Uzasadnienie
K. K. domagał się od E. B. 17.421,51zł z ustawowymi odsetkami. Uiścił bowiem pozwanej dochodzoną kwotę na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 29 lutego 2012r. tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jej nieruchomości, jednak rozstrzygniecie było nieprawidłowe, ponieważ w toku postępowania XI Ns 1034/10 okazało się, że nieruchomość należała wspólnie do stron. Spełnione świadczenie było więc nienależne i podlega zwrotowi.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, ponieważ pozwany świadczył powódce wykonując prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu.
Sąd ustalił i zważył co następuje
- 1. Powództwo podlegało oddaleniu a limine.
Prawomocny wyrok korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.) i wiąże strony oraz inne sądy (art. 365 § 1 k.p.c.).
Związanie, o którym mowa, dotyczy treści orzeczenia i nie obejmuje, co do zasady, jego uzasadnienia. Problem jest jednak skomplikowany a zakres związania budzi poważne kontrowersje w jurysprudencji (por. np. sprzeczne wyroki Sądu Najwyższego z 12 lipca 2002r., VCKN, 1110/00, Lex 74492 i z 23 maja 2002r. IVCKN, 1073/00, Lex 55501). Nie wdając się w tym miejscu w teoretyczne rozważania wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, że wprawdzie wiążąca jest wyłącznie sentencja wyroku, jednak nie sposób rozpatrywać jej w oderwaniu od faktów, na kanwie których została sformułowana i roszczeń, których dotyczyła. Wyrok nie powstaje bowiem w próżni lecz jest immanentnie związany z przedmiotem orzekania.
Sąd w kolejnym procesie tych samych stron nie może zatem dokonać innych ustaleń faktycznych niż we wcześniejszej sprawie w zakresie faktów, które stały się podstawą uprzedniego rozstrzygnięcia (por. zwłaszcza wyrok Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011r., III CSK 161/10, Lex 785884).
2. W konsekwencji Sąd był zobligowany przyjąć, że powód korzystał z nieruchomości pozwanej bez podstawy prawnej oraz, że był zobowiązany do zapłaty na jej rzecz zasądzonych kwot. Co więcej, wykluczone było prowadzenie postępowania dowodnego w omawianym zakresie.
Świadczenie spełnione przez powoda nie było zatem nienależne. Dopóki bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje wyrok zasądzający je od powoda na rzecz pozwanej, nie można zasadnie twierdzić, że podstawa świadczenia nie istnieje. Dotyczy to zaś zarówno sumy głównej, odsetek, jak i kosztów, ponieważ orzeczenie Sądu stanowi prawidłową podstawę świadczenia.
Na marginesie Sąd podkreśla, że uzasadnienie Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 30 czerwca 2016r. dotyczyło innego aspektu zagadnienia, a mianowicie kwestii dopuszczalności powództwa a nie meritum sprawy.
- 3. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 i art. 99 k.p.c.