł z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu, z tytułu odszkodowania za bezpodstawne i niesłuszne skierowanie przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego, które w konsekwencji naraziło powoda na koszty, które nie zostały zrekompensowane, na które składają się kwoty z tytułu:
- - 42,54 zł - koszty dojazdów związanych z koniecznością podjęcia czynności związanych z wyjaśnieniem sprawy,
- - 312,00 zł - koszty wynikające z udzielonej pomocy prawnej i w związku z reprezentowaniem powoda przez pełnomocnika procesowego w procesie gospodarczym skierowanym przeciwko niemu przez pozwaną,
- - 365,52 zł - koszt utraconego zarobku w związku z nieobecnością powoda w zakładzie pracy przez trzy dni, kiedy to podejmował czynności związane z obroną w procesie gospodarczym,
- - 17,00 zł - opłata za uzyskanie poświadczenia zameldowania powoda na pobyt stały.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 11.III.2015r. zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu.
Pozwana (...) SA w W. w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. Natomiast na rozprawie w dniu 22.X.2015r. podniosła iż powód powinien był skontaktować się z pozwaną, przedstawić sytuację, uczynił to dopiero 28.I.2013r., w piśmie tym powód udzielił pozwanej terminu 3 dni do natychmiastowego cofnięcia wniosku o wszczęcie egzekucji przeciwko niemu i mimo iż termin ten mijał z dniem 31.I.2013r. to z tym dniem powód wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, choć w tym dniu pozwana poinformowała powoda o cofnięciu wniosku o wszczęcie egzekucji, jednocześnie przeprosiła powoda za zaistniałą sytuację.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
pozwana w niniejszej sprawie, wystąpiła z pozwem w elektronicznym postępowaniu upominawczym jako powódka przeciwko powodowi jako pozwanemu w sprawie gospodarczej o zapłatę kwoty 754,61 zł z odsetkami ustawowymi i zasądzenie kosztów procesu, z tytułu nabycia wody mineralnej, przy czym pozwanym był P. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...).H.U. (...), wskazała adres pozwanego (...).
Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał w elektronicznym postępowaniu upominawczym nakaz zapłaty z 16.V.2012r. w sprawie VI Nc-e (...), który został przesłany pozwanemu P. D. na adres (...), doręczenie nakazu na ten adres zostało uznane przez sąd za skutecznie doręczone wobec dwukrotnego prawidłowego awizo na dzień 5.VI.2012r. Postanowieniem z 8.VIII.2012r. tenże sąd nadał klauzulę wykonalności nakazowi zapłaty.
Powód dowiedział się o wszczęciu postępowania egzekucyjnego przeciwko niemu jako pozwanemu na podstawie zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, przy czym samo zawiadomienie było wystawione przez komornika sądowego na adres (...).
/ dowód: bezsporne, nadto pozew k. 25 – 28, zawiadomienie k. 39 /.
Pismem z 28.I.2013r. pełnomocnik powoda, który występował w procesie gospodarczym jako pozwany zwrócił się do pozwanej, która występowała jako powódka o natychmiastowe cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego skierowane przeciwko niemu, wskazując iż pod adresem (...) prawdopodobnie mieszka osoba o tym samym imieniu i nazwisko. Napomknął iż nie był to pierwszy przypadek takiej pomyłki, podał że mieszka w S. przy ul. (...) we W. nigdy nie mieszkał. Ponadto nie zaciągał żądnych zobowiązań z firmą. Wyznaczył termin 3 dni od daty odbioru tego pisma do cofnięcia wniosku o wszczęcie egzekucji, zastrzegając iż w przeciwnym wypadku skorzysta z przysługujących mu środków ochrony prawnej, w konsekwencji pozwana poniesie dodatkowe koszty sądowe i egzekucyjne.
/ dowód: wezwanie k. 19 /.
Pozwana, pismem z 31.I.2013r. skierowanym do komornika sądowego, wniosła o niezwłoczne zwolnienie z zajęcia z majątku powoda i zwrot dotychczas wyegzekwowanych kwot od niego, wskazała jednocześnie PESEL powoda podnosząc iż wcześniej wskazany PESEL nie jest identyfikatorem dłużnika właściwego, dodając iż powód nie jest jej dłużnikiem.
/ dowód: pismo k. 99 /.
Również e-mailem z 31.I.2013r. pozwana poinformowała powoda iż wystąpiła z wnioskiem do komornika o zwolnienie z zajęcia jego majątku. Wskazała też iż to komornik zidentyfikował powoda jako jej dłużnika na podstawie danych uzyskanych z ewidencji działalności gospodarczej.
