Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 26

Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniuz 18 maja 2026 r., sygn. akt I C 1760/23

I Wydział CywilnyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
18 maja 2026 r.
Sąd
Sąd Rejonowy w T.
Wydział
I Wydział Cywilny
Skład
asesor sądowy Paweł Kamiński przewodniczący
Rozpoznanie
w dniu 18 maja 2026 r. w I. na rozprawie
Sprawa
sprawy z powództwa P. R. (1) i P. R. (2) przeciwko (...) (...) Spółce Akcyjnej w D. o zapłatę

starszy sekretarz sądowy Karolina Kotowska

Sentencja

  1. I. zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w D. na rzecz powódki P. R. (1) kwotę 66 878,66 zł (sześćdziesiąt sześć tysięcy osiemset siedemdziesiąt osiem złotych sześćdziesiąt sześć groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 października 2023 roku do dnia zapłaty;
  2. II. w pozostałej części powództwo P. R. (1) oddala;
  3. III. zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w D. na rzecz powoda P. R. (2) kwotę 3 000 zł (trzy tysiące złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 października 2023 roku do dnia zapłaty;
  4. IV. w pozostałej części powództwo P. R. (2) oddala;
  5. V. zasądza od pozwanego na rzecz powódki P. R. (1) kwotę 5 400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;
  6. VI. nie obciąża powoda P. R. (2) kosztami procesu;
  7. VII. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w T. kwotę 9 629,57 zł (dziewięć tysięcy sześćset dwadzieścia dziewięć złotych pięćdziesiąt siedem groszy) tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych, których powodowie nie mieli obowiązku uiścić oraz wydatków tymczasowo poniesionych w toku postępowania przez Skarb Państwa;
  8. VIII. pozostałymi nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Dnia 18 grudnia 2023 roku do Sądu Rejonowego w T. wpłynął pozew P. R. (1) oraz małoletniego P. R. (2) o zapłatę przeciwko (...) Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w D.. Powodowie wnieśli o:

⚫ zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki P. R. (1):

  1. - kwoty 2.651,25 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 25 września 2023 roku do dnia zapłaty;
  2. - kwoty 13.280,20 zł tytułem zwrotu utraconych dochodów wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 25 września 2023 roku do dnia zapłaty;
  3. - kwoty 54.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 25 września 2023 roku do dnia zapłaty;

⚫ zasądzenie od pozwanego na rzecz małoletniego powoda P. R. (2) kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 25 września 2023 r. do dnia zapłaty.

Powodowie wnieśli również o zasądzenie na rzecz każdego z nich zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

Jako uzasadnienie swojego roszczenia powodowie wskazali, że dnia 12 listopada 2021 roku w I. około godziny 7:27 przy ul. (...) doszło do zdarzenia drogowego, w którym ucierpieli powodowie. Powódka odwoziła wówczas swojego syna – P. R. (2) do przedszkola, a sama zmierzała do pracy. Kierujący pojazdem osobowym marki U. o nr rej. (...) U. D. (2) nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowi kierowanemu przez powódkę, w konsekwencji czego doszło do czołowego zderzenia się obu pojazdów. Na miejsce przyjechał patrol Policji, który ukarał U. D. (2) mandatem karnym, przesądzając tym samym jego odpowiedzialność za zdarzenie. Sprawca wypadku był w dacie zdarzenia objęty ochroną ubezpieczeniową na podstawie zawartej z (...) Towarzystwem (...) Spółką Akcyjną w D. umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych.

W wyniku powódka doznała obrażeń ciała i zgłosiła się do szpitala z bólem karku oraz bólem nosa. W trakcie badania stwierdzono też u powódki potłuczenia, zasiniaczenie skóry, ujawniono też bolesność palpacyjną mięśni przykręgosłupowych. Powódce zalecono też noszenie miękkiego kołnierza szyjnego. Na skutek wypadku powódka P. R. (1) doznała nie tylko krzywd psychicznych, ale również zmagała się długo z wieloma problemami zdrowotnymi, będącymi konsekwencją zdarzenia. Po zdarzeniu stopniowo zaczęły się nasilać dolegliwości bólowe powódki – pojawiło się również ograniczenie ruchomości barku, osłabienie siły ręki, drętwienie dłoni, rwa barkowa pourazowa. Wypadek doprowadził również do zmian zwyrodnieniowych w kręgosłupie powódki, co skutkowało koniecznością leczenia operacyjnego w trybie przyśpieszonym. W kwietniu 2022 roku doszło do operacyjnego leczenia dyskopatii szyjnej. Pomimo operacji powódka nadal odczuwa dolegliwości bólowe kręgosłupa LS, w związku z czym w marcu 2023 roku zakwalifikowano ją do krioablacji gałązek przyśrodkowych nerwów rdzeniowych.

Powódka korzysta też z zabiegów rehabilitacyjnych i fizjoterapeutycznych, które jednak nie przynoszą istotnej ulgi w jej dolegliwościach. Na skutek fizjoterapii doszło do częściowego obniżenia dolegliwości bólowych oraz poprawy ruchomości w obszarze kręgosłupa. W związku z problemami neurologicznymi, które pojawiły się po wypadku z 12 listopada 2021 roku wobec P. R. (1) wydane zostało orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności do 31 maja 2027 roku. Powódka wskazała także, że bezpośrednio po wypadku zaczęła też odczuwać dolegliwości bólowe podczas oddawania moczu oraz częsty ból piersi. W jednej z piersi w lutym 2022 roku ujawniono zmianę hypoechogeniczną nieunaczynioną, która była zmianą pourazową po wypadku. Zmiana ta wchłonęła się samoistnie, ale wzbudzała w powódce obawy w okresie od lutego do sierpnia 2022 roku. Powódka wskazała też, że po wypadku zaczęła doznawać zaburzeń czucia w pęcherzu moczowym powodujących bezwiedne nietrzymanie moczu.

Problem ten utrzymuje się do dziś. Podczas operacji powódce założono implant w kręgosłupie, którego obecność powoduje dodatkowe nieprzyjemności, takie jak choćby „pikanie” na bramkach antykradzieżowych w każdym sklepie. Powódka była zmuszona korzystać z sesji rehabilitacyjnych, aby próbować odzyskać pełną sprawność. Oprócz tego, u powódki pojawiły się także problemy natury ginekologicznej, co uniemożliwiło realizację planów powódki i jej męża w kwestii drugiego dziecka, o które chcieli się starać. Powódka dotychczas prowadziła aktywny tryb życia – jeździła często na rowerze, chodziła na basen wraz z synem. Jak wskazała w uzasadnieniu pozwu, wypadek zmienił jej życie i uniemożliwił podejmowanie aktywności fizycznych, co doprowadziło również do zmniejszenia czasu spędzanego z synem – P. R. (2). Skutkiem tych wszystkich dolegliwości był nie tylko stres i znaczące pogorszenie się samopoczucia powódki, ale również konieczność zakupu wielu leków oraz prywatnych wizyt u lekarzy specjalistów i rehabilitantów.

Powódka zaznaczyła również, że wypadek był dla niej traumatycznym doświadczeniem i do tej pory ma lęki i problemy ze snem. Powódka wskazała, że na skutek wypadku jej rodzina musiała zrezygnować ze wszystkich planów wakacyjnych. Sytuacja majątkowa powódki i jej małżonka także znacząco się pogorszyła. Powódka po zdarzeniu z dnia 12 listopada 2021 roku przebywała na zwolnieniu lekarskim i pobierała zasiłek chorobowy. Po upływie okresu zasiłkowego konieczna była jednak dalsza rehabilitacja, gdyż stan zdrowia P. R. (1) uniemożliwiał jej powrót do pracy. Z uwagi na długotrwałą niemożność powrotu do pracy w związku z rekonwalescencją, jej pracodawca rozwiązał z powódką umowę o pracę, w której to powódka była zatrudniona przez ostatnie 14 lat. Zgodnie z zaświadczeniem od byłego pracodawcy P. R. (1) utraciła wynagrodzenie w wysokości 4 836,94 zł netto. Powódka od 1 września 2022 roku do 7 maja 2023 roku przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym.

Powódka podkreśliła, że była wzorowym pracownikiem, otrzymującym również nagrody regulaminowe za pracę. W związku z powyższym, powódka na skutek wypadku utraciła również swoje stałe dochody. Powódka wskazała, że zasadnicza kwota jej wynagrodzenia wynosiła 3 650 zł brutto, czyli ok. 2 818,12 zł netto. Po ustaniu stosunku pracy otrzymywała świadczenie rehabilitacyjne w wysokości 75 % podstawy wymiaru. Podstawa wymiaru zasiłku wynosiła 3 149,59 zł, natomiast wskaźnik waloryzacji podstawy wymiaru zasiłku wynosił 110,20 %, co daje ostatecznie podstawę wymiaru zasiłku w kwocie 3 470,85 zł. Równowartość 75 % podstawy wymiaru zasiłku to kwota 2 603,24 zł brutto (1 879,98 zł netto), w związku z czym powódka traciła dochód w wysokości 938,14 zł miesięcznie, co spowodowało dalszą utratę dochodów w wysokości 8 443,26 zł. Powódka wskazała, że łącznie utraciła dochód w wysokości 13 280,20 zł. Jeśli chodzi o koszty leczenia, powódka wskazała, że na łączną kwotę poniesionych przez nią kosztów, których zwrotu domaga się od pozwanego składają się cena kołnierza ortopedycznego – 45 zł, cena poduszki ortopedycznej – 100 zł, cena stymulatora mięśni i poprawy krążenia – 99 zł, koszty prywatnych wizyt lekarskich – 689 zł, koszty dojazdów na wizyty lekarskich i rehabilitacji – 283,64 zł oraz koszty lekarstw – 1 434,61 zł. Powódka P. R. (1) wskazała, że żądana przez nią kwota 54 000 zł tytułem zadośćuczynienia jest odpowiednia do rozmiaru obrażeń doznanych przez nią w wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku, dolegliwości bólowych z nimi związanych, rozmiaru cierpień fizycznych i psychicznych związanych z traumą powypadkową oraz ograniczeń, jakich doznała w życiu codziennym oraz długotrwałego i bolesnego przebiegu leczenia.

Małoletni powód P. R. (2) obecny w pojeździe nie doznał trwałych obrażeń ciała (choć bezpośrednio po wypadku skarżył się na dolegliwości bólowe w szczególności w okolicy lędźwiowej), a krzywd natury psychicznej. Chłopiec w momencie wypadku miał 3 lata, a zdaniem powoda uraz psychiczny niekorzystnie wpłynął na jego rozwój. Mianowicie, chłopiec do momentu wypadku rozwijał się bez zastrzeżeń, jednak po nim zauważono u małoletniego trudności o podłożu emocjonalnym, zaburzenia mowy, jak również nadwrażliwość i natręctwa, takie jak kompulsywne mycie rąk. W maju 2022 roku stwierdzono, iż P. R. (2) wymaga udzielenia pomocy psychologiczno-pedagogicznej z uwagi na znacznie opóźniony rozwój poznawczy. Od czerwca 2022 roku P. R. (2) pozostaje objęty Wczesnym Wspomaganiem Rozwoju, a aktualnie realizuje także terapię psychologiczną z uwagi na nawracające ataki związane z traumatycznymi wspomnieniami ze zdarzenia drogowego, które miało miejsce 12 listopada 2021 roku.

Powód wskazał, że żądana kwota zadośćuczynienia w kwocie 20 000 zł jest odpowiednia do okoliczności, w szczególności do jego wieku oraz rozmiaru cierpień psychicznych związanych z traumą wypadku komunikacyjnego.

Powodowie wskazali także, że P. R. (1) zgłosiła szkodę pozwanemu w 2021 roku. Pozwany zarejestrował sprawę w postępowaniu likwidacyjnym P. R. (1) pod numerem (...) oraz sprawę P. R. (2) pod numerem (...). Decyzjami z dnia 10 grudnia 2021 roku pozwany odmówił wypłaty świadczenia. W dniu 31 sierpnia 2023 roku P. R. (1) skierowała do pozwanego wezwanie do zapłaty precyzując roszczenie i załączając komplet niezbędnych dokumentów. Pozwany nie zmienił jednak swojego stanowiska w sprawie. Powodowie w pozwie wnieśli także o zwolnienie od kosztów sądowych w całości (k. 4-9).

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2024 roku sąd zwolnił powoda P. R. (2) od kosztów sądowych w części, tj. od opłaty sądowej od pozwu, zwolnił powódkę P. R. (1) od kosztów sądowych w części, tj. od opłaty sądowej od pozwu, a także oddalił wnioski powodów o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie (k. 207).

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty opłaty skarbowej. Pozwana potwierdziła, że objęła ochroną ubezpieczeniową OC sprawcę zdarzenia oraz że nie kwestionuje obrażeń ciała opisanych w dokumentacji (...) dzień po wypadku. Pozwana zakwestionowała związek przyczynowy pomiędzy wskazanymi w pozwie powodów dolegliwościami/konsekwencjami opisanymi w uzasadnieniu pozwu, a samym zdarzeniem, a także wysokość dochodzonego roszczenia. Zdaniem pozwanej kwoty 20 000 zł oraz 54 000 zł zadośćuczynienia na rzecz powodów będzie stanowić źródło bezpodstawnego wzbogacenia się. Pozwana podniosła również, iż P. R. (2) nie doznał urazu głowy w związku z wypadkiem, a więc nie można mówić o związku przyczynowym między zdarzeniem, a zaburzeniami w rozwoju małoletniego. Pozwana wskazała, że P. R. (1) nie przedstawiła żadnej dokumentacji świadczącej o tym, że po wypadku korzystała z pomocy psychologa czy psychiatry, co powoduje przekonanie, że poradziła sobie z tą sytuacją.

Pozwana zakwestionowała także zasadę odpowiedzialności z tytułu utraconego dochodu, a także wysokość roszczenia P. R. (1) w tym zakresie. Zdaniem pozwanej nieobecność powódki w pracy wynikała z jej wcześniejszych zwyrodnień kręgosłupa. Pozwana wskazała też, że premia pracownicza otrzymana przez powódkę miała charakter uznaniowy i nie ma podstaw wskazujących, że również w kolejnych okresach byłaby ona przyznawana. Zdaniem pozwanej dostarczona dokumentacja medyczna, a także wyniki zaocznej opinii lekarskiej nie potwierdzają, że w następstwie wypadku doszło do przejściowych lub długotrwałych zaburzeń zdrowia powódki.

