Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górachz 8 września 2015 r., sygn. akt IV P 157/15

IV Wydział PracyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
8 września 2015 r.
Sąd
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach Wydział IV Pracy
Skład
SSR Aleksandra Czupryna przewodniczący
Wojciech Tobor protokolant
Rozpoznanie
w dniu 8 września 2015 roku w Tarnowskich Górach
Sprawa
sprawy z powództwa G. L. przeciwko (...) S.A w K. o dodatkową nagrodę roczną 14 pensję za 2014 rok

Sentencja

  1. 1. oddala powództwo;
  2. 2. odstępuje od obciążania powódki kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej.

Uzasadnienie

Powódka G. L. wniosła w dniu 26 lutego 2015r. pozew przeciwko pozwanej (...) S.A. z siedzibą w K.. W pozwie tym powódka domagała się zasądzenia na jej rzecz kwoty 4 431,44 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 16 lutego 2015r. do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia (tzw. dodatkowej nagrody – czternastki. Powódka domagała się także zasądzenia na jej rzecz od pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Powódka podała, że jest pracownikiem pozwanej od 1 kwietnia 2000r., zatrudnionym na stanowisku starszego inspektora na powierzchni, w pełnym wymiarze czasu pracy. Na podstawie § 8 porozumienia z dnia 20 grudnia 2004r. powódce przysługiwała dodatkowa nagroda roczna tzw. 14-sta pensja, na zasadach określonych w załączniku nr 5 do porozumienia. W dniu 6 lutego 2014r. pozwana będąca następcą prawnym zakładu, w którym zatrudniona jest powódka zawarła w trybie art. 9 Kodeksu pracy porozumienie z organizacjami związków zawodowych, na mocy którego postanowiono, że pracownikom administracji nie będzie wypłacana „czternastka” za lata 2014-2016. Powódka wskazała na fakt, iż porozumienie to nie zostało zgłoszone do rejestru układów zbiorowych pracy.

Ponadto, przepisy tego porozumienia weszły w życie od 1 stycznia 2014r., a więc z mocą wsteczną. Powódka wskazała na okoliczność, że z początkiem 2014r. zaczął biec okres, od którego długości zależeć będzie wysokość „czternastki”. W konsekwencji, w ocenie powódki, porozumienie z dnia 6 lutego 2014r. bezprawnie modyfikuje uprawnienia wynikające z układu zbiorowego pracy, który nie został ani rozwiązany, ani wypowiedziany i narusza konstytucyjną zasadę nieretroaktywności prawa. Jednocześnie powódka przyznała, że w dniu 21 lutego 2014r. podpisała porozumienie stron w zakresie zmiany warunków umowy o pracę, na mocy którego zawieszone zostało prawo do „czternastki” za lata 2014-2016.

W ocenie powódki, pracodawca proponując pracownikom zawarcie porozumienia zmieniającego, argumentował to wadliwym porozumieniem z dnia 6 lutego 2014r. i wadliwym wypowiedzeniem układu zbiorowego, a zatem powódka podpisując porozumienie, działała od wpływem błędu, bowiem gdyby wiedziała ona, że wypowiedzenie układu zbiorowego dokonane zostało wadliwie, to nie zawarłaby takiego porozumienia.

Pozwana (...) S.A. z siedzibą w K., w swojej odpowiedzi na pozew z dnia 30 marca 2015r. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie pozwanej powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W dniu 6 lutego 2014r. pozwana zawarła w trybie art. 9¹ k.p. z przedstawicielami związków zawodowych porozumienie, na mocy którego zarząd pozwanej odstąpił od rozwiązania z pracownikami administracji stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników założonego w Programie restrukturyzacji (...) S.A. na lata 2014-2016. W związku z powyższym w celu uniknięcia zwolnień postanowiono także, że pracownikom administracji nie będzie wypłacana dodatkowa nagroda roczna „czternastka” za lata 2014-2016r. Pozwana powołała się na swoją fatalną sytuację ekonomiczno-finansową, która jest faktem powszechnie znanym. Pozwana wskazała, że również związki zawodowe przyznały, że sytuacja pozwanej jest trudna, skoro podpisały porozumienie z 6 lutego 2014r. Porozumienie to miało na celu uniknięcie rozwiązania z pracownikami administracji stosunku pracy z przyczyn ekonomicznych, co byłoby dla nich o wiele dotkliwszym skutkiem.