/ dowód: e-mail k. 100 /. 31.I.2013r. powód złożył jako pozwany sprzeciw w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie od wydanego nakazu zapłaty. Wobec stwierdzenia skutecznego wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty tenże sąd przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Słupsku która została skierowana do VI Wydziału Gospodarczego. Pozwana - jako powódka w procesie gospodarczym, została zobowiązana m. in. do wniesienia pozwu na formularzu urzędowym, przy czym zobowiązanie odebrała 20.III.2013r. i wniosła pozew na urzędowym formularzu. Wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy, powód jako pozwany w procesie gospodarczym otrzymał 30.IV. (...). pozew wniesiony na formularzu urzędowym. Pełnomocnik jako pozwanego w sprawie gospodarczej w piśmie z 15.V.2013r. powołując się na niezasadne żądanie skierowane przeciwko niemu, podniósł iż pozwany nie zaciągał żadnego zobowiązania a pozew został skierowany przeciwko niemu mimo iż nie był stroną umowy.
Podniósł też iż informował o zaistniałej pomyłce co do tożsamości pozwanego zarówno w sprzeciwie jak i w piśmie związanym ze wstrzymaniem egzekucji a mimo to sprawa sądowa jest kontynuowana przeciwko niemu. Przedstawił wnioski dowodowe oraz domagał się zasądzenia kosztów tytułem opłat skarbowych poniesionych w związku z uzyskaniem zaświadczeń o zameldowaniu, o prowadzeniu działalności gospodarczej z Urzędu Skarbowego, o nie figurowaniu w ewidencji działalności gospodarczej z Gminy S..
/ dowód: bezsporne, nadto sprzeciw k. 24, pozew k. 25, pismo k. 21/.
Wobec cofnięcia pozwu przez pozwaną, występującą w sprawie gospodarczej jako powódka, postanowieniem z 8.VII.2013r. postepowanie umorzono i zasądzono na rzecz powoda występującego jako pozwanego kwotę 231,00 zł tytułem kosztów procesu.
/ dowód: akta VIGC 164/13 - postanowienie z uzasadnieniem k. 69, 71 -72 /.
Sąd zważył co następuje
powód występując z niniejszym pozwem powołał się na przepis art. 415 kc, podnosząc iż w wyniku działania pozwanej wyrządzono mu szkodę w kwocie dochodzonej pozwem.
Stosownie do treści art. 415 kc kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, zobowiązany jest do jej naprawienia. A zatem przesłankami odpowiedzialności są: powstanie szkody, działanie zawinione, wyrządzające szkodę oraz związek przyczynowy pomiędzy działaniem a szkodą.
Powództwo jest częściowo zasadne.
Nie można się zgodzić ze stanowiskiem pozwanej iż powód powinien skontaktować się z pozwaną i przedstawić sytuację, jak też iż powód nie dochował terminu 3 dni, który sam wyznaczył w piśmie wzywającym powódkę do cofnięcia wniosku o wszczęcie egzekucji, tylko w ostatnim dniu tego terminu wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty. Mimo iż pozwana w ostatnim dniu tego terminu zawiadomiła powoda o cofnięciu wniosku o wszczęcie egzekucji to jednak, co należy podkreślić, pozwu nie cofnęła.
Bezsporne jest iż mimo zawiadomienia przez pozwanego o cofnięciu wniosku o wszczęcie egzekucji a miało to miejsce 31.I.2013r., pozwana zobowiązana do uzupełnienia pozwu wniesionego w elektronicznym postępowaniu upominawczym w sprawie gospodarczej uzupełniła go 5.IV.2013r., a zatem po dacie 31.I.2013r.. Słusznie zatem, jak się okazało, powód wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, skoro mimo zawiadomienia o cofnięciu wniosku o wszczęcie egzekucji, pozwana wnosząc pozew na formularzu urzędowym nie zrezygnowała z prowadzenia procesu. Wniosła o cofnięciu pozwu dopiero po kolejnym piśmie powoda z 15.V.2013r., czyli w piśmie z 14.VI.2013r. a więc po upływie prawie pięciu miesięcy od dnia cofnięcia wniosku o wszczęcie egzekucji.
Wobec tego należało uznać iż w takiej sytuacji pozwana / powódka w sprawie gospodarczej / przez swoje postępowanie naraziła powoda /pozwanego w sprawie gospodarczej / na szkodę i w tym wypadku szkodą pozostają koszty poniesione przez powoda: za usługę prawną, jakiej udzielił powodowi pełnomocnik procesowy w związku z toczącym się sporem gospodarczym. Powód przedstawił fakturę, z której wynikało iż zapłacił łącznie 492,00 zł, przy czym w niniejszym procesie z tego tytułu domagał się kwoty 312,00 zł.