W związku z tym roszczenie o zwrot kosztów leczenia i kosztów dojazdów do placówek medycznych nie ma związku z wypadkiem. Pozwana podważyła również zasadność wydatków poczynionych przez stronę powodową na wizyty lekarskie i zakup leków, wskazując m.in. na nieczytelność większości przedłożonych przez powódkę paragonów, a także brak korelacji poszczególnych wydatków ze skutkami wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku. Pozwana zaznaczyła także, że powódka mogła korzystać ze świadczeń opieki zdrowotnej refundowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, wobec czego brak jest podstaw do domagania się zwrotu kosztów, które powódka mogłaby otrzymać bezpłatnie jako gwarantowane przez NFZ. W końcowej części odpowiedzi na pozew pozwana dodała także, że data wymagalności roszczenia nie jest zasadna, a ewentualne odsetki powinny być zasądzone od dnia wydania wyroku (k. 224-229).

W dniu 2 kwietnia 2024 roku powodowie P. R. (1) i P. R. (2) wnieśli zażalenie na postanowienie sądu z dnia 15 lutego 2024 roku w części, w której sąd oddalił wnioski powodów o zwolnienie od kosztów sądowych. Powodowie domagali się w zażaleniu zmiany zaskarżonego postanowienia i zwolnienia powodów P. R. (1) i P. R. (2) od kosztów sądowych w całości oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powodów kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych (k. 240-241v). Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2024 roku sąd uchylił zaskarżone postanowienie w zaskarżonym zakresie i zwolnił powodów od kosztów sądowych w całości (k. 243).

Powodowie pismem przygotowawczym z dnia 23 kwietnia 2024 roku oświadczyli, że podtrzymują dotychczasowe twierdzenia i wnioski. Powódka P. R. (1) zaznaczyła, że nie leczyła się u lekarzy ortopedów bądź neurologów w okresie 5 lat przed zdarzeniem z dnia 12 listopada 2021 roku. Z kolei P. R. (2) w październiku 2018 roku miał wizytę u ortopedy, a także w lutym 2019 roku u neurologa dziecięcego, ale te wizyty nie wykazały co do zasady nieprawidłowości. Powodowie zaznaczyli, że P. R. (2) po wypadku zaczął mieć lęki przed jazdą samochodem. Małoletni do dziś boi się odgłosów dochodzących z głośniejszych silników aut, co przed wypadkiem nie miało miejsca.

Jednocześnie od czasu wypadku pojawiły się u niego liczne natręctwa, jak chociażby oblizywanie rąk w sytuacjach stresowych. Powodowie podkreślili, że roszczenie P. R. (2) dochodzone w niniejszym postępowaniu wywodzi się jedynie ze szkody niemajątkowej wskutek doznanej przez niego traumy. Powódka P. R. (1) wskazała, że żadna kwota tytułem premii nie została wliczona do wysokości roszczenia tytułem utraconych dochodów. Powódka P. R. (1) zaznaczyła, że zakup butów ortopedycznych był podyktowany względami zdrowotnymi stanowiącymi pokłosie powikłań po wypadku komunikacyjnym z listopada 2021 roku. Powódka zaznaczyła, że zakup leków także pozostawał w związku z wypadkiem. Powódka zaznaczyła też, że w okresie po wypadku, w którym zniszczeniu uległo jej auto, poruszała się ona różnymi pojazdami. Powódka wskazała, że korzystała kilkukrotnie z auta (...) pożyczonego od bratowej. Powódka wskazała, że poduszka ortopedyczna została zakupiona celem właściwego podparcia odcinka szyjnego.

Przy urazie doznanym przez powódkę konieczne jest prawidłowe ułożenie szyi, nawet w nocy. Powódka wskazała też, że korzystała z wizyt ortopedy i neurologa na NFZ, ale czas oczekiwania był bardzo długi. P. R. (1) wspomagała się więc wizytami prywatnymi. Powodowie wskazali, że zgłosili pozwanemu szkodę w 2021 roku, lecz pozwany decyzją z dnia 10 grudnia 2021 roku odmówił wypłaty świadczenia. P. R. (1) podjęła jednak jeszcze jedną próbę pozasądowego rozwiązania sporu i wezwała pozwanego do zapłaty pismem z dnia 31 sierpnia 2023 roku. Pozwany nie zmienił jednak swojego stanowiska w sprawie, czemu dał wyraz pismem z dnia 25 września 2023 roku i ten dzień jest zdaniem powodów najpóźniejszą datą zapoznania się przez pozwanego z treścią wezwania do zapłaty, a co za tym idzie datą wymagalności roszczenia (k. 248-252).

Pismem przygotowawczym z dnia 27 kwietnia 2024 roku pozwany podniósł, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pozwany wskazał, że w okresie do 7 maja 2023 roku powódka P. R. (1) wskazywała, iż nie była w stanie powrócić do pracy i konieczna była rehabilitacja, ale odbyła w tym czasie rehabilitację na odcinek lędźwiowo-krzyżowy, którego obrażeń nie doznała w wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku (k. 263-266).

W piśmie przygotowawczym z dnia 4 marca 2026 roku powódka P. R. (1) sprecyzowała co składa się na kwotę 1 434,61 zł, której domaga się tytułem zwrotu poniesionych kosztów lekarstw oraz na kwotę 283,64 zł z tytułu kosztów dojazdu na wizyty lekarskie. Powódka wskazała także w jakim okresie odbywała wizyty lekarskie i jakie odległości pokonywała. Powódka wskazała, że pokonała łącznie nie mniej niż 615 km w związku z koniecznością dojazdów na wizyty i badania lekarskie pozostające w związku z wypadkiem (k. 476-477v).

Stanowiska stron nie zmieniły się na dalszym etapie postępowania aż do zamknięcia rozprawy.

Sąd ustalił, co następuje

Dnia 12 listopada 2021 roku w I. około godziny 7:27 przy ul. (...) doszło do zdarzenia drogowego, w którym ucierpieli powodowie P. R. (1) i P. R. (2). Powódka kierując samochodem marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) odwoziła wówczas swojego syna – P. R. (2) do przedszkola. Pojazd kierowany przez powódkę poruszał się prawą częścią jezdni jadąc pod górę w kierunku ulicy (...). Wówczas to kierujący pojazdem osobowym marki U. o numerze rejestracyjnym (...) U. D. (2), jadący lewą częścią szerokości jezdni ze wzniesienia z kierunku ulicy (...) nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowi kierowanemu przez powódkę, w konsekwencji czego doszło do czołowego zderzenia się obu pojazdów. W chwili zderzenia pojazd marki U. poruszał się z prędkością wynoszącą około 33 kilometrów na godzinę (km/h), natomiast samochód marki V. poruszał się z prędkością ok. 18 km/h.cW trakcie zdarzenia warunki atmosferyczne były dobre – nie było opadów, ani mgły, a widoczność nie była ograniczona.

W wyniku zderzenia w pojeździe marki V. wystrzeliła poduszka powietrzna umieszczona po stronie kierowcy, która zamortyzowała uderzenie. Wypadek przestraszył P. R. (2), który rozpłakał się, a także zgłaszał matce ból, który później doprecyzował jako ból kręgosłupa w okolicy lędźwiowej. Na miejsce przyjechał patrol Policji, który ukarał U. D. (2) mandatem karnym. Sprawca wypadku w dacie zdarzenia był objęty ochroną ubezpieczeniową na podstawie zawartej z pozwaną umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych.

dowód:

wydruk z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 7 sierpnia 2023 roku - k. 17, wyjaśnienia poszkodowanego w wypadku - k. 18-19, Karta wypadku w drodze do pracy - k. 20, zaświadczenie o zdarzeniu drogowym z dnia 17 maja 2023 roku - k. 21, notatka informacyjna o zdarzeniu drogowym z dnia 16 listopada 2021 roku - k. 22, historia zdrowia i choroby P. R. (1) z dnia 2 lutego 2022 roku – k. 27, karta informacyjna z izby przyjęć szpitala dziecięcego z dnia 12 listopada 2021 roku - k. 96, zeznania świadka P. R. (3) złożone na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 288 – 289, znacznik czasowy od 00:11:21 do 01:08:50, zeznania powódki P. R. (1) złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 289v-290v, znacznik czasowy od 01:13:56 do 02:37:58, pisemna opinia nr (...) z dnia 22 kwietnia 2025 roku sporządzona na zlecenie sądu przez biegłych lek. med. sądowej U. D. (1) i mgr inż. G. Ł. (1) - k. 347 - 380

P. R. (1) w chwili wypadku była zapięta pasami bezpieczeństwa. P. R. (2) także był zapięty pasami bezpieczeństwa.

dowód:

zeznania powódki P. R. (1) złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 289v-290v, znacznik czasowy od 01:13:56 do 02:37:58, pisemna opinia nr (...) z dnia 22 kwietnia 2025 roku sporządzona na zlecenie sądu przez biegłych lek. med. sądowej U. D. (1) i mgr inż. G. Ł. (1) - k. 347 - 380

Bezpośrednio po zdarzeniu P. R. (1) pojechała wraz z małoletnim synem na izbę przyjęć do (...) Szpitala (...) w I.. Zgłoszenie P. R. (2) do szpitala nastąpiło o godzinie 8:05. Powódka zadzwoniła także do męża P. R. (3) żeby poinformować go o wypadku. Gdy P. R. (3) dotarł do szpitala pozostał z P. R. (2), zaś P. R. (1) udała się do Szpitala (...) znajdującego się w I. przy ul. (...). Powódka zgłosiła się do szpitala o godzinie 10:08. Zarówno w przypadku P. R. (1), jak i P. R. (2) w szpitalach, do których się zgłosili stwierdzono brak podstaw do hospitalizacji i zalecono domową obserwację powodów. Lekarz w izbie przyjęć po przeprowadzeniu badania zalecił P. R. (1) m.in. lekarstwa – P. forte, A. retard i V. żel, a także noszenie za dnia miękkiego kołnierza szyjnego.

dowód

: karta informacyjna z odmowy izby przyjęć z dnia 12 listopada 2021 roku - k. 23-24, karta informacyjna z izby przyjęć szpitala dziecięcego z dnia 12 listopada 2021 roku - k. 96, zeznania powódki P. R. (1) złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 289v-290v, znacznik czasowy od 01:13:56 do 02:37:58

Kilka dni po wypadku, 16 listopada 2021 roku P. R. (2) został zbadany przez lekarza urologa, który stwierdził u małoletniego powoda powierzchowne urazy obejmujące liczne okolice ciała.

dowód

: historia zdrowia i choroby P. R. (2) z dnia 16 listopada 2021 roku - k. 97

P. R. (2) urodził się (...). W dacie wypadku miał niespełna trzy lata. W końcówce roku 2018 znajdował się pod opieką lekarza ortopedy, który stwierdził brak potrzeby leczenia w poradni specjalistycznej. W dniu 4 lutego 2019 roku powód został poddany badaniu lekarskiemu, podczas którego stwierdzono prawidłowy rozwój psychoruchowy oraz drobne nieprawidłowości sfery ruchowej, a ponadto podejrzenie alergii pokarmowej. P. R. (2) nie był później leczony przez lekarzy neurologów i ortopedów.

dowód

: informacja dla lekarza kierującego o braku potrzeby dalszego leczenia P. R. (2) - k. 253, karta konsultacji z dnia 4 lutego 2019 roku – k. 254, zeznania świadka P. R. (3) złożone na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 288 – 289, znacznik czasowy od 00:11:21 do 01:08:50

Po zdarzeniu powódka stopniowo zaczęła odczuwać dolegliwości bólowe – które z dnia na dzień zaczęły się nasilać. U P. R. (1) pojawiło się również ograniczenie ruchomości barku, osłabienie siły lewej ręki, drętwienie dłoni, rwa barkowa pourazowa. Podczas badania w dniu 10 grudnia 2021 roku rozpoznano u powódki dolegliwości bólowe odcinka C i L/S kręgosłupa, ból ramienia lewego i stawów skroniowo-żuchwowych. W badaniu ustalono także ograniczenie ruchomości odcinka kręgosłupa C, ruchomość niesymetryczną i wzmożone napięcie przykręgosłupowe. Podczas badania (...) kręgosłupa P. R. (1) w dniu 30 grudnia 2021 roku stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe w stawach międzykręgowych kręgosłupa. W badaniu w dniu 18 lutego 2022 roku zdiagnozowano u powódki spłyconą lordozę szyjną, obniżenie wysokości i sygnału krążków międzykręgowych na poziomach C4/C5, C5/C6 i C6/C7. Na poziomie C4/C5 stwierdzono przepuklinę krążka międzykręgowego powodującą ograniczenie rezerwy płynowej rdzenia i światła otworów międzykręgowych.

Na poziomie C5/C6 stwierdzono masywną centralno-lewoboczną przepuklinę krążka międzykręgowego powodującą zniesienie rezerwy płynowej rdzenia i zwężenie otworów międzykręgowych, bardziej prawego oraz ucisk rdzenia kręgowego. Na poziomie C6/C7 centralna przepuklina krążka międzykręgowego powodowała ograniczenie rezerwy płynowej rdzenia. U powódki rozpoznano zaburzenia korzeni i splotów nerwowych. Początkowo P. R. (1) leczona była unieruchomieniem w kołnierzu ortopedycznym i zabiegami usprawniającymi. Wypadek doprowadził również do zmian zwyrodnieniowych w kręgosłupie powódki, co skutkowało koniecznością leczenia operacyjnego w trybie przyśpieszonym. W dniu 7 kwietnia 2022 roku w oddziale neurochirurgii szpitala w I. przy ul. (...) przeprowadzono zabieg operacyjny usunięcia dysku międzykręgowego i usztywnienia przedniego przestrzeni międzykręgowej C5/C6. Podczas operacji powódce założono implant w kręgosłupie, którego obecność powoduje dodatkowe nieprzyjemności, takie jak choćby „pikanie” na bramkach w każdym sklepie.

Po zabiegu lordoza odcinka C kręgosłupa została zniesiona, wysokość trzonów kręgów C5 i C6 obniżona, a przestrzenie międzykręgowe obniżone. W badaniu z dnia 1 lutego 2023 roku stwierdzono u P. R. (1) zniesienie lordozy z przejściem w kifozę. W badaniu stwierdzono także zmiany zwyrodnieniowe krążków międzykręgowych z obniżeniem sygnału – wielopoziomowo. Na poziomach C3/C4 i C6/C7 stwierdzono protruzje krążków m/k powodujące łagodne stenozy kanału kręgowego z ograniczeniem przedniej rezerwy płynowej rdzenia. Na poziomie C4/C5 stwierdzono protruzję krążka międzykręgowego powodującą umiarkowaną, łagodną stenozę kanału kręgowego ze zniesieniem przedniej rezerwy płynowej rdzenia. W dniu 2 marca 2023 roku na oddziale neurochirurgii w Wojewódzkim Szpitalu (...) w I. P. R. (1) poddano zabiegowi krioablacji gałązek nerwowych korzeni przestrzeni L5/S1. Zabieg krioablacji gałązek przyśrodkowych korzeni nerwowych powódki powtórzono w dniu 16 października 2025 roku.

dowód:

dokumentacja medyczna powódki – historia zdrowia i choroby (k. 25-35, 38-40, 69, 93, 132), zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia P. R. (1) z dnia 10 marca 2023 roku – k. 43, skierowanie do poradni specjalistycznej z dnia 8 marca 2022 roku – k. 255, historia zdrowia i choroby – k. 256-257, opis wizyty medycznej z dnia 23 sierpnia 2022 roku – k. 258, opis wizyty medycznej z dnia 14 czerwca 2022 roku – k. 259, opis badania z dnia 18 lutego 2022 roku – k. 260-261, zeznania świadka P. R. (3) złożone na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 288 – 289, znacznik czasowy od 00:11:21 do 01:08:50, zeznania powódki P. R. (1) złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 289v-290v, znacznik czasowy od 01:13:56 do 02:37:58, pisemna opinia nr (...) z dnia 22 kwietnia 2025 roku sporządzona na zlecenie sądu przez biegłych lek. med. sądowej U. D. (1) i mgr inż.

