Spis treści, przepisy i wyszukiwarka
/
Powołane przepisy 6
Wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górachz 24 listopada 2016 r., sygn. akt VI W 222/16
Metryka
- Wydany
- 24 listopada 2016 r.
- Sąd
- Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach Wydział VI Karny Zamiejscowy w P.
- Skład
- SSR Katarzyna Grabałowska przewodniczący
Protokolant Monika Kot w obecności oskarżyciela publicznego S. P. - Rozpoznanie
- dnia 24 listopada 2016 roku
- Sprawa
- sprawy przeciwko H. W. synowi A., C. urodz. (...) w miejscowości R. obwinionego o to, że w dniu 08.02.2016r. około godziny 12.45 w P. na ul. (...) II kierując pojazdem m-ki V. o nr rej. (...) wykonał manewr wyprzedzania na oznakowanym przejściu dla pieszych, nie zastosował się do znaku poziomego P-3 (linia jednostronnie przekraczalna) oraz zmusił kierującego pojazdem jadącym z naprzeciwka do gwałtownego hamowania i zjechania do prawej krawędzi jezdni celem uniknięcia zderzenia tj. o wykroczenie z art. 86 kw, art. 92 §1 kw, art. 97 kw
Sentencja
orzeka
- 1. obwinionego H. W. uznaje za winnego tego, że w dniu 08 lutego 2016r. około godziny 12.45 w P. na ul. (...) II kierując pojazdem m-ki V. o nr rej. (...) wykonał manewr wyprzedzania na oznakowanym przejściu dla pieszych, nie zastosował się do znaku poziomego P-3 (linia jednostronnie przekraczalna) nie zachowując w ten sposób należytej ostrożności oraz zmuszając kierującego pojazdem jadącym z naprzeciwka do gwałtownego hamowania i zjechania do prawej krawędzi jezdni celem uniknięcia zderzenia drogowego, powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. popełnienia czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 86 §1 kw i art. 92 §1 kw i art. 97 kw i za to na mocy art. 86 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 kw i art. 9 §2 kw orzeka wobec niego łącznie karę grzywny w kwocie 500 (pięćset) złotych;
- 2. na mocy art. 118 § 1 kpw w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001r. w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia obciąża obwinionego wydatkami postępowania w kwocie 100 (sto) złotych oraz na mocy art. 119 kpw w zw. z art. 627 kpk, art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.
- UZASADNIENIE WYROKU z dnia 24 listopada 2016 roku Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
- W dniu 8 lutego 2016 roku służbę w patrolu zmotoryzowanym pełnił sierżant sztabowy P. Ż. wraz ze starszym sierżantem T. M. na terenie P.. Około godziny 12.45 jadąc ulicą (...) II w kierunku DW 911 zauważyli kierującego pojazdem marki V. o nr rej. (...), który wykonywał manewr wyprzedzania około 150 metrów przed przejściem skrzyżowaniem z ulicą (...). Kierujący rozpoczął manewr na linii jednostronnie ciągłej, a zakończył za przejściem dla pieszych. Manewr ten zmusił kierującego jadącego z naprzeciwka do gwałtownego hamowania i zjechania do prawej krawędzi jezdni. W związku z takim zachowaniem kierującego zatrzymano do kontroli drogowej. Kierującym okazał się H. W..
- Przedmiotowe skrzyżowanie nie jest objęte monitoringiem miejskim.
- Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: zeznania świadka P. Ż. (k. 7 akt), szkic (k. 33 akt).
- Obwiniony H. W. lat 55, żonaty, na utrzymaniu jedna osoba, bezrobotny, według oświadczenia nie był karany sądownie, nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo (k. 4).
- Obwiniony w toku czynności wyjaśniających nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy wyjaśnień.