Pozwana podniosła, że wypowiedzenie warunków pracy i płacy powódce nie naruszyło zasady nieretroakcji, albowiem „czternastkę” uzyskuje się z ostatnim dniem danego roku, pod warunkiem pozostawania w tym dniu w zatrudnieniu, a zatem prawo do nagrody rocznej za 2014r. powódka uzyskałaby dopiero w dniu 31 grudnia 2014r., a zatem w dacie podpisania porozumienia z dnia 6 lutego 2014r. porozumienie to nie miało charakteru retroaktywnego. Pozwana kwestionuje także to, żeby powódka działała pod wpływem błędu podpisując porozumienie zmieniające.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny

Powódka G. L. była pracownikiem pozwanej (...) S.A. z siedziba w K. od dnia 1 kwietnia 2000r. do 10 maja 2015r. Powódka pracowała jako starszy inspektor na powierzchni, w pełnym wymiarze czasu pracy.

(dowód: akta osobowe powódki)

Od dnia 1 stycznia 2005r. u pozwanej obowiązywało porozumienie z dnia 20 grudnia 2004r., które w załączniku nr 5 przewidywało, że jej pracownikom przysługuje nagroda roczna, tzw. czternasta pensja. Z treści załącznika nr 5 (§1) wynika, że dodatkowa nagroda przysługuje pracownikom pozostającym w stanie zatrudnienia w dniu 31 grudnia danego roku. Z § 3 załącznika wynika z kolei, że nagroda ta przysługuje za nienaganną pracę w okresie 12 miesięcy kalendarzowych, a z § 8 tego załącznika, ze nagrodę za czas przepracowany wypłaca się w terminie do 15 lutego następnego roku.

(dowód: porozumienie z dnia 20 grudnia 2004r. k.8-16, załącznik nr 5 k.17-18)

W dniu 6 lutego 2014r. zarząd pozwanej zawarł z organizacjami związków zawodowych w trybie art. 9 Kodeksu pracy porozumienie, w którym zarząd pozwanej odstąpił od rozwiązania z pracownikami administracji stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników założonego w „Programie restrukturyzacji (...) S.A. na lata 2014-2020”. Jednocześnie uzgodniono, że pracownikom administracji nie będzie wypłacana „czternastka” za lata 2014-2016, za to w okresie zawieszenia „czternastki” pozwana udzieli gwarancji zatrudnienia pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony.

(dowód: porozumienie z dnia 6 lutego 2014r. k.20-21)

W związku z powyższym, pozwana w dniu 21 lutego 2014r. zawarła z powódką porozumienie w sprawie zmiany warunków umowy o pracę, w którym strony zgodnie zawiesiły stosowanie porozumienia z dnia 20 grudnia 2004r., w zakresie dotyczącym wypłacania „czternastki” na lata 2014-2016. Sąd ustalił, że wysokość hipotetycznej „czternastki” za 2014r. w wypadku powódki wynosiłaby 4 431,44 zł. (dowód: porozumienie k.23-24)

Powyższy stan faktyczny Sad ustalił w oparciu o wymienione wyżej dowody z dokumentów. W ocenie Sadu przedłożone przez strony dokumenty były wiarygodne. Same strony nie kwestionowały ich autentyczności, a i Sąd nie znalazł podstaw ku temu by odmówić im przymiotu wiarygodności. W zasadzie, pomiędzy stronami procesu sporny była tylko kwestia tego, czy porozumienie z dnia 6 lutego 2014r., zawarte pomiędzy związkami zawodowymi i pozwaną naruszyło zasadę nieretroakcji, czyli działania wstecz. Innymi słowy, czy prawo to w chwili podpisania tego porozumienia istniało już po stronie powódki.