G. Ł. (1) - k. 347 - 380, pisemna opinia z dnia 16 lipca 2025 roku sporządzona przez biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii dr n. med. G. X. - k. 410 – 417, karta informacyjna z dnia 17 października 2025 roku – k. 466-467

Powódka była zmuszona korzystać z sesji rehabilitacyjnych oraz fizjoterapii, które ostatecznie zmniejszyły dolegliwości bólowe powódki, ale nie doprowadziły do odzyskania przez nią sprawności sprzed wypadku. Powódka musiała korzystać z tych zabiegów nawet po upływie kilku lat po wypadku.

dowód:

zaświadczenie o zaplanowanych zabiegach rehabilitacyjnych z dnia 18 lipca 2022 roku - k. 36, zaświadczenie o wykonaniu zabiegów fizjoterapeutycznych z dnia 10 października 2022 roku - k. 37, skierowanie na rehabilitację do pracowni fizjoterapii z dnia 1 czerwca 2022 roku - k. 38, informacja zwrotna od fizjoterapeuty dla lekarza kierującego na zabieg z dnia 24 lutego 2023 roku - k. 40, zaświadczenie o wykonaniu zabiegów fizjoterapeutycznych z dnia 1 kwietnia 2022 roku - k. 41, zaświadczenie o korzystaniu z usług fizjoterapeutycznych z dnia 14 marca 2023 roku – k. 42, zaświadczenie o korzystaniu z zabiegów rehabilitacyjnych z dnia 26 października 2023 roku - k. 55, zaświadczenie o udzielonych powódce w Poradni (...) w I. świadczeniach w okresie od dnia 12 października 2023 roku do 13 listopada 2023 roku - k. 198, zeznania świadka P. R. (3) złożone na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 288 – 289, znacznik czasowy od 00:11:21 do 01:08:50, zeznania powódki P. R. (1) złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 289v-290v, znacznik czasowy od 01:13:56 do 02:37:58, pisemna opinia z dnia 16 lipca 2025 roku sporządzona przez biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii dr n. med.

G. X. - k. 410 – 417, zaświadczenie o korzystaniu z zabiegów rehabilitacyjnych w okresie od 4 grudnia 2024 roku do 13 grudnia 2024 roku – k. 468, zaświadczenie o korzystaniu z zabiegów rehabilitacyjnych w okresie od 27 czerwca 2024 roku do 10 lipca 2024 roku – k. 469

Na skutek doznanych w wyniku wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku obrażeń wobec powódki P. R. (1) Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w I. orzekł orzeczeniem z dnia 24 maja 2023 roku nr (...). (...). (...). (...) lekki stopień niepełnosprawności o symboli 10-N. Orzeczenie zostało wydane do dnia 31 maja 2027 roku. W orzeczeniu wskazano m. in., że P. R. (1) musi zaopatrzyć się w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające jej funkcjonowanie.

dowód:

zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia P. R. (1) z dnia 10 marca 2023 roku - k. 43, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 24 maja 2023 roku - k. 44

Oprócz tego, u powódki pojawiły się problemy natury urologicznej, a także bolesność piersi, przez co powódka podjęła się dalszej diagnostyki swoich dolegliwości. W dniu 26 kwietnia 2022 roku P. R. (1) odbyła wizytę w poradni ginekologicznej, podczas której stwierdzono u niej neurogenne zaburzenie czucia w pęcherzu moczowym oraz nietrzymanie moczu. Nietrzymanie moczu zdarza się powódce w różnych sytuacjach, np. gdy P. R. (1) się śmieje bądź kicha. Powoduje to u niej dyskomfort, także w trakcie spotkań z innymi ludźmi. Problemy te stanowiły konsekwencje wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku.

dowód:

karta konsultacyjna z poradni ginekologicznej w H. z dnia 26 kwietnia 2022 roku wraz ze zdjęciami USG - k. 45-46, karta konsultacyjna z poradni ginekologicznej w I. z dnia 20 grudnia 2021 roku wraz ze zdjęciami USG - k. 47-48, karta konsultacyjna z poradni ginekologicznej w I. z dnia 14 lutego 2022 roku – k. 49, skierowanie do pracowni diagnostycznej N. z dnia 26 kwietnia 2022 roku - k. 50, skierowanie do pracowni diagnostycznej N. z dnia 12 września 2022 roku – k. 51, wyniki badania USG w pracowni N. z dnia 3 lutego 2022 wraz ze zdjęciami USG - k. 52 – 53, wyniki badania USG w pracowni N. z dnia 18 sierpnia 2022 roku - k. 54, zeznania świadka P. R. (3) złożone na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 288 – 289, znacznik czasowy od 00:11:21 do 01:08:50, zeznania powódki P. R. (1) złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 289v-290v, pisemna opinia nr (...) z dnia 22 kwietnia 2025 roku sporządzona na zlecenie sądu przez biegłych lek. med. sądowej U. D. (1) i mgr inż. G. Ł. (1) - k. 347 - 380

P. R. (1) w dniu 9 marca 2022 roku skorzystała z konsultacji neurochirurgicznej w prywatnej przychodni (...) w F., za którą zapłaciła 239,00 zł. dowód

: faktura VAT nr (...) z dnia 9 marca 2022 roku wraz z załącznikiem - k. 64-65

W wyniku wypadku komunikacyjnego z dnia 12 listopada 2021 roku powódka P. R. (1) doznała urazu głowy, urazu kręgosłupa szyjnego w mechanizmie smagnięcia biczem, urazu klatki piersiowej i kręgosłupa lędźwiowego. Po wypadku rozpoczęły się również bóle kręgosłupa lędźwiowego. Powódka nie odzyskała pełni zdrowia po wypadku. Powódka doznała stałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 8 % z powodu utrzymujących się dolegliwości bólowych kręgosłupa szyjnego oraz dwuprocentowego stałego uszczerbku na zdrowiu z powodu choroby degeneracyjnej kręgosłupa lędźwiowego. W sumie stały uszczerbek na zdrowiu powódki P. R. (1) w wyniku wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku wynosi 10%. Leczenie powypadkowe zostało zakończone. Obecnie prowadzone jest leczenie powódki spowodowane chorobą degeneracyjną.

dowód:

pisemna opinia nr (...) z dnia 22 kwietnia 2025 roku sporządzona na zlecenie sądu przez biegłych lek. med. sądowej U. D. (1) i mgr inż. G. Ł. (1) - k. 347 - 380, pisemna opinia z dnia 16 lipca 2025 roku sporządzona przez biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii dr n. med. G. X. - k. 410 – 417

Powódka P. R. (1) po wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku dokonywała również zakupu wielu leków. 11 grudnia 2021 roku powódka zakupiła lek F. oraz D. za kwotę łącznie 48,73 zł. Dnia 28 grudnia 2021 roku P. R. (1) kupiła tabletki drażowane T. za kwotę 7,00 zł. Powódka 3 lutego 2022 roku dokonała zakupu leków: I., F. oraz Z. za kwotę 111,21 zł. Z kolei dnia 8 marca 2022 roku powódka zakupiła lek D. P., M. (...) i U. za łączną kwotę 56,95 zł. 11 marca 2022 roku powódka kupiła następujące leki: P., D. i M., wszystko za kwotę 58,19 zł. A. 21 marca 2022 roku P. R. (1) zakupiła tabletki N. za kwotę 10,40 zł. A. 30 marca 2022 roku powódka kupiła M. za kwotę 22,99 zł, a następnie dnia 18 sierpnia 2022 roku powódka kupiła tabletki przeciwbólowe D. za kwotę 25,99 zł. 14 stycznia 2023 roku dla P. R. (2) zakupione zostały leki Z. R. oraz J. za łączną kwotę 65,88 zł. A. 17 stycznia 2023 roku P. R. (1) kupiła tabletki P. za kwotę 21,75 zł. A. 24 stycznia 2023 roku powódka dokonała zakupu leku I. za kwotę 16,21 zł. 13 marca 2023 roku powódka kupiła z recepty lek Z. za kwotę 66,86 zł. A. 22 marca 2023 roku powódka dokonała zakupu leku P. za kwotę 28,29 zł, który zalecił jej lekarz specjalista.

A. 4 kwietnia P. R. (1) zakupiła w aptece (...) bloker spray, P. i A. za łączną kwotę 140,26 zł.7 kwietnia 2023 roku powódka zakupiła lek T. na kwotę 14,35 zł. 31 maja 2023 roku P. R. (1) kupiła lek P. za kwotę 36,90 zł. 2 czerwca 2023 roku powódka kupiła lek P. za kwotę 13,99 zł. A. 14 czerwca 2023 roku powódka kupiła tabletki D. za kwotę 33,99 zł. A. 19 czerwca 2023 roku powódka dokonała zakupu leku E. (1) oraz T. za łączną kwotę 50,18 zł. dowód:

faktura nr (...) z dnia 19 czerwca 2023 roku - k. 66, faktura nr (...) z dnia 14 czerwca 2023 roku - k. 67, faktura nr (...) z dnia 2 czerwca 2023 roku - k. 68, faktura nr (...) z dnia 31 maja 2023 roku - k. 70, faktura nr (...) z dnia 7 kwietnia 2023 roku - k. 71, faktura nr (...) z dnia 4 kwietnia 2023 roku – k. 72, recepta z dnia 10 marca 2023 roku - k. 73, faktura nr (...) z dnia 22 marca 2023 roku - k. 74, faktura nr (...) z dnia 13 marca 2023 roku - k. 75, faktura nr (...) z dnia 17 stycznia 2023 roku - k. 76, faktura nr (...) z dnia 14 stycznia 2023 roku - k. 77, faktura nr (...) z dnia 24 stycznia 2023 roku -k. 78, faktura nr (...) z dnia 18 sierpnia 2022 roku - k. 79, faktura nr (...) z dnia 30 marca 2022 roku - k. 80, faktura nr (...) z dnia 21 marca 2022 roku - k. 81, faktura nr (...) marca 2022 roku - k. 82, faktura nr (...) z dnia 8 marca 2022 roku - k. 83, faktura nr (...) z dnia 3 lutego 2022 roku - k. 84, faktura nr (...) z dnia 28 grudnia 2021 roku - k. 85, faktura nr (...) z dnia 11 grudnia 2021 roku - k. 86

P. R. (1) dokonała również w dniu 12 listopada 2021 roku zakupu nieustalonych towarów w jednej z (...) aptek na kwotę 45,72 zł, jak również dnia 3 marca 2022 roku dokonała zakupu maści O. oraz leku przeciwbólowego E. (2) za kwotę 43,98 zł. Kolejne zakupy zrealizowała dnia 28 grudnia 2021 roku na kwotę 30,48 zł i za tę kwotę zakupiła nieustalone towary. Następnie powódka dnia 29 listopada 2021 roku oraz 24 grudnia 2021 roku dokonała zakupów w aptece na nieustaloną kwotę. Powódka dokonała w dniu 23 lutego 2022 roku zakupów nieustalonych towarów za kwotę 44,48 zł. P. R. (1) zakupiła również w dniu 17 listopada 2021 roku suplement diety S. za kwotę 6,80 zł oraz innych nieustalonych produktów za łączną kwotę 21,78 zł. Z kolei dnia 24 grudnia 2021 roku powódka dokonała zakupów na kwotę 27,62 zł i za tę kwotę zakupiła nieustalone produkty. Powódka dokonała również zakupu za kwotę przekraczającą 60 zł, dokładnie nieustaloną, w nieznanej dacie i zakupiła za nią nieustalone towary.

P. R. (1) kupiła nieustalone towary dnia 28 lutego 2022 roku za kwotę 17,99 zł. Tego samego dnia i za tę samą kwotę powódka kupiła lek A.. A. 20 grudnia 2021 roku powódka dokonała zakupów kartą płatniczą na kwotę 66,40 zł w Centrum (...) w I. przy ul. (...) kupując w tym sklepie nieustalone towary. A. 9 kwietnia 2022 roku powódka dokonała zakupu leków A. i N., które zostały jej tego samego dnia przepisane przez lekarza specjalistę oraz opatrunków pooperacyjnych N. B. za łączną kwotę 135,75 zł. dowód:

paragony dołączone do pozwu - k. 90-91, recepta z dnia 9 kwietnia 2022 roku wraz z paragonem - k. 94

Oprócz lekarstw powódka P. R. (1) dnia 12 listopada 2021 roku zakupiła miękki kołnierz ortopedyczny za 45,00 zł, który został jej zalecony przez lekarza w izbie przyjęć. W dniu 10 grudnia 2021 roku powódka odbyła wizytę w (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w I. gdzie przeprowadzono na niej badanie. Powódka zapłaciła za udzielone jej świadczenie medyczne kwotę 250 zł. P. R. (1) dnia 14 grudnia 2021 roku kupiła pojemnik jałowy na mocz za kwotę 1,60 zł, a dnia 21 marca 2022 roku kupiła gazę opatrunkową oraz opaski dziane podtrzymujące służące do zabezpieczania opatrunków za kwotę 7,50 zł. Powódka dnia 21 marca 2022 roku kupiła również opaskę elastyczną za kwotę 3,49 zł, a dnia 22 marca 2022 roku poduszkę ortopedyczną marki G. w sklepie (...) w I. za kwotę 118 zł. Powódka nieustalonego dnia dokonała zakupu nieznanego towaru za kwotę 99,00 zł. P. R. (1) dnia 21 grudnia 2021 roku zakupiła nożyczki z osłonką, aerozol do nosa A. oraz tabletki N. za kwotę łącznie 97,97 zł, przy czym 2 ostatnie produkty zostały przepisane P. R. (1) przez lekarza.