- Słuchany na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że przy dobrej widoczności zaczął wykonywać manewr wyprzedzania upewniwszy się, że ma wolną drogę. Za nim stał jakiś samochód A. albo V. i on wykonał manewr wyprzedzania na wysokości hotelu. Ja byłem na swoim pasie to z naprzeciwka jechał samochód, ale on nie miał powodów żeby hamować, nie miał powodów, aby zatrzymywać się, zjeżdżać. W pewnym momencie zauważył jadący radiowóz na sygnale, ale to było już przed kolejnymi światłami, zjechał na bok, zatrzymał się, aby zobaczyć co będzie się działo. Po czym przyszedł jeden z funkcjonariusz i powiedział „co pan tu wyprawia, zabierzemy panu prawo jazdy”: Zakończył wyprzedzanie przed przejściem na pieszych, jechał z prędkością 40-50 km/h. Wykonując ten manewr zastosował się do wszystkich znaków. Wjechał na linii przerywanej i zjechał na linii przerywanej (k. 36 akt).
- Sąd zważył co następuje:
- Wyjaśnienia obwinionego uznane zostały za wiarygodne w zakresie pokrywającym się z ustaleniami faktycznymi. Dotyczy to w zasadzie wyłącznie potwierdzenia faktu kierowania przez niego samochodem V. o nr rej. (...) w dniu zdarzenia. W pozostałym zakresie Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego uznając, że jest to tylko i wyłącznie przyjęta przez niego linia obrony mająca na celu uniknięcie odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Taka postawa obwinionego w konfrontacji z całością materiału dowodowego nie mogła odnieść zamierzonego przez obwinionego skutku w postaci wyroku uniewinniającego. Zarówno zeznania słuchanych w sprawie funkcjonariuszy Policji, jak i dowody z dokumentów (w szczególności w postaci szkicu miejsca zdarzenia) jednoznacznie potwierdzają zasadność postawionego zarzutu.
- Świadek K. B. przedstawił przebieg zdarzenia w sposób zbieżny z wyjaśnieniami obwinionego. Zdaniem Sądu zeznania świadka miały jedynie na celu pomoc obwinionemu w uniknięciu odpowiedzialności i nie zasługują na danie im wiary z tych samych względów co wyjaśnienia obwinionego.
- Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły zeznania funkcjonariuszy Policji P. Ż. i T. M.. Świadkowie Ci nie mieli wątpliwości, że to H. W. wykonał nieprawidłowy manewr wyprzedania na oznakowanym przejściu dla pieszych oraz nie stosował się do znaku P-3. Jego zachowanie zmusiło kierującego jadącego z naprzeciwka do gwałtownego hamowania i zjechania do prawej krawędzi jezdni. Zgodnie zeznali, że cały czas mieli kontakt wzrokowy z pojazdem którym kierował obwiniony. Po zatrzymaniu obwiniony miał oświadczyć, że przecenił możliwości pojazdu. Sąd uznał zeznania w/w świadków za wiarygodne w całości, albowiem były konsekwentne, szczegółowe, rzeczowe i spójne, a nadto wzajemnie się potwierdzały i uzupełniały.
- Sąd uznał za wiarygodne dokumenty dołączone do akt sprawy albowiem zostały one rzetelnie sporządzone przez uprawnione organy w ramach ich kompetencji i nie były kwestionowane przez żadną ze stron.
- Jednoznaczne, korespondujące ze sobą i w pełni wiarygodne dowody sprawiły, iż Sąd ustalił, że obwiniony H. W. dopuścił się wykroczeń z art. 86 §1 kw, z art. 92 §1 kw i art. 97 kw.
- Wykroczenie z art. 86 §1 kw popełnia ten, kto nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
- Przedmiotem ochrony wykroczenia z art. 86 § 1 kw jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Wykroczenie to ma charakter powszechny, co oznacza, iż popełnić je może każda osoba, która swoim zachowaniem zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Zachowanie sprawcy polega na spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. stworzenia realnego niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. Spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu oznacza w szczególności takie zakłócenie w ruchu, które może doprowadzić do kolizji na drodze (zderzenia się pojazdów) lub potrącenia pieszego uczestnika ruchu, czyli do tzw. zagrożenia sytuacyjnego. Jeżeli na skutek naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym dojdzie do zderzenia się pojazdów lub potrącenia pieszego uczestnika ruchu, warunkiem niezbędnym dla zakwalifikowania zachowania sprawcy jako wykroczenia z art. 86 § 1 kw jest okoliczność braku obrażeń ciała trwających dłużej niż 7 dni u uczestników kolizji.