W ocenie Sadu, ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza brzmienia § 1 i § 3 załącznika nr 5 wynika jednoznacznie, że tzw. „czternastka” przysługuje pracownikom pozostającym w stanie zatrudnienia na dzień 31 grudnia danego roku i że przy założeniu, ze wykonywali oni nienagannie pracę przez okres pełnych 12 miesięcy kalendarzowych. Skoro zatem krąg osób uprawnionych do nagrody (czternastki) ustala się na ostatni dzień roku, i w tym też dopiero momencie możliwe jest ustalenie, czy dany pracownik wykonywał w danym roku kalendarzowym pracę nienagannie, to należy przyjąć, że powódka nabyłaby prawo do „czternastki” za 2014r. z dniem 31 grudnia 2014r. Skoro tak, to należy w konsekwencji przyjąć, że porozumienie z dnia 6 lutego 2014r. w chwili nabycia przez powódkę prawa do „czternastki” za 2014r. już obowiązywała, a zatem nie może być mowy o działaniu prawa wstecz.

Sadu nie były też przekonujące twierdzenia powódki, jakoby podpisując porozumienie z pozwaną o zawieszeniu stosowania porozumienia z 2004r., działała pod wpływem błędu. Faktem jest, że pozwana skutecznie wypowiedziała stronie społecznej porozumienie zbiorowe we wrześniu 2014r., a zatem okres wypowiedzenia upłynął 31 grudnia 2014r. (co wynika z ustaleń znanego Sądowi uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach VI P 427/15), jednak w ocenie Sądu, okoliczność ta nie miała bezpośredniego przełożenia na sferę motywacyjną i decyzyjną powódki podczas podpisywania porozumienia. W konsekwencji błąd ten, w ocenie Sadu był nieistotny.

Sąd zważył co następuje

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w pkt 1 wyroku stanowił §9¹ Kodeksu pracy, który przewiduje, że gdy jest to uzasadnione sytuacją finansową pracodawcy, to można zawrzeć porozumienie o zawieszeniu stosowania w całości bądź w części przepisów prawa pracy, określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy. Skoro zgodnie z art. 9 Kp, do przepisów prawa pracy zalicza się m.in. porozumienia zbiorowe określające prawa stron stosunków pracy, uznać należy, że pracodawca skutecznie zawiesił stosowanie porozumienia z dnia 20 grudnia 2004r. w zakresie dotyczącym prawa pracowników administracji pozwanej, do dodatkowej nagrody rocznej – czternastej pensji. W takim stanie rzeczy roszczenie powódki o jej wypłatę uznać należało za niezasadne. Konsekwencją wypowiedzenia porozumienia było porozumienie zawarte w dniu 21 lutego 2014r. pomiędzy powódką a pozwaną, w którym strony zgodnie porozumiały się co do zawieszenia stosowania § 8 porozumienia płacowego z dnia 20 grudnia 2004r., które powódka dobrowolnie podpisała, nie działając pod wpływem przymusu, ani błędu.

W pkt 2 wyroku, Sąd orzekł w oparciu o art. 102 kpc, kierując się tym, że sprawa powódki miała charakter precedensowy, skomplikowany i stan faktyczny mógł budzić po stronie powódki uzasadnione przekonanie co do zasadności powództwa. Ponadto Sąd uwzględnił trudna sytuację rodzinną powódki, która jest wdową po zmarłym na kopalni mężu.

/SSR Aleksandra Czupryna/

Zarządzenie

1.Odnotować uzasadnienie

  1. 2. odpis uzasadnienia doręczyć wraz z wyrokiem, bez pouczenia:
  2. - pełnomocnikowi powódki
  3. - pełnomocnikowi pozwanej

K.. 14 dni lub z wpływem

T. dnia 29 września 2015r.

/SSR Aleksandra Czupryna/

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.