dowód

: faktura nr (...) z dnia 12 listopada 2021 roku - k. 87, paragony dołączone do pozwu - k. 90, 91v-92, przebieg wizyty wraz z zaleceniami z dnia 10 grudnia 2021 roku wraz z paragonem i potwierdzeniem płatności - k. 93, recepta z dnia 21 grudnia 2021 roku wraz z paragonem - k. 95

W związku z koniecznością dojazdów do lekarzy i na badania powódka poniosła następujące wydatki: na kwotę 10,20 zł za trzy bilety z komunikacji miejskiej, z których dwa zostały zakupione w dniu 10 grudnia 2021 roku, na kwotę 20,25 zł z dnia 12 listopada 2021 roku za dojazd na izbę przyjęć w szpitalu, kwotę 21 zł dnia 6 kwietnia 2022 roku za dojazd na izbę przyjęć. Powódka poniosła również koszty paliwa, a mianowicie: na kwotę 99,99 zł dnia 16 lutego 2022 roku, na kwotę 30,31 zł dnia 10 grudnia 2021 roku, na kwotę 51,90 zł dnia 8 lutego 2022 r. oraz na kwotę 49,99 zł nieokreślonego dnia.

dowód:

paragony dołączone do pozwu, potwierdzenie transakcji na kwotę 21 zł, a także bilety - k. 89-89v

W dacie wypadku P. R. (1) miała 37 lat. Powódka przed wypadkiem prowadziła aktywny tryb życia – jeździła często na rowerze, chodziła na basen wraz z synem. Jak wskazała, wypadek zmienił jej życie i uniemożliwił podejmowanie aktywności fizycznych, co doprowadziło również do zmniejszenia czasu spędzanego z synem – P. R. (2). Na skutek wypadku P. R. (1) straciła możliwość noszenia ciężkich rzeczy. Przed wypadkiem powódka była osobą zdrową. Cierpiała jedynie na przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, które leczy lekiem N.. Nie leczyła się u lekarzy ortopedów, ani neurologów w okresie 5 lat przed wypadkiem. Wypadek i jego konsekwencje spowodowały obniżenie się nastroju powódki i stany depresyjne, jak również silny stres i niepewność. Od czasu wypadku powódka ma także problemy z zasypianiem w pozycji „na brzuchu”. Powódka czuje się niekomfortowo także w związku z blizną pooperacyjną, która została na jej ciele po zabiegu operacyjnym, któremu musiała się poddać w związku z wypadkiem z dnia 12 listopada 2021 roku.

Dyskomfort spowodowała u powódki także niemożność noszenia butów na obcasie po wypadku. W czasie przed wypadkiem P. R. (1) i P. R. (3) starali się o drugie dziecko. Wypadek pokrzyżował jednak te plany. Wiele obowiązków uprzednio wykonywanych przez powódkę zostało przerzuconych na jej męża, P. R. (3). P. R. (1) oprócz korzystania z prywatnej opieki medycznej po wypadku korzystała także ze świadczeń finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Powódki nie było stać na korzystanie wyłącznie z prywatnych świadczeń medycznych.

dowód:

karta informacyjna z odmowy izby przyjęć z dnia 12 listopada 2021 roku - k. 23-24, zaoczna opinia lekarska z dnia 9 grudnia 2021 roku wraz z raportem ubezpieczeniowym – k. 232-235, zeznania świadka P. R. (3) złożone na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 288 – 289, znacznik czasowy od 00:11:21 do 01:08:50, zeznania powódki P. R. (1) złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 289v-290v

W dacie wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku powódka P. R. (1) była zatrudniona w (...) w I.. Powódka była tam zatrudniona w okresie od 21 kwietnia 2008 roku do 31 sierpnia 2022 roku. Na skutek wypadku powódka od 12 listopada 2021 roku do 12 maja 2022 roku przebywała na zwolnieniu lekarskim. Po tym okresie powódka nadal nie wróciła jednak do pracy i przebywała na kolejnym okresie zwolnienia od 13 maja 2022 roku do 31 sierpnia 2022 roku. Z uwagi na długotrwałą niemożność powrotu do pracy pracodawca rozwiązał z powódką umowę o pracę, w której to powódka była zatrudniona przez ostatnie 14 lat. Powódka była wzorowym pracownikiem – na krótko przed wypadkiem, wraz z wynagrodzeniem za pracę za miesiąc czerwiec 2021 roku otrzymała również nagrodę za pracę. Od dnia 1 stycznia 2022 roku pracodawca powódki przyznał jej wynagrodzenie zasadnicze miesięczne w wysokości 3650,00 zł brutto. Wynagrodzenie netto powódki wynosiło natomiast 2 818,17 zł. Z uwagi przedłużającej się nieobecności w pracy powódka utraciła wynagrodzenie w wysokości 4.836,94 zł. Powódka od 1 września 2022 roku do 7 maja 2023 roku przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym pobierając miesięcznie 2 084,59 zł netto.

W okresie od 1 maja 2023 roku do 7 maja 2023 roku świadczenie rehabilitacyjne w kwocie 355,83 zł netto. Przez okres od 1 września 2022 roku do 7 maja 2023 roku powódka utraciła dochód stanowiący różnicę pomiędzy wynagrodzeniem, jakie otrzymywałaby gdyby nie utraciła zdolności do pracy na skutek wypadku a świadczeniem rehabilitacyjnym w kwocie 6 224,47 zł. Utrata przez P. R. (1) pracy obniżyła stabilność finansową, standard życia oraz komfort życia jej rodziny. P. R. (1) i P. R. (3) planowali przed wypadkiem kupić mieszkanie. To również obniżyło nastrój powódki.

dowód:

świadectwo pracy P. R. (1) z dnia 31 sierpnia 2022 roku - k. 56 – 58, zaświadczenie od pracodawcy powódki z dnia 27 lipca 2023 roku - k. 59, zawiadomienie o przyznaniu powódce nagrody pieniężnej z dnia 22 czerwca 2021 roku - k. 60, zaświadczenie o wypłaconych powódce zasiłkach/świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia z dnia 10 maja 2023 roku - k. 61, zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia powódki od dnia 1 stycznia 2022 roku z dnia 7 kwietnia 2022 roku - k. 62, zeznania świadka P. R. (3) złożone na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 288 – 289, znacznik czasowy od 00:11:21 do 01:08:50, zeznania powódki P. R. (1) złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 289v-290v

W związku z utratą wynagrodzenia, a także kosztem zakupu lekarstw oraz wizyt u lekarzy specjalistów powódka miała trudności w umorzeniu zaciągniętej w pracy pożyczki, z uwagi na to, że nie była w stanie dokonać spłaty 50%. Powódka zwracała się do byłego pracodawcy o umorzenie pożyczki, lecz jej prośba została odrzucona w dniu 22 września 2022 roku ze względu na niespełnienie wymogów formalnych. P. R. (1) i P. R. (3) borykali się po wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku z trudnościami finansowymi. P. R. (3) zamknął uprzednio prowadzoną działalność gospodarczą ze względu na brak płynności finansowej i przez jakiś czas nie pracował, ani nie uzyskiwał dochodu. W czerwcu 2024 roku P. R. (3) podjął zatrudnienie jako technik. Z kolei P. R. (1) znalazła nowe zatrudnienie w dniu 19 czerwca 2023 roku.

dowód:

informacja od Komisji (...) i (...) Ochotniczych Hufców Pracy z dnia 22 września 2022 roku o odmowie rozpatrzenia wniosku powódki o umorzenie zaciągniętej pożyczki - k. 63, zaświadczenie o dochodach z dnia 9 listopada 2023 roku – k. 115, decyzja Prezydenta Miasta I. z dnia 26 lipca 2023 roku o przyznaniu dodatku mieszkaniowego – k. 141, wyciąg łączony za okres od 1 listopada 2023 roku do 30 listopada 2023 roku – k. 142-143v, wyciąg łączony za okres od 1 grudnia 2023 roku do 31 grudnia 2023 roku – k. 144-147, wyciąg łączony za okres od 1 stycznia 2024 roku do 31 stycznia 2024 roku – k. 148-150, wyciąg z rachunku bankowego za okres od 2 listopada 2023 roku do 1 grudnia 2023 roku – k. 151-152, wyciąg z rachunku bankowego za okres od 2 grudnia 2023 roku do 1 stycznia 2024 roku – k. 153-154, wyciąg z rachunku bankowego za okres od 2 stycznia 2024 roku do 1 lutego 2024 roku – k. 155-156, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu przez P. R. (1) w roku podatkowym 2022 – k. 158-160, informacja o odliczeniach od dochodu (przychodu) i od podatku w roku 2022 – k. 160v-161v, decyzja Prezydenta Miasta I. z dnia 12 grudnia 2022 roku o uznaniu P. R. (3) za osobę bezrobotną – k. 200, decyzja Prezydenta Miasta I. z dnia 29 listopada 2023 roku o uznaniu P. R. (3) za osobę bezrobotną – k. 201, informacja o zaległościach z dnia 30 kwietnia 2023 roku wystawiona przez (...) Towarzystwo (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w I. – k. 205, informacja o zaległościach z dnia 2 stycznia 2024 roku wystawiona przez (...) Towarzystwo (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w I. – k. 206, zeznania świadka P. R. (3) złożone na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 288 – 289, znacznik czasowy od 00:11:21 do 01:08:50, zeznania powódki P. R. (1) złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 289v-290v

Po wypadku powódka wraz z mężem zauważyli u małoletniego P. zaburzenia mowy, jak również nadwrażliwość i natręctwa, takie jak kompulsywne mycie rąk, czy ich oblizywanie. Dziecko przez pierwsze dwa tygodnie po wypadku był osowiały. W maju 2022 roku w (...) w I. psycholog T. G. i pedagog U. R. (1) stwierdziły, iż P. R. (2) wymaga udzielenia pomocy psychologiczno-pedagogicznej z uwagi na znacznie opóźniony rozwój poznawczy. W dniu 18 maja 2022 roku Zespół (...) w I. stwierdził potrzebę wczesnego wspomagania rozwoju dziecka u P. R. (2). Od czerwca 2022 roku P. R. (2) pozostaje objęty Wczesnym Wspomaganiem (...).

dowód:

opinia nr (...) 2200.2. (...) z dnia 13 maja 2022 roku - k. 98-99, opinia nr 208.2038. (...) z dnia 18 maja 2022 roku - k. 100-102v, zaświadczenie z Pracowni (...) sp. z o.o. z siedzibą w I. z dnia 26 czerwca 2023 roku - k. 103, 133, zeznania świadka P. R. (3) złożone na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 288 – 289, znacznik czasowy od 00:11:21 do 01:08:50, zeznania powódki P. R. (1) złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku - k. 289v-290v

Wypadek z dnia 12 listopada 2021 roku mógł stanowić istotny czynnik traumatyczny, który przyczynił się do wystąpienia objawów kompulsywnych i lękowych u małoletniego P. R. (2), jednak nie można stwierdzić ich charakteru ani intensywności. Opóźnienia w mowie czynnej i trudności z pamięcią krótkotrwałą wzrokową pojawiły się rok po wypadku i mogą być rozpatrywane zarówno jako konsekwencje wtórne traumy, jak i przejaw indywidualnego profilu rozwojowego małoletniego powoda. Aktualnie P. R. (2) nie przejawia wyraźnych objawów lękowych w sytuacjach związanych z pojazdami i hałasem: chętnie jeździ samochodem z matką i ojcem, korzysta z hulajnogi elektrycznej, bawi się samochodami. Nie odczuwa już dyskomfortu, ani lęku w związku z dźwiękami wydawanymi przez pojazdu używające sygnałów dźwiękowych. Dziecko nie pamięta już dobrze wypadku. P. R. (2) jednak w dalszym ciągu wymaga stałego monitorowania i wsparcia psychologicznego, w szczególności w zakresie pracy nad regulacją emocji i rozwojem funkcji poznawczych. Aktualne obserwacje wskazują jednak na częściową adaptację i zmniejszenie nasilenia objawów pourazowych.

dowód:

pisemna opinia sądowo – psychologiczna z dnia 19 września 2025 roku sporządzona przez biegłego W. U. - k. 428 – 433

Powódka P. R. (1) po szkodzie zgłosiła do pozwanej (...) (...) (...) Spółki Akcyjnej w D. szkodę formułując wniosek o wypłatę odszkodowania. Szkoda P. R. (2) była przez pozwaną rozpoznawana w postępowaniu likwidacyjnym (...), natomiast szkoda P. R. (1) rozpoznawana była pod numerem (...). W toku postępowania likwidacyjnego na zlecenie pozwanej sporządzona została zaoczna opinia lekarska, w której stwierdzono u powódki P. R. (1) brak czasowych dolegliwości bólowych związanych z wypadkiem i ograniczenia zdolności do wykonywania aktywności. We wspomnianej zaocznej opinii nie stwierdzono także u powódki nieodwracalnych następstw wypadku. Stwierdzono także niezasadność poniesionych przez powódkę kosztów. We wnioskach końcowych opinii zaocznej stwierdzono brak podstaw do stwierdzenia przejściowych i trwałych zaburzeń zdrowia P. R. (1).

W związku z tym w dniu 10 grudnia 2021 roku zarówno w przypadku P. R. (1) jak i P. R. (2) pozwana wystosowała decyzje odmawiające wypłacenia świadczenia, informując, że nie znajduje podstaw do wypłaty odszkodowania.

dowód:

decyzja z dnia 10 grudnia 2021 roku o odmowie wypłaty odszkodowania P. R. (1) – k. 109, decyzja z dnia 10 grudnia 2021 roku o odmowie wypłaty odszkodowania P. R. (2) – k. 110, zaoczna opinia lekarska z dnia 9 grudnia 2021 roku wraz z raportem ubezpieczeniowym – k. 232-235

Dnia 31 sierpnia 2023 roku pełnomocnik powodów wystosował do pozwanej przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty łącznej 125.731,45 zł w nieprzekraczalnym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Na kwotę wskazaną w wezwaniu do zapłaty składały się 2 651,25 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty leczenia, 13 280,20 zł tytułem zwrotu utraconych dochodów, 80 000 zł na rzecz P. R. (1) tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę, 30 000 zł na rzecz P. R. (2) tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę. Pozwana decyzją z dnia 25 września 2023 roku w reakcji na wezwanie do zapłaty odmówiła spełnienia świadczenia stwierdzając, że przesłana wraz z wezwaniem do zapłaty dokumentacja medyczna nie wniosła nowych okoliczności do sprawy.

dowód:

przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 31 sierpnia 2023 roku - k. 106-108, decyzja z dnia 25 września 2023 roku – k. 109, opinia uzupełniająca z dnia 6 września 2023 roku – k. 110, opinia uzupełniająca z dnia 21 września 2023 roku – k. 111

Sąd zważył, co następuje

Przedstawiony powyżej stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie licznych dokumentów, jak również zeznań P. R. (3) oraz powódki P. R. (1). Sąd w niniejszej sprawie uzyskał również trzy opinie biegłych specjalistów.

Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów przedłożonym przez strony w postaci faktur. Autentyczność przedłożonych faktur nie budziła wątpliwości Sądu. Są one czytelne, opatrzone datą oraz imieniem i nazwiskiem powódki, a w jednym przypadku – jej syna P. R. (2), na którego rzecz zakupiono lekarstwa w dniu 14 stycznia 2023 roku. Sąd zwrócił jednak uwagę na nieczytelność i niekompletność niektórych dowodów zakupu przedstawionych przez stronę powodową, dlatego części z tych dowodów odmówił przyznania waloru przydatności dla ustalenia poniesionych przez powódkę kosztów.

Sąd nie uznał za przydatne dla ustalenia wysokości szkody paragonów z karty 90 akt na kwoty 45,72 zł, 45,72 zł, 30,48 zł, 44,48 zł i 27,62 zł oraz z karty 91 na kwoty ponad 60 zł, kwoty 17,99 zł z dnia 28 lutego 2022 roku oraz kwoty 66,40 zł, a także z karty 92 akt na kwotę 99 zł - z uwagi na to, że paragony te są nieczytelne – mianowicie, nie widać na nich listy zakupionych produktów. Oczywiście sąd nie kwestionuje tego, że takie paragony z tytułu dokonania określonych zakupów P. R. (1) otrzymała. Sąd nie kwestionuje także i tego, że powódka poniosła wydatki wynikające z tych paragonów. Niemniej jednak tym paragonom brakuje treści niezbędnej do ustalenia jakie zakupy poczyniła powódka, z tytułu których paragony te zostały wystawione. W związku z czym nie sposób oprzeć na nich ustalenia w zakresie wysokości szkody z tytułu kosztów zakupu leków i innych przedmiotów potrzebnych w leczeniu i rehabilitacji po wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku.

Zdaniem Sądu nie są również wiarygodne dowody zakupu z karty 90 akt z dnia 29 listopada 2021 roku, ponieważ nie widać na nim zapłaconych kwot. Powódka wskazywała, że domaga się zwrotu kosztów lekarstw zaleconych przez lekarza zakupionych w dniu 29 listopada 2021 roku za kwotę 31,96 zł, ale na jedynym rachunku nie widać kwoty, która została zapłacona za zakupy. W pozostałym zakresie przedstawione przez powódkę dowody zakupów nie budziły wątpliwości Sądu – są one czytelne, zawierają datę, wyszczególnioną kwotę oraz wyszczególnione poszczególne kupione produkty. Sąd nie miał podstaw do podważenia autentyczności tych dowodów.

Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku Sąd dokonał przesłuchania świadka P. R. (3) – męża powódki P. R. (1) i ojca małoletniego powoda P. R. (2). Świadek zeznał, że do dnia wypadku jego żona prowadziła aktywny tryb życia, często jeździła na rowerze i chodziła na basen. Sytuacja zmieniła się po wypadku. Wówczas jego żona straciła możliwość uprawiania aktywności fizycznej. Świadek wspomniał również o nasilających się bólach, z którymi zmagała się powódka. Świadek wskazał, że sytuacja finansowa ich rodziny znacząco pogorszyła się po wypadku. P. R. (3) zeznał również, że u jego syna – małoletniego powoda P. R. (2) od momentu wypadku pojawiły się różnego rodzaju natręctwa, takie jak częste, wręcz kompulsywne mycie rąk, wkładania rąk do ust. Zdaniem świadka jego syn wyraźnie boi się hałasów i reaguje na nie strachem i chowaniem się.

Co więcej, małoletni powód przez ponad rok bawił się w odtwarzanie wypadku podczas zabawy samochodzikami. P. R. (3) zeznał także, że wszystkie skutki wypadku negatywnie wpłynęły na psychikę jego żony, u której zauważył gorsze samopoczucie czy nastroje depresyjne. W ocenie Sądu zeznania świadka posiadają przymiot wiarygodności. Mimo oczywistego i uzasadnionego emocjonalnego zaangażowania w przedmiot sprawy świadek przedstawił swoją relację w sposób spójny, logiczny i konsekwentny. Zeznania tego świadka płynnie korespondują ze zgromadzonymi dowodami z dokumentów. Bez wątpienia świadek dysponuje wiedzą na temat stanu zdrowia swojej małżonki i syna, biorąc pod uwagę, że obserwuje ich na co dzień, gdyż zamieszkuje wraz z nimi. To samo dotyczy sytuacji finansowej rodziny. W zakresie przebiegu wypadku świadek zeznawał na podstawie relacji uprzednio zdanej mu przez powodów, ale korespondowały one z pozostałymi dowodami – dowodem z przesłuchania P. R. (1), dokumentów, a także opinii biegłych.

Na tej samej rozprawie zeznania złożyła również powódka P. R. (1). Powódka szczegółowo opisała swoje dolegliwości fizyczne po wypadku. Co więcej, wskazywała również na utratę stałej pracy oraz możliwości aktywnego macierzyństwa. Potwierdziła również zeznania P. R. (3) w zakresie pojawienia się natręctw u ich syna i o jego zabawie w odtwarzanie wypadku. Powódka zeznała także, że jej poczucie własnej wartości uległo istotnemu zmniejszeniu po wypadku – ma implant w kręgosłupie, bliznę na ciele, jak również nie może nosić butów na obcasach. Podkreśliła, że te kwestie są ważne z perspektywy jej kobiecości. P. R. (1) dodała również, że podczas wypadku miała zapięte pasy bezpieczeństwa. Powódka opisała także dość szczegółowo przebieg wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku. Zdaniem Sądu zeznania powódki zasługują na wiarę. Zeznania te są szczegółowe, konsekwentne i spójne. Ich treść została odzwierciedlona w dokumentacji medycznej powódki, a także potwierdzona opiniami biegłych.

Powódka zeznała także, że zarówno ona, jak i jej syn mieli zapewnione wsparcie psychologiczne po wypadku, lecz nie rozwinęła tego tematu, ani nie wyjaśniła na czym to wsparcie polegało. Sąd nie miał podstaw do podważenia wiarygodności zeznań P. R. (1).

Sąd uzyskał w niniejszej sprawie opinię lek. med. sądowej U. D. (1) oraz mgr inż. G. Ł. (1). Biegli wydali opinię dnia 22 kwietnia 2025 roku, w której stwierdzono, iż powódka P. R. (1), w następstwie zdarzenia z dnia 12 listopada 2021 r., mogła doznać stwierdzonych i opisanych u niej obrażeń ciała, w obrębie odcinków szyjnego i L-S kręgosłupa oraz w zakresie kręgosłupa odcinka szyjnego i lędźwiowo – krzyżowego, z następowym neurogennym zaburzeniem czucia pęcherza moczowego i okresowym nietrzymaniem moczu. Biegli stwierdzili również, że gdyby powódka nie była zapięta pasem bezpieczeństwa w trakcie przedmiotowego zdarzenia, to nie doznałaby stwierdzonych i opisanych u niej obrażeń ciała oraz że gdyby powódka nie była zapięta pasem bezpieczeństwa w trakcie przedmiotowego zdarzenia, to doznałaby obrażeń ciała w obrębie twarzy i klatki piersiowej, o charakterze stłuczeń, lub i też złamań kości czaszki w obrębie twarzy.

W przedmiotowej sprawie Sąd dopuścił również dowód z opinii dr n. med. G. X., przede wszystkim celem określenia, jakich obrażeń doznała powódka w przedmiotowym wypadku oraz czy powódka na skutek zdarzenia doznała stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, a jeśli tak, to w jakim zakresie i stopniu. Biegły w swojej opinii z dnia 16 lipca 2025 roku określił, że powódka podczas przedmiotowego zdarzenia doznała urazu głowy, urazu kręgosłupa szyjnego, urazu klatki piersiowej i kręgosłupa lędźwiowego. Biegły stwierdził także, że powódka doznała stałego uszczerbku na zdrowiu łącznie w wysokości 10%.

Jako ostatnią Sąd uzyskał opinię sądowo psychologiczną, dot. małoletniego powoda – P. R. (2). Opinia ta została sporządzona dnia 19 września 2025 roku przez biegłego psychologa W. U.. W swojej opinii biegły stwierdził, że wypadek z dnia 12 listopada 2021 r. mógł stanowić istotny czynnik traumatyczny, który przyczynił się do wystąpienia objawów kompulsywnych i lękowych u małoletniego P. R. (2), jednak nie można stwierdzić ich charakteru ani intensywności. Zalecenie ćwiczeń sensorycznych przez lekarza psychiatrę wskazuje, że część obserwowanych trudności małoletniego mogła mieć podłoże rozwojowe i być związana z zaburzeniami integracji sensorycznej, a nie wyłącznie skutkami doznanego urazu. Opóźnienia w mowie czynnej i trudności z pamięcią krótkotrwałą wzrokową pojawiły się rok po wypadku i mogą być rozpatrywane zarówno jako konsekwencje wtórne traumy, jak i przejaw indywidualnego profilu rozwojowego małoletniego powoda.

Aktualnie P. R. (2) nie przejawia wyraźnych objawów lękowych w sytuacjach związanych z pojazdami i hałasem: chętnie jeździ samochodem z matką i ojcem, korzysta z hulajnogi elektrycznej, bawi się samochodami, a w momencie przejazdu wozu strażackiego na sygnałach nie wykazuje żadnej reakcji lękowej ani dyskomfortu. Zdaniem biegłego sugeruje to osłabienie lub częściowe wygaśnięcie pourazowych objawów lękowych chłopca. P. R. (2) jednak w dalszym ciągu wymaga stałego monitorowania i wsparcia psychologicznego, w szczególności w zakresie pracy nad regulacją emocji i rozwojem funkcji poznawczych.

W ocenie Sądu wszystkie opisane powyżej opinie posiadają walor wiarygodności. Opinie te odpowiadają na wszystkie pytania postawione przez Sąd. Są one szczegółowe, logiczne i spójne, nie zawierają wewnętrznych sprzeczności. Co więcej, zostały sporządzone przez wykwalifikowane do tego osoby. Żadna z opinii nie była zresztą kwestionowana przez strony, sąd również nie znalazł podstaw do ich kwestionowania. Sąd wziął pod uwagę różnice w ocenie zachowania małoletniego P. R. (2) ocenione przez biegłego psychologa i jego rodziców, jednak uznał, że przytoczone oceny nie pozostają ze sobą w sprzeczności, bowiem opinia była sporządzana ponad rok po odebraniu od rodziców chłopca zeznań, w związku z czym jego zachowanie i odczucia mogły się zmienić wraz z czasem. Poza tym zeznania rodziców małoletniego siłą rzeczy stanowią nieobiektywny i pozbawiony dystansu opis zachowania dziecka, które bardzo kochają. Nie znaczy to, że zeznania te są niewiarygodne, należy je jednak oceniać z odpowiednią ostrożnością w obliczu pozostałych dowodów.

Sąd nie wykorzystał w ustaleniach faktycznych dokumentów utrwalonych na płycie CD dołączonej do odpowiedzi na pozew (k. 236). Pozwany wskazywał, że na płycie znajdują się dokumenty tworzące akta szkody likwidowanej pod numerem (...), ale pliki znajdujące się na płycie nie otwierają się, zaś pełnomocnik pozwanej mimo wezwania nie złożył akt szkody w formie umożliwiającej zapoznanie się z ich treścią. Niemniej jednak sąd nie pominął dowodu z dokumentów w aktach szkody, bowiem część z dokumentów z tych i tak została przez strony w formie umożliwiającej zapoznanie się z nimi, a na podstawie tych dokumentów sąd był w stanie ustalić przebieg postępowania likwidacyjnego – zgłoszenia szkody, czynności pozwanej w toku postępowania oraz wydania przez pozwaną decyzji odmawiających wypłacenia świadczeń.

Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku sąd oddalił wniosek pozwanej sformułowany w punkcie 5 odpowiedzi na pozew o wskazanie w jakich placówkach medycznych leczyli się powodowie w ciągu 10 lat przed wypadkiem, z tym że powód P. R. (2) od 2018 roku oraz o zwrócenie się do tych placówek o dokumentację medyczną. Jak zeznali świadek P. R. (3) i powódka P. R. (1), powódka była osobą zdrową przed wypadkiem. Powódka wskazała, że ani w okresie 5, ani w okresie 10 lat przed wypadkiem nie korzystała z pomocy lekarzy specjalistów. Także P. R. (2) przed wypadkiem nie był leczony przez lekarzy. W tej sytuacji brak było podstaw, by zobowiązywać powodów do przedłożenia jakichkolwiek dokumentów medycznych sprzed szkody. Poza tym przedłożenie dokumentacji medycznej z okresu przekraczającego 5 lat przed wypadkiem jawi się jako zupełnie bezcelowe. Tak odległy okres jak 10 lat przed wypadkiem w przypadku osoby tak młodej jak P. R. (1) byłoby całkowicie bezcelowe, bowiem ewentualne schorzenia, które mogłyby mieć wpływ na zakres obrażeń doznanych przez powódkę w dniu 12 listopada 2021 roku z okresu nie mogły nastąpić w okresie dłuższym niż 5 lat przed wypadkiem.

Oczywistym jest, że osoba młoda, w kwiecie wieku dysponuje dużymi zdolnościami regeneracji tkanek i o ile powódka już wcześniej nie była dotknięta trwałym uszczerbkiem na zdrowiu (a w toku postępowania sąd ustalił, że tak nie było), to historia leczenia z tak odległego okresu, której przedstawienia domagała się pozwana była zupełnie nieprzydatna, a wniosek pozwanej zmierzał wyłącznie do niczym nieuzasadnionego przedłużenia postępowania.

Także na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku sąd oddalił wniosek pozwanej sformułowany w punkcie 8 odpowiedzi na pozew o wystąpienie do (...) Oddziału (...) Narodowego Funduszu Zdrowia w F. o informację czy powódka w latach 2013-2023 korzystała z pomocy medycznej. Powody oddalenia tego wniosku są tożsame, co w przypadku oddalenia wniosku sformułowanego w punkcie 5 odpowiedzi na pozew, wobec czego zbędne jest powtarzanie tych motywów. Oprócz tego należy zauważyć, że wniosek pozwanej nie miał podstawy prawnej. Zgodnie z art. 248 § 1 k.p.c., każdy obowiązany jest przedstawić na zarządzenie sądu w oznaczonym terminie i miejscu dokument znajdujący się w jego posiadaniu i stanowiący dowód faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że dokument zawiera informacje niejawne. Zgodnie natomiast z art. 250 § 1 k.p.c., jeżeli dokument znajduje się w aktach organów lub podmiotów, o których mowa w art. 244 § 1 i 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu.