- Zachowanie należytej ostrożności oznacza – najogólniej rzecz ujmując – dostosowanie się kierującego do okoliczności istniejących na drodze w określonym miejscu i czasie. Powszechnie przyjmuje się zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie, że każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego i przezornego oraz do odpowiedniego reagowania na zmieniające się warunki drogowe.
- Przez zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym rozumieć należy zarówno reguły zawarte w przepisach określających porządek poruszania się na szlakach komunikacyjnych i zachowanie się w typowych do ruchu sytuacjach lub wyrażone przez przyjęte oznakowanie, oświetlenie i sygnalizację, jak i reguły nieskodyfikowane w sposób szczegółowy, a wynikające z wyżej wymienionych przepisów oraz istoty bezpieczeństwa w ruchu, które muszą znaleźć zastosowanie wszędzie tam, gdzie nie ma sprecyzowanego przepisu (uchwała SN z 28.02.1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3-4, poz. 33).
- Wykroczenie z art. 86 § 1 kw może być popełnione umyślnie bądź nieumyślnie. Umyślność zachodzi wówczas, gdy sprawa chce swoim zachowaniem spowodować skutek w postaci zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym lub przewidując taką możliwość na to się godzi, nieumyślność występuje, gdy sprawca nie mając zamiaru spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym powoduje je jednak pomimo tego, iż możliwość nastąpienia takiego skutku przewidywał albo mógł przewidzieć.
- Odpowiedzialności za wykroczenie z art. 97 kw podlega uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie.
- Natomiast odpowiedzialności za czyn z art. 92 §1 kw podlega kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego.
- Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany.
- Odnosząc powyższe rozważania do ustalonego w sprawie stanu faktycznego należy stwierdzić, iż obwiniony swoim zachowaniem wypełnił zarówno przedmiotowe jak i podmiotowe znamiona wykroczeń z art. 86 § 1 kw, z art. 97 kw i z art. 92 §1 kw.
- Obwiniony w dniu 08 lutego 2016r. około godziny 12.45 w P. na ul. (...) II kierując pojazdem m-ki V. o nr rej. (...) wykonał manewr wyprzedzania na oznakowanym przejściu dla pieszych, nie zastosował się do znaku poziomego P-3 (linia jednostronnie przekraczalna) nie zachowując w ten sposób należytej ostrożności oraz zmuszając kierującego pojazdem jadącym z naprzeciwka do gwałtownego hamowania i zjechania do prawej krawędzi jezdni celem uniknięcia zderzenia drogowego, powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
- Uznając obwinionego za winnego popełnienia zarzuconych mu wykroczeń wymierzył mu na mocy art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 §1 kw i art. 24 § 1 kw łącznie karę grzywny w wysokości 500 złotych, uwzględniając okoliczności wskazane w dyrektywach zawartych w art. 33 § 1 i 2 kw i art. 24 § 3 kw. Sąd uwzględnił uprzednią niekaralność obwinionego oraz jego warunki osobiste i rodzinne. Obwiniony jest bezrobotny, ma na utrzymaniu jedną osobę. Zdaniem Sądu kara grzywny w orzeczonej wysokości - blisko dolnej granicy przewidzianej za ten typ czynu zabronionego - jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionego, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu. Jest ona realna w stosunku do możliwości zarobkowych i rodzinnych obwinionego, winna także spełnić swe cele zapobiegawcze i wychowawcze.
- O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 118 § 1, 3 i 4 kpw oraz §1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (Dz. U. z 2001r., nr 118, poz. 1269), obciążając obwinionego wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych oraz zasądzając od niego opłatę w kwocie 50 złotych (10% orzeczonej kary grzywny).
W skrócie
AIStreszczenia tego orzeczenia jeszcze nie ma. Twój model napisze je z treści orzeczenia.
Szukam odpowiedzi w treści orzeczenia…
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia. To nie jest porada prawna.
Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.