Wprawdzie pozwana nie uznała powództwa w tym zakresie ale stwierdziła że zasadne koszty usługi prawnej to kwota 100,00 zł. Trudno zgodzić się ze stanowiskiem pozwanej, która sama ustala jaka powinna być wysokość kosztów związanych z usługą prawną, w sytuacji kiedy nie była stroną tej umowy i jaki był zakres usługi prawnej.
Zasadne są też koszty dojazdu do instytucji, od których powód uzyskał zaświadczenia niezbędne w sprawie gospodarczej, celem udowodnienia iż nie prowadził w tym okresie działalności gospodarczej i nie zawierał żądnej umowy związanej z tego rodzaju działalnością gospodarczą a były to Urząd Miasta, poczta, Urząd Gminy, Urząd Skarbowy, lub instytucje w których wyjaśniał sprawę tj. sąd, kancelaria radcy prawnego, komornik, w łącznej kwocie 42,54 zł.
Ponadto, zasadne są też koszty poniesione przez powoda za uzyskanie poświadczenia zameldowania na pobyt stały w wysokości 17,00 zł.
W pozostałej części powództwo należało oddalić tj. odnośnie kosztów utraconego zarobku w związku z nieobecnością w pracy powoda wynikającą z podjęcia czynności związanych z wyjaśnieniem sprawy przez trzy dni, kiedy korzystał z urlopu.
Powód twierdził że przebywał na urlopie przez trzy dni i w tym czasie wyjaśniał w różnych urzędach sprawę związaną z pozwaniem go do sądu. Jednocześnie stwierdził że przez dwa dni kiedy korzystał z urlopu otrzymał wynagrodzenie. Natomiast jeden dzień przebywał prawdopodobnie na urlopie bezpłatnym z uwagi na przestoje firmy w której pracuje.
Twierdził też powód że miał możliwość odpracowania godzin nieobecności w pracy, jednak nie korzystał z takiej formy zwolnienia z pracy z uwagi na fakt iż nie wiedział ile czasu zajmie mu załatwianie spraw.
Zdaniem sądu załatwianie spraw związanych z uzyskaniem różnych zaświadczeń w różnych instytucjach czy wyjaśnianie sprawy, nie wymaga poświęcenie całego dnia, tym bardziej że instytucje w których był powód w zasadzie znajdują się w granicach śródmieścia S. i oddalone od siebie w niewielkiej odległości. Zresztą powód jednego dnia składał wniosek o wydanie dokumentu a kolejnego dnia odbierał ten wniosek, stąd zbędne było poświęcenie całego dnia na tego rodzaju czynności.
Wprawdzie powód pracuje jako kierownik działu kontroli jakości i z racji tej funkcji sprawuje nadzór nad pracownikami a w firmie nie ma zastępcy kierownika, to jednak podlegał trzem kierownikom, zatem jeden z nich mógłby z racji nadrzędności nad powodem sprawować nadzór nad pracownikami w jego zastępstwie, pod jego nieobecność.
Poza tym sam powód przyznał iż jeden dzień przebywał na urlopie bezpłatnym, z przyczyny leżącej po stronie jego pracodawcy, wobec tego nie może się domagać za ten dzień wynagrodzenia.
Powód nie był pewien ale zasugerował iż dzień bezpłatny mógł wypaść 8.VII.2013r. kiedy był obecny na rozprawie w Sądzie Rejonowym w Słupsku w Wydziale Gospodarczym.
Jednak obecność powoda była zbędna w tym dniu w sądzie, bowiem był reprezentowany przez pełnomocnika procesowego a wobec pisma cofającego pozew, wiadomo było że w sprawie prawdopodobnie postępowanie będzie umorzone. Tak też się stało i rozprawa trwała tylko dziesięć minut.
Z tych względów orzeczono jak w wyroku.
O kosztach orzeczono w myśl art. 108§1 kpc, 100 kpc oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.IX.2001r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych … / t. j. Dz. U. 2013r. poz. 490 /, biorąc pod uwagę iż powód przegrał proces w 50%, stąd należało przy zastosowaniu zasady wzajemnego obrachunku dokonać rozliczenia kosztów procesu pomiędzy stronami.
Pełnomocnik powoda domagał się zasądzenia dwukrotnej stawki wynagrodzenia.
Zgodnie z w/w rozporządzeniem / §2 ust.1 / zasądzając opłatę z tytułu zastępstwa prawnego sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Zdaniem sądu, nakład pracy radcy prawnego nie uzasadniał przyznania dwukrotnej stawki wynagrodzenia, sprawa nie była też skomplikowana. Zresztą pozwana, wprawdzie nie uznała powództwa, jednak z ostrożności procesowej przyznała zasadność w części odszkodowania, choć powództwa w tej części nie uznała. Również wszystkie dokumenty z których wynikało roszczenie, zostały przedstawione w pozwie.