Sąd zażąda wydania odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama nie może go uzyskać. Pozwana nie domagała się jednak przedstawienia dokumentu, lecz wytworzenia nowego dokumentu na potrzeby postępowania. Formuła art. 248 § 1 k.p.c. i art. 250 § 1 k.p.c. nie przewiduje natomiast tego rodzaju żądania.

Sąd na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 roku oddalił także sformułowany w punkcie 11 odpowiedzi na pozew wniosek pozwanej o zobowiązanie powódki do przedłożenia czytelnej dokumentacji medycznej załączonej do pozwu wypełnianej pismem odręcznym. Podobnie jak w przypadku żądania sformułowanego w punkcie 8 odpowiedzi na pozew żądanie wymienione w jej punkcie 11 nie miało podstawy prawnej. Pozwana w istocie rzeczy domagała się od powódki P. R. (1) nie tyle dostarczenia dokumentu znajdującego się w jej posiadania, bowiem powódka nie dysponowała inną dokumentacją medyczną aniżeli załączoną do pozwu, co spowodowania wykreowania dokumentu w innej, pożądanej przez pozwaną formie. Takie żądanie nie znajduje jednak podstaw w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Poza tym w istocie rzeczy żądanie pozwanej było nieuzasadnione – na podstawie dokumentacji medycznej złożonej przez powodów w toku postepowania wraz z innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie udało się dokonać niezbędnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych.

Co więcej, między innymi na podstawie tejże dokumentacji medycznej udało się także przeprowadzić dowody z niekwestionowanych przez strony opinii biegłych. Tym samym żądanie sformułowane w punkcie 11 odpowiedzi na pozew było nieuzasadnione, pozbawione podstaw prawnych, a ponadto zmierzało wyłącznie do nałożenia na powódkę obowiązku niemożliwego do zrealizowania i nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. W związku z tym sąd oddalił ten wniosek.

Między stronami niesporne było to, że w dniu 21 listopada 2021 roku miał miejsce wypadek komunikacyjny z udziałem P. R. (1) i P. R. (2), a także odpowiedzialność za skutki wypadku pozwanej wynikająca z ubezpieczenia ubezpieczeniem obowiązkowym OC sprawcy szkody.

Rozpoczynając rozważania prawne, należy w pierwszej kolejności rozpocząć od omówienia instytucji odszkodowania i zadośćuczynienia.

W myśl zasady ogólnej wyrażonej art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W myśl § 2 w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Należy mieć tutaj na uwadze również szkodę w postaci utraconego zarobku. Jak wskazał Sąd Najwyższy w jednym ze swoich orzeczeń - szkoda w postaci utraconych korzyści ma zawsze charakter hipotetyczny, jednak uwzględnienie roszczenia z tego tytułu jest dopuszczalne, gdy zainteresowany udowodni wysoki stopień prawdopodobieństwa, że uzyskałby określone korzyści, a przyczyną ich nieosiągnięcia jest zdarzenie wywołujące szkodę (zob. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 13 marca 2025 r., sygn. IV KK 146/24, LEX nr 3857834).

Ustawodawca przewidział możliwość miarkowania odszkodowania w art. 362 k.c., zgodnie z którym jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. W orzecznictwie wskazuje się, iż za wystarczającą przesłankę stosowania art. 362 k.c. uchodzi istnienie adekwatnego związku przyczynowego między zachowaniem poszkodowanego a powstaniem szkody. Tak więc o przyczynieniu mówi się wtedy, gdy - zgodnie z koncepcją związku przyczynowego określoną w art. 361 k.c. - zachowanie poszkodowanego może być uznane za jedno z ogniw prowadzących do ostatecznego skutku, jakim jest szkoda, a jednocześnie za przyczynę konkurencyjną do przyczyny przypisanej osobie odpowiedzialnej; skutek następuje przez współdziałanie dwóch przyczyn, z których jedna pochodzi od zobowiązanego do naprawienia szkody, a druga od poszkodowanego.

Ponadto wskazuje się, że dla zastosowania art. 362 k.c. zachowanie poszkodowanego powinno naruszać zasady właściwego postępowania (zob. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2023 r., sygn. I ACa 2018/22, LEX nr 3721473).

Zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Zgodnie z art. 822 § 2 k.c., jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Istota ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprowadza się więc do tego, że w sytuacji zaistnienia szkód określonych w art. 822 § 2 k.c., zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia odszkodowania osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za te szkody ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia.

W myśl art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367, dalej: ustawa), z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia

Zgodnie z art. 35 ustawy, ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Art. 36 ust. 1 ustawy stanowi, iż odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej, której przekroczenie w okolicznościach niniejszej sprawy nie wchodzi w grę.

Zgodnie z art. 19 ustawy, poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Wobec powyższego pośrednią podstawą roszczenia powodów do pozwanej jest art. 436 § 1 k.c. Z przepisu tego wynika, iż samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji wprawianego w ruch za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu wyrządzona komukolwiek przez ruch tego pojazdu, chyba, że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za która nie ponosi odpowiedzialności.

W przypadku szkody polegającej na uszkodzeniu ciała lub wywołaniu rozstroju zdrowia szczegółowe uregulowanie w zakresie przesłanek odpowiedzialności sprawcy z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia zawierają art. 444 § 1 k.c. oraz art. 445 § 1 k.c. Wobec powyższego również te przepisy są podstawą roszczenia powodów.

Zgodnie z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Omawiana regulacja dotyczy roszczeń przysługujących poszkodowanemu czynem niedozwolonym, których przedmiotem jest żądanie pokrycia uszczerbku majątkowego doznanego na skutek szkody na osobie w postaci uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Rozumienie pojęcia uszkodzenia ciała nie powinno w praktyce budzić większych problemów, gdyż jest ono intuicyjnie rozumiane jako naruszenie integralności cielesnej człowieka.

Z kolei rozstrój zdrowia może być związanym z uszkodzeniem ciała (i zazwyczaj w praktyce jest), ale może też występować jako następstwo innych stanów faktycznych niż szkoda na osobie związana z naruszeniem integralności cielesne. Za dominujące w orzecznictwie i piśmiennictwie należy uznać stanowisko wskazujące, że pojęcie wszelkich kosztów należy interpretować szeroko. Będą to zatem przede wszystkim koszty leczenia sensu largo – koszty pobytu w szpitalu, konsultacji u specjalistów, dodatkowej opieki pielęgniarskiej, koszty opieki sprawowanej nieodpłatnie przez osoby bliskie, specjalistycznej diety, oczywiście wydatki na lekarstwa, środki opatrunkowe, koszty zakupu protez lub innych specjalistycznych urządzeń (np. wózka inwalidzkiego), wydatki na rehabilitację itp., koszty opieki i pielęgnacji po wyjściu ze szpitala.

Nie można przy tym a priori założyć, że poszkodowany nie jest uprawniony do żądania zwrotu kosztów skorzystania ze świadczeń nieobjętych ubezpieczeniem zdrowotnym (np. pobytu w prywatnej klinice lub wizyt u specjalistów), jeżeli in concreto służba zdrowia finansowana z Narodowego Funduszu Zdrowia nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego procesu diagnostyczno-terapeutycznego, choćby ze względu na długotrwałość oczekiwania na odpowiednie świadczenie (np. konieczną operację). Nie budzi także większych wątpliwości, że pojęcie wszelkich kosztów z komentowanego przepisu obejmuje nie tylko koszty dojazdów poszkodowanego do placówek medycznych, wizyt lekarskich itp., lecz także koszty odwiedzin osób bliskich w szpitalu oraz pomocy w sprowadzeniu poszkodowanego do domu (zob. Balwicka-Szczyrba Małgorzata (red.), Sylwestrzak Anna (red.), Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, LEX).

W myśl art. 445 § 1 k.c. w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zadośćuczynienie przyznawane na podstawie art. 445 § 1 k.c. ma charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia szkody niemajątkowej wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych. O rozmiarze należnego zadośćuczynienia pieniężnego powinien zatem decydować w zasadzie rozmiar doznanej krzywdy: stopień cierpień (ich intensywność, czas trwania, nieodwracalność następstw i inne podobne okoliczności). Niewymierny w pełni charakter tych okoliczności sprawia, że sąd przy ustalaniu rozmiaru krzywdy i tym samym sumy zadośćuczynienia ma pewną swobodę (zob. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2026 r., sygn. I PSK 310/26, LEX nr 4031003). W orzecznictwie podkreśla się również, że ustalanie wysokości zadośćuczynienia ma charakter immanentnie ocenny i mieści się w sferze tzw. uznania sędziowskiego.

Nie istnieją wymierne, obiektywne czynniki wpływające na tę wysokość, a zatem nie można uznać, że suma, która nie jest w nieuzasadniony sposób zawyżona albo zaniżona, nie stanowi sumy odpowiedniej w rozumieniu art. 445 § 1 k.c. (zob. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2024 r., sygn. I CSK 2609/23, LEX nr 3772049).

Zdaniem Sądu roszczenia powodów zasługiwały na uwzględnienie co do zasady, jednak nie co do wysokości. Bezsprzecznie powódka poniosła nie tylko szkodę, ale i krzywdę z powodu uczestnictwa w wypadku komunikacyjnym z dnia 12 listopada 2021 roku. Należy przy tym stanowczo podkreślić, że powódka jechała przepisowo, miała zapięte pasy bezpieczeństwa, a więc w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania szkody. Na kierującego drugim pojazdem – U. D. (2) został nałożony przez funkcjonariuszy mandat karny, co przesądziło o jego odpowiedzialności za to zdarzenie. Sprawca wypadku w dacie zdarzenia był objęty ochroną ubezpieczeniową na podstawie zawartej z pozwaną umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, a więc to na pozwanej spoczęła odpowiedzialność cywilna za przedmiotowe zdarzenie.

Odnosząc się do poszczególnych roszczeń, wymaga wskazania, że powódka domagała się kwoty 2 651,25 zł tytułem odszkodowania, jednak zdaniem Sądu powódka nie udowodniła wydatków w takiej wysokości. Prawdą jest, że powódka przedstawiła na poparcie swoich twierdzeń liczne faktury i dowody zakupów, jednak jak już wspomniano w poprzedniej części uzasadnienia – części dowodów zakupu nie można było dać wiary z uwagi na ich nieczytelność lub niekompletność. Pozwany kwestionował natomiast roszczenie powodów zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Mimo iż pozostałe dokumenty, zarówno faktury jak i paragony są kompletne i czytelne, to Sąd miał obiekcje wobec niektórych produktów zakupionych przez powódkę. A. 19 czerwca 2023 roku powódka oprócz leku E. forte, który jest lekiem przeciwbólowym powódka zakupiła T., który jest lekiem na nadmierną potliwość (k. 66).

Nie sposób uznać, że jest to uzasadniony wydatek zmniejszający skutki wypadku, a prywatny zakup powódki bez związku ze zdarzeniem. Podobna sytuacja występuje w przypadku faktury z dnia 4 kwietnia 2023 r. (k. 72). Wówczas P. R. (1), oprócz leków przeciwbólowych i przeciwlękowych kupiła P. bloker w spreju, który również jako produkt hamujący nadmierną potliwość nie ma związku z wypadkiem z dnia 12 listopada 2021 roku. A. 17 stycznia 2023 roku powódka kupiła antybiotyk stosowany przy zakażeniach górnych oraz dolnych dróg oddechowych – P. – który nie miał żadnego związku z dolegliwościami powódki po wypadku. Jest to raczej lekarstwo stosowane przez P. R. (1) w związku z przewlekłym zapaleniem zatok przynosowych, o którym wspomniano w karcie informacyjnej z izby przyjęć z dnia 12 listopada 2021 roku oraz w zaocznej opinii lekarskiej sporządzonej na zlecenie pozwanej.

Sąd nie zasądził również kwoty 65,88 zł wynikającej z faktury z dnia 14 stycznia 2023 roku (k. 77), ponieważ wówczas powódka kupiła leki Z. R. i J. dla P. R. (2), który jednak nie domagał się w niniejszej sprawie odszkodowania, a wyłącznie zadośćuczynienia. Sąd nie uwzględnił również kwoty 97,97 zł, wynikającej z paragonu umieszczonego na karcie 95 akt, ponieważ powódka zakupiła wówczas nożyczki, tabletki N. i aerozol do nosa A., a nie ma żadnej informacji, aby miałoby to związek ze zdarzeniem. Nożyczki siłą rzeczy nie stanowią wyrobu medycznego, zresztą powódka nie przedstawiła żadnego dowodu, ani nawet twierdzenia wskazującego na to, że wydatek na ten produkt był poniesiony w związku z wypadkiem z dnia 12 listopada 2021 roku. Tabletki N. stanowią lekarstwo stosowane w leczeniu alergii i złagodzeniu objawów kataru siennego. Powódka stosuje ten lek podczas leczenia przewlekłego zapalenia zatok przynosowych, z którym zmaga się od czasu sprzed wypadku.

Także lek A. stanowiący aerozol do nosa jest stosowany w leczeniu alergii i kataru siennego. Wydatki z dnia 21 grudnia 2021 roku nie mają zatem związku z wypadkiem z dnia 21 listopada 2021 roku. Pozostałe leki zakupione przez powódkę to głównie leki przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwlękowe, z których część w dodatku powódce zalecił lekarz specjalista, stąd Sąd uznał wydatki na nie poczynione za uzasadnione i wyliczył, że powódka zapłaciła za wszystkie lekarstwa łącznie kwotę 899,61 zł. W ocenie sądu bez wątpienia były to wydatki poniesione przez powódkę w związku z wypadkiem z dnia 12 listopada 2021 roku. Wszystkie te lekarstwa były zakupione przez powódkę po wypadku. Zarówno z zeznań powódki, jak i jej męża, z dokumentacji medycznej w aktach sprawy, jak i opinii biegłych wynikało, że powódka cierpiała i w dalszym ciągu odczuwa dolegliwości fizyczne po wypadku. Kupowanie lekarstw przeciwbólowych, przeciwzapalnych i przeciwlękowych, które pomagały powódce radzić sobie ze skutkami wypadku jest z perspektywy oczywistą konsekwencją wypadku, ściśle z nim skorelowaną.

Pozwana nie wykazała natomiast, że lekarstwa te były kupowane przez powódkę w innym celu niż aby poradzić sobie ze skutkami wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku. Pozwana ograniczyła się w zasadzie wyłącznie do kwestionowania tych wydatków co do zasady, jak i co do wysokości. W niniejszym postępowaniu na skutek przedstawionych przez powódkę dowodów to na pozwanej spoczął ciężar dowiedzenia przeciwnych okoliczności (art. 6 k.c.). Pozwana tego ciężarowi nie sprostała.

Oprócz leków Sąd uznał za uzasadnione wydatki: jednorazowego pojemnika jałowego na mocz do przeprowadzenia badań - konieczny przy problemach urologicznych powódki, opatrunkową gazę sterylną, opaski dziane oraz opaskę elastyczną – niezbędne do bieżącego opatrywania ran powódki. Sąd uznał również za zasadny zakup miękkiej poduszki ortopedycznej za kwotę 100 zł oraz kołnierza ortopedycznego za kwotę 45 zł. Kołnierz został zalecony powódce przez lekarza w izbie przyjęć już w dniu wypadku, po zgłoszeniu się do szpitala. Poduszka ortopedyczna pozwala na podparcie kręgosłupa szyjnego i redukuje napięcie mięśniowe, a ponadto może przysłużyć się do poprawy jakości snu. Ze wszystkimi tymi kłopotami P. R. (1) musiała mierzyć się po wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku.

Sąd nie uwzględnił jednak roszczenia powódki P. R. (1) o zwrot kosztów stymulatora mięśni i poprawy krążenia w wysokości 99 zł. Jak już wcześniej wskazywano, powódka nie wykazała faktu poniesienia tego wydatku, zaś pozwany skutecznie to twierdzenie zakwestionował.

Sąd uwzględnił również prywatne wizyty P. R. (1) w poradni neurologicznej za kwotę 239 zł oraz ortopedycznej za kwotę 250 zł. Bezsprzeczne te wizyty były związane z dolegliwościami, których powódka doznała w związku z wypadkiem, na co wskazała również jedna z opinii biegłych. Dla Sądu jest całkowicie zrozumiałym, iż powódka, wobec narastających dolegliwości zdecydowała się na konsultację prywatną, a nie czekanie w nawet kilkumiesięcznych kolejkach w publicznej służbie zdrowia. Sądowi z urzędu dysponuje wiedzą o tym, że uzyskanie bezpłatnego świadczenia zdrowotnego refinansowanego przez NFZ częstokroć wiąże się z koniecznością oczekiwania na nie przez wiele miesięcy, a powódka cierpiała zarówno fizycznie, jak i psychicznie po wypadku, co uzasadniało poniesienie wydatków związanych ze świadczeniami medycznymi zapewnianymi przez prywatne placówki.

Sąd jednak nie uwzględnił faktury z dnia 16 listopada 2021 roku, która dokumentowała prywatną wizytę urologiczną, bowiem wizyta dotyczyła małoletniego P. R. (2), a powód nie domagał się odszkodowania. W związku z czym suma wydatków poniesionych przez powódkę na prywatne wizyty lekarskie to 489 zł.

Sąd uwzględnił kwotę 283,64 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdów powódki do lekarzy oraz na izby przyjęć. Powódka należycie udokumentowała poniesione wydatki, przedkładając do Sądu paragony za paliwo, taksówki oraz bilety komunikacji miejskiej. Wszystkie te dowody są czytelne, zawierają dokładną datę. Sąd nie miał podstaw do podważenia autentyczności tych paragonów. Jednocześnie koszty dojazdu były uzasadnione i stosunkowo niewielkie biorąc pod uwagę liczbę wizyt lekarskich powódki. Sąd ma oczywiście w polu widzenia okoliczność, że powódka nie przedstawiła w sposób kompleksowy okoliczności w jakich ponosiła te wydatki, ani nie wskazywała dokładnie w związku z jakimi czynnościami koszty te zostały poczynione, choć należy zaznaczyć, że powódka skonkretyzowała twierdzenia dotyczące tych kosztów w piśmie przygotowawczym z dnia 4 marca 2026 roku. Niemniej jednak należy pamiętać, że zgodnie z treścią art. 322 k.p.c., jeżeli w sprawie o naprawienie szkody, o dochody, o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia lub o świadczenie z umowy o dożywocie sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe, nader utrudnione lub oczywiście niecelowe, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy.

Zdaniem sądu kwota 283,64 zł, której P. R. (1) żądała tytułem zwrotu kosztów dojazdów na wizyty lekarskie żadną miarą nie może być uznana za nadmiernie wygórowaną biorąc pod uwagę powikłania i problemy zdrowotne trapiące powódkę na skutek wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku. Powódka wielokrotnie udawała się na wizyty lekarskie do szpitali i klinik, które znajdowały się w dużych odległościach od jej miejsca zamieszkania. Wizyty te miały uzasadnienie i pokrycie w dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy. Wedle wszelkiego prawdopodobieństwa powódka poniosła znacznie wyższe koszty związane z dojazdami w celu uzyskania świadczeń medycznych i powrotami do domu aniżeli kwota dochodzona z tego tytułu pozwem. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu tę część roszczenia należało uwzględnić w całości.

Powódka domagała się również zasądzenia na jej rzecz od pozwanej kwoty 13 280,20 zł tytułem zwrotu utraconych dochodów. Sąd bezspornie ustalił, że w związku z przedłużającą się nieobecnością w pracy powódki powodowaną rekonwalescencją, jej pracodawca, korzystając z uregulowania zawartego w art. 53 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 277) rozwiązał z nią stosunek pracy. Powódka dobrze czuła się w swojej pracy, którą wykonywała 14 lat przed wypadkiem, a nawet w czerwcu 2021 roku, a więc kilka miesięcy przed zdarzeniem dostała nagrodę regulaminową za wykonywaną pracę. Wbrew twierdzeniom pozwanej sąd nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że utrata przez powódkę pracy spowodowana jej długotrwałą niezdolnością do pracy była spowodowana wypadkiem i obrażeniami, których P. R. (1) doznała w wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku. Wskazuje na to niewątpliwie treść świadectwa pracy powódki z dnia 31 sierpnia 2022 roku.

Powódka w dniu wypadku, tj. 12 listopada 2021 roku pozostawała na zwolnieniu lekarskim i nie powróciła do pracy już do dnia rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. W ocenie sądu korelacja pomiędzy skutkami wypadku a rozwiązaniem z powódką umowy o pracę jest oczywista, a twierdzenia pozwanej jakoby nieobecność powódki w pracy wynikała z jej wcześniejszych zwyrodnień kręgosłupa są całkowicie gołosłowne i nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym. Początkowo powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim i pobierała zasiłek chorobowy. Z uwagi na nieobecność w pracy powódka utraciła wynagrodzenie w wysokości 4.836,94 zł, co wynika wprost z uzyskanego od pracodawcy powódki zaświadczenia. Po utracie pracy od 1 września 2022 r. do 7 maja 2023 r. przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym.

Sąd nie miał wątpliwości, że roszczenie powódki jest zasadne, ale zostało zawyżone. Aby ustalić właściwą kwotę stanowiącą różnicę między dochodem uzyskiwanym przez powódkę, a dochodem, który uzyskiwałaby, gdyby nie straciła zdrowia w wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku wystarczyło jednak wykonać proste obliczenia matematyczne, niewymagające wiadomości specjalnych. Między stronami bezsporne było, że powódka w czasie gdy pracowała w (...) I. uzyskiwała wynagrodzenie za pracę w kwocie 3 650 zł brutto, co wynika z dołączonego do pozwu zaświadczenia pracodawcy z dnia 7 kwietnia 2022 roku. Powódka w czasie pobierania świadczenia rehabilitacyjnego osiągać mogła więc wynagrodzenie w wysokości 3650 zł brutto, co daje 2818,17 zł netto.

Z kolei świadczenie rehabilitacyjne otrzymywała w wariancie 75 % i netto wynosiło ono 2084,59 zł. Rzeczywistą stratę miesięczną należy wyliczyć wobec tego poprzez odjęcie kwoty 2084,59 od kwoty 2818,17 zł. W tym działaniu otrzymujemy kwotę 733,58 zł i to stanowi różnicę w miesięcznym dochodzie powódki. Powódka otrzymywała świadczenie rehabilitacyjne od września do 2022 r. do 7 maja 2023 r., a więc łącznie przez 8 miesięcy i 7 dni. Wynagrodzenie powódki netto za 7 dni wynosi 939,54 zł, natomiast świadczenie rehabilitacyjne netto za 7 dni wyniosło 583,71 zł. Odejmując od pierwszej kwoty drugą otrzymana kwota wynosi 355,83 zł i jest to kwota utraconego przez P. R. (1) dochodu za 7 dni maja 2023 roku. Aby więc uzyskać kwotę utraconego przez powódkę dochodu należy dodać kwotę 5 868,64 zł (733,58 zł x 8 miesięcy), kwotę 355,83 zł za pierwsze 7 dni maja 2023 roku i kwotę 4 836,94 zł. Zatem łączna kwota utraconego przez powódkę zarobku to 11 061,41 zł i właśnie tę kwotę Sąd brał uwagę przy orzekaniu.

Sąd uwzględnił w całości roszczenie powódki o zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 54 000,00 zł. Sąd nie znalazł podstaw do miarkowania zadośćuczynienia, którego wysokość jest racjonalna do okoliczności sprawy. Zdaniem Sądu powódka doznała niewyobrażalnych cierpień psychicznych w związku z wypadkiem. P. R. (1) nie tylko cierpiała na wstydliwe dolegliwości urologiczne, jak niekontrolowane oddawanie moczu w młodym wieku, ale również straciła lubianą pracę, w której czuła się bezpiecznie i stabilnie przez ostatnie 14 lat przed wypadkiem. Powódka była zmuszona zmienić cały swój styl życia – porzucić uwielbianą aktywność fizyczną na rzecz spokojniejszego stylu życia.

Tym samym, ograniczyła również rodzinne aktywności, wyjazdy na wakacje czy wspólny czas spędzony z małoletnim P. R. (2), który jest aktywnym dzieckiem. Co więcej, powódka trwale została naznaczona blizną, nie może też nosić butów na obcasach, co jest dla niej ważne z perspektywy samooceny. Dodatkowo niezdolność do pracy, a następnie utrata pracy spowodowana wypadkiem i obniżenie w związku z tym dochodu gospodarstwa domowego rodziny R. spowodowała znaczące obniżenie komfortu i jakości życia powódki P. R. (1), odwołanie wielu planów jej i jej męża, a co za tym idzie głęboki smutek powódki. Wreszcie, stan cierpień i bólu jaki musiała przeżyć powódka w związku z wypadkiem odzwierciedla opinia biegłego, który jasno wskazał, że P. R. (1) doznała dziesięcioprocentowego, trwałego uszczerbku na zdrowiu. Oznacza to, że nigdy nie wróci do pełnej sprawności i do końca życia będzie miała pewne ograniczenia fizyczne w związku z przedmiotowym zdarzeniem. Wszystkie te okoliczności sprawiają, że roszczenie P. R. (1) o zadośćuczynienie należało uznać za zasadne w całości, również co do wysokości.

Podsumowując, sąd doszedł do wniosku, że roszczenie powódki P. R. (1) jest uzasadnione w zakresie kwot 899,61 zł z tytułu kosztów lekarstw zakupionych w związku z wypadkiem z dnia 12 listopada 2021 roku, 54 000 zł z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 283,64 zł z tytułu kosztów dojazdów powódki do lekarzy oraz na izby przyjęć, 100 zł tytułem zwrotu kosztów poduszki ortopedycznej, 45 zł tytułem zwrotu kosztów kołnierza ortopedycznego, 489 zł tytułem kosztów prywatnych wizyt lekarskich i 11 061,41 zł tytułem utraconego przez powódkę na skutek wypadku dochodu. Dlatego też Sąd dodał kwoty: 899,61 zł + 54 000 + 283,64 zł + 100 zł + 45 zł + 489 zł + 11.061,41 zł i zasądził od pozwanej na rzecz powódki P. R. (1) kwotę łącznie 66 878,66 zł.

Jeśli zaś chodzi o zadośćuczynienie dla małoletniego P. R. (2) to Sąd uznał, że wystarczająca będzie kwota 3 000 zł i taką kwotę zasądził na rzecz małoletniego powoda od pozwanej. Powód domagał się zasądzenia od pozwanej kwoty 20 000 zł tytułem zadośćuczynienia. Prawdą jest, iż P. R. (2) był obecny w pojeździe swojej matki podczas wypadku, z pewnością przestraszył się huku, jaki spowodował wypadek. Wskazuje na to relacja rodziców o późniejszym zachowaniu małoletniego i jego stresowych reakcjach na hałasy przejeżdżających samochodów. Sąd miał na względzie fakt, że w momencie wypadku miał 3 lata i siłą rzeczy nie mógł sobie zdawać sprawy z wielu konsekwencji tego zdarzenia.

Co więcej, jak wynika z uzyskanej opinii biegłego psychologa, chłopiec nie boi się już jeździć samochodem z rodzicami, nie reaguje lękiem czy stresem na hałasy przejeżdżających samochodów czy pojazdów uprzywilejowanych na sygnale. Te okoliczności świadczą o tym, że trauma powoda nie jest duża. Niemniej jednak w ocenie sądu nie sprawia to, że małoletniemu nie należy się żadne zadośćuczynienie. Uczestniczył wszak w zdarzeniu szkodowym, w ramach którego doszło do czołowego zderzenia pojazdu, którym jechał. Bezpośrednio po wypadku skarżył się na ból, a po wypadku, w dniu 16 listopada 2021 roku lekarz stwierdził u niego liczne powierzchowne obrażenia ciała. Powódka P. R. (1) wskazywała, że dziecko było osowiałe przez około dwa tygodnie po wypadku. Poza tym nie sposób pominąć okoliczności, że w wypadku poważnego uszczerbku na zdrowiu doznała jego matka, P. R. (1). Okoliczności te bez wątpienia musiały wywołać u małoletniego powoda stres, traumę i krzywdę. W związku z tym Sąd uznał, że odpowiednia kwota zadośćuczynienia rekompensująca małoletniemu P. R. (2) doznaną w wyniku wypadku z dnia 12 listopada 2021 roku krzywdę wyniesie 3 000 zł.

Obie kwoty zasądzone od pozwanej na rzecz powodów Sąd zasądził z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 26 października 2023 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z treścią art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Zgodnie natomiast z art. 817 § 1 k.c., ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku.

Pozwana odmówiła powodom wypłaty świadczeń już w dniu 10 grudnia 2021 roku, co sugerowałoby, że powinna znaleźć się w opóźnieniu już od następnego dnia od daty wydania tych decyzji. Niemniej jednak sąd ustalił, że pozwana znalazła się w opóźnieniu w spełnieniu świadczeń na rzecz powodów dopiero w dniu 26 października 2023 roku z uwagi na to, że powodowie wzywając do zapłaty pozwaną pismem z dnia 31 sierpnia 2023 roku udzielili pozwanej prolongaty do zaspokojenia swoich roszczeń, a ponieważ najwcześniejsza znana data, w której pozwana mogła się zapoznać z treścią roszczenia to 25 września 2023 roku, należy przyjąć, że od tej daty biegnie zakreślony w wezwaniu do zapłaty trzydziestodniowy termin na zaspokojenie przez pozwaną roszczeń powodów.

Również dopiero z wezwania do zapłaty z dnia 31 sierpnia 2023 roku pozwany dowiedział się o skonkretyzowanych sumach roszczeń powodów oraz uzyskał szereg dokumentów medycznych, dokumentów pracowniczych P. R. (1) oraz faktur i paragonów za zakupy, których zwrotu kosztów domagała się powódka. To oznacza, że roszczenia powodów stały się wymagalne w dniu 25 października 2023 roku. W związku z powyższym, pozwana pozostaje w opóźnieniu w spełnieniu świadczeń na rzecz powodów od dnia 26 października 2023 roku.

Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd w punkcie I wyroku zasądził od pozwanego (...) (...) (...) Spółki Akcyjnej w D. na rzecz powódki P. R. (1) kwotę 66 878,66 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 października 2023 roku do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie powództwo P. R. (1) było niezasadne i jako takie podlegało oddaleniu, o czym sąd orzekł w punkcie II wyroku. W punkcie III wyroku sąd natomiast zasądził od pozwanego (...) (...) (...) Spółki Akcyjnej w D. na rzecz powoda P. R. (2) kwotę 3 000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 października 2023 roku do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie powództwo P. R. (2) zostało oddalone jako bezzasadne, o czym sąd orzekł w punkcie IV wyroku.

O kosztach procesu sąd orzekł w punktach V i VI wyroku. Powodowie w niniejszym postępowaniu byli współuczestnikami formalnymi, bowiem dochodzili roszczeń jednego rodzaju (roszczeń o zapłatę), opartych na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej, a ponadto właściwość Sądu Rejonowego w T. uzasadniona była dla każdego z roszczeń z osobna, jako też dla wszystkich wspólnie (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.). Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 10 lipca 2015 r. III CZP 29/15 (LEX nr 1751211): „w razie współuczestnictwa formalnego (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.), do niezbędnych kosztów procesu poniesionych przez współuczestników reprezentowanych przez jednego pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym zalicza się jego wynagrodzenie ustalone odrębnie w stosunku do każdego współuczestnika. Sąd powinien jednak obniżyć to wynagrodzenie, jeżeli przemawia za tym nakład pracy pełnomocnika, podjęte przez niego czynności oraz charakter sprawy (art. 109 § 2 k.p.c.)”.

W uzasadnieniu powołanej uchwały Sąd Najwyższy wskazał też m. in., że „współuczestnictwo formalne unormowane w art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. jest skutkiem podmiotowo-przedmiotowej kumulacji roszczeń; każdy współuczestnik dochodzi w jednej sprawie odrębnego, własnego roszczenia, wywodzonego z odrębnego, samodzielnego, "jednakowego" stosunku prawnego. Reguła ta obejmuje także zobowiązania, a więc sytuacje, w której wielość podmiotów i roszczeń dotyczy strony pozwanej. Z tego punktu widzenia współuczestnictwo formalne różni się w zasadniczy sposób od współuczestnictwa materialnego (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.), w którym występuje jeden stosunek prawny, oparty na tej samej podstawie, stanowiący źródło jednego, "wspólnego" roszczenia. W tej sytuacji sprawa, w której dochodzi do współuczestnictwa formalnego, jest w istocie zbiorem kilku lub więcej spraw, połączonych zazwyczaj wyłącznie pragmatycznym dążeniem do wspólnego rozstrzygnięcia, a więc orzeczenia wydanego szybciej i taniej; w ujęciu technicznoprocesowym jest ona wprawdzie jedną sprawą, integruje jednak kilka (wiele) spraw obejmujących roszczenia lub zobowiązania jednego rodzaju, oparte na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej”.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, powodowie P. R. (1) i P. R. (2) jako współuczestnicy formalni dochodzili osobnych roszczeń, mimo że w ujęciu technicznoprocesowym zostały one połączone w jednym pozwie. Nadal są to jednak dwie sprawy połączone w jednym procesie, co skutkuje koniecznością rozstrzygania odrębnie o kosztach procesu w ramach każdej z nich. O kosztach procesu w zakresie roszczenia dochodzonego przez P. R. (1) sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1¹, 3 k.p.c. oraz art. 100 k.p.c. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Zgodnie natomiast z art. 100 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.

Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powódka P. R. (1) wygrała sprawę w 95,63 %, a zatem niemalże w całości, uległa jedynie w nieznacznej części swojego żądania. Zgodnie więc z zasadami odpowiedzialności za wynik procesu powódce należy się pełny zwrot poniesionych przez nią kosztów procesu – w tym wypadku jest to kwota 5 400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego jej przez reprezentującego ją pełnomocnika w osobie adwokata (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 215), ponieważ powódka została zwolniona od kosztów sądowych w całości, wobec czego nie poniosła kosztów sądowych.

Kwota 5 400 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została zasądzona od pozwanego na rzecz powódki P. R. (1) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z treścią brzmieniem art. 98 § 1¹ k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

W punkcie VI wyroku sąd orzekł o kosztach procesu w zakresie roszczenia dochodzonego przez P. R. (2) na podstawie art. 102 k.p.c. Zgodnie z jego treścią, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Powód P. R. (2) wygrał sprawę w 15 %, a więc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu Sąd powinien obciążyć go kosztami procesu w sprawie, jednak z uwagi na fakt, że powód jest małoletni (aktualnie ma 7 lat), został zwolniony od kosztów sądowych i siłą rzeczy nie może pozwolić sobie na poniesienie kosztów procesu poniesionych przez pozwaną, należało odstąpić od obciążania go kosztami postępowania.

Co więcej, warto zauważyć, że koszty procesu poniesione przez pozwaną w sprawie w zakresie roszczenia P. R. (2) wynosiły 3 600 zł (por. § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118), a zatem należałby mu się zwrot 85 % tej kwoty, czyli 3 060 zł. Powodowi P. R. (2) należałby się natomiast zwrot 15 % kwoty 3 600 zł, zgodnie z procentem wygranej w sprawie, a zatem kwota 540 zł. Po potrąceniu wzajemnym tych kwot suma podlegająca zasądzeniu od powoda na rzecz pozwanej wynosiłaby 2 520 zł, a zatem większość kwoty zadośćuczynienia zasądzonej na rzecz powoda. Ewentualne obciążenie powoda P. R. (2) kosztami procesu poniesionymi podważyłoby niemalże w całości sens zasądzenia na jego rzecz zadośćuczynienia, które w ocenie sądu powodowi się należało, choć w kwocie niższej aniżeli dochodzona pozwem.

Nie można tracić w tym kontekście z pola widzenia okoliczności, że pozwany przez blisko pięć lat od dnia wypadku z 12 listopada 2021 roku nie wypłacił żadnemu z powodów żadnej kwoty, czy to z tytułu odszkodowania czy to z tytułu zadośćuczynienia. Zdaniem sądu nie ma żadnych podstaw, by obracać w niwecz przyznaną tytułem zadośćuczynienia na rzecz P. R. (2) kwotę pieniężną przez zasądzenie od niego na rzecz pozwanej kwoty kosztów procesu, które zostały przez nią poniesione przede wszystkim dlatego, że konsekwentnie i niesłusznie całymi latami odmawiała powodom uwzględnienia przysługujących im roszczeń.

Przy ustalaniu wysokości należnych stronom kosztów sądowych sąd miał w polu widzenia okoliczność, że powodowie wnieśli pismem z dnia 2 kwietnia 2024 roku zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych z dnia 15 lutego 2024 roku. Powodowie w zażaleniu tym domagali się zasądzenia od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Niemniej jednak sąd postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2024 roku uwzględnił zażalenie powodów w trybie autokontroli (art. 395 § 2 k.p.c.), wobec czego zażaleniu nie nadano dalszego biegu, a szybkość postępowania nie ucierpiała na wniesieniu zażalenia. W ocenie sądu kosztów postępowania zażaleniowego w związku z tym nie należały doliczać do kosztów procesu poniesionych przez powodów.

W VII punkcie wyroku Sąd nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w T. kwotę 9.629,57 zł tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych, których powodowie nie mieli obowiązku uiścić oraz wydatków tymczasowo poniesionych w toku postępowania przez Skarb Państwa. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1228 ze zm., dalej: u.k.s.c.), kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Zgodnie natomiast 83 ust. 1 u.k.s.c., jeżeli przepisy ustawy przewidują obowiązek działania i dokonywania czynności połączonej z wydatkami z urzędu, sąd zarządzi wykonanie tej czynności, a kwotę potrzebną na ich pokrycie wykłada tymczasowo Skarb Państwa.

Dotyczy to także dopuszczenia i przeprowadzenia przez sąd z urzędu dowodu niewskazanego przez stronę. Zgodnie z treścią art. 83 ust. 2 u.k.s.c., w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113. Powodowie byli zwolnieni od kosztów sądowych w całości, dlatego też sąd orzekł o obowiązku pobrania od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w T. nieuiszczonych kosztów sądowych, których powodowie nie mieli obowiązku uiścić oraz wydatków tymczasowo poniesionych w toku postępowania przez Skarb Państwa odpowiednio do stosunku w jakim pozwany przegrał sprawę w zakresie roszczenia P. R. (1) oraz w zakresie roszczenia P. R. (2) uwzględniając także w związku z którym roszczeniem koszty i wydatki były poniesione. Na koszty sądowe, których nie miała obowiązku uiścić P. R. (1) składała się opłata od pozwu, od której uiszczenia powódka była zwolniona w kwocie 3 497 zł (obliczona na podstawie art. 13 ust. 2 u.k.s.c. w zw. z art. 21 u.k.s.c.), a także koszty opinii biegłego G. X. w kwocie 2 682,80 zł. Ponadto, na żądanie pozwanego dopuszczony został dowód z opinii biegłych do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych i medycyny sądowej G. Ł. (2) i U. D. (1).

Koszty tej opinii wyniosły łącznie 7 169,33 zł. Kwota ta została w zakresie sumy 4 000 zł pokryta z zaliczki uiszczonej przez pozwaną, lecz w pozostałym zakresie, tj. w zakresie kwoty 3 169,33 zł została pokryta ze środków Skarbu Państwa. Pozwana, mimo że została zobowiązana do uiszczenia zaliczki uzupełniającej w kwocie 3 169,33 zł pod rygorem rozliczenia tego kosztu w orzeczeniu kończącym postępowanie, nie uiściła go w zakreślonym, tygodniowym terminie. Termin ten upływał z dniem 20 maja 2025 roku. Koszty opinii biegłych do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych i medycyny sądowej zostały poniesione bez wątpienia w związku z roszczeniem P. R. (1). Pozwana domagała się bowiem ustalenia tym dowodem okoliczności przebiegu zdarzenia z dnia 12 listopada 2021 roku, ustalenia czy w wyniku tego zdarzenia u powódki mogło dojść do powstania obrażeń ciała wskazanych w pozwie oraz czy posiadała zapięte pasy.

Jako, że pozwana przegrała sprawę z roszczenia P. R. (1) niemal w całości, jest zobowiązana do pokrycia wszystkich nieuiszczonych kosztów sądowych oraz wydatków tymczasowo poniesionych w toku postępowania przez Skarb Państwa w zakresie roszczenia P. R. (1), a zatem kwot 3 497 zł tytułem opłaty sądowej, 2 682,80 zł tytułem kosztów opinii biegłego G. X. i 3 169,33 zł tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa na pokrycie kosztów opinii biegłych G. Ł. (2) i U. D. (1). Oprócz tego pozwany przegrał w 15 % sprawę w zakresie roszczenia P. R. (2) i w tej części pozwany ma obowiązek zwrócić koszty sądowe, których małoletni powód nie miał obowiązku uiścić. Powód był zwolniony od kosztów sądowych w całości, więc na koszty sądowe, których nie miał obowiązku ponieść składały się opłata od pozwu w kwocie 1 000 zł (obliczona na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 7 u.k.s.c.) oraz koszty opinii biegłego psychologa w kwocie 869,60 zł. Łącznie 1 869,60 zł Zwrotowi na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w T. podlega 15 % tej sumy, czyli 280,44 zł. Sumując zatem sąd nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w T. kwotę 9.629,57 zł tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych, których powodowie nie mieli obowiązku uiścić oraz wydatków tymczasowo poniesionych w toku postępowania przez Skarb Państwa.

Na tę kwotę złożyły się: kwota 3169,33 zł (1409,33 zł + 1760 zł) tytułem kosztów biegłych lek. med. sądowej U. D. (1) i mgr inż. G. Ł. (2), kwota 2.682,80 zł tytułem kosztów biegłego dr nauk med. G. X., kwota 130,44 zł tytułem zwrotu kosztów biegłego W. U., kwota 150 zł tytułem zwrotu opłaty od pozwu P. R. (2) i kwota 3 497 zł tytułem zwrotu opłaty od pozwu P. R. (1).

Pozostałymi, nieuiszczonymi kosztami sądowymi w ostatnim punkcie wyroku Sąd obciążył Skarb Państwa. Zgodnie z art. 113 ust. 2 u.k.s.c., koszty nieobciążające przeciwnika sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji nakazuje ściągnąć z roszczenia zasądzonego na rzecz: 1) strony, której czynność spowodowała ich powstanie; 2) strony zastąpionej przez kuratora lub 3) osoby, na której rzecz prokurator wytoczył powództwo lub zgłosił wniosek o wszczęcie postępowania. Formalnie zatem art. 113 ust. 2 pkt 1 u.k.s.c. obligował sąd do nakazania ściągnięcia nieobciążających pozwanej kosztów sądowych poniesionych w związku z rozpoznaniem sprawy w zakresie roszczenia P. R. (2) z sumy zasądzonego na jego rzecz roszczenia.

W ocenie sądu jednak podobnie jak obciążanie małoletniego powoda kosztami procesu poniesionych przez pozwaną, również nakazanie ściągnięcia nieuiszczonych kosztów sądowych byłoby nieuzasadnione z tożsamych przyczyn. Zgodnie z art. 113 ust. 4 u.k.s.c., w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od przewidzianego w ust. 2-3a obciążenia kosztami. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności w niniejszej sprawie, w szczególności okoliczność, że P. R. (2) jest osobą bardzo młodą, wysokość zasądzonego na jego rzecz zadośćuczynienia (3 000 zł), jak również fakt, że pozwana przez blisko pięć lat w żadnym stopniu nie zaspokoiła roszczenia powoda, przemawiają za tym, by uznać, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający odstąpienie od obciążenia powoda nieuiszczonymi kosztami sądowymi, które nie obciążały pozwanej.

W związku z tym sąd odstąpił od obciążenia powoda tymi kosztami sądowymi. W związku z niemożnością obciążenia nimi innej strony postępowania, w punkcie VIII wyroku sąd pozostałymi nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.