Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 19

Postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniuz 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt I Ns 612/24

I Wydział CywilnyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
22 kwietnia 2026 r.
Sąd
Sąd Rejonowy w T.
Wydział
I Wydział Cywilny
Skład
asesor sądowy Paweł Kamiński przewodniczący
Rozpoznanie
w dniu 22 kwietnia 2026 r. w R. na posiedzeniu niejawnym
Sprawa
sprawy z wniosku Prezydenta Miasta R. z udziałem W. P., J. P. i Ś. H. o orzeczenie przepadku

Sentencja

postanawia:

  1. 1. oddalić wniosek;
  2. 2. przyznać kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika Ś. H. - radcy prawnemu E. K. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) z zaliczki uiszczonej przez wnioskodawcę w dniu 4 sierpnia 2025 roku;
  3. 3. stwierdzić, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2024 roku Prezydent Miasta R. wniósł o orzeczenie przepadku pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) na rzecz Gminy Miasta R.. Uzasadniając wniosek wnioskodawca wskazał, że w dniu 4 września 2019 roku usunięto wspomniany na wstępie pojazd z drogi i zabezpieczono na strzeżonym parkingu. Przyczyną usunięcia pojazdu na podstawie dyspozycji nr (...) wydanej przez funkcjonariusza Policji było pozostawienie pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. W trakcie czynności wyjaśniających ustalono, że właścicielami pojazdu są J. P. i W. Ł. (1), którym wysłano powiadomienie o usunięciu i umieszczeniu pojazdu na parkingu strzeżonym przy ul. (...) w R. wraz z wezwaniem do odbioru pojazdu i z pouczeniem o skutkach nieodebrania w ciągu 3 miesięcy od dnia usunięcia. Powiadomienia zostały odebrane osobiście przez W. P.. Pojazd do dnia złożenia wniosku nie został odebrany z parkingu przez osobę uprawnioną (k. 4).

Uczestnicy W. P. i J. P. w odpowiedzi na wniosek oświadczyli, że sprzedali samochód marki T. (...) (2) o numerze rejestracyjnym (...) Ś. H. w dniu 20 stycznia 2019 roku. Uczestnicy podali też, że umowę sprzedaży przekazali funkcjonariuszom Policji w miejscowości B. (k. 27).

W związku ze stanowiskiem uczestników wyrażonym w odpowiedzi na wniosek, wnioskodawca pismem procesowym z dnia 9 grudnia 2024 roku wniósł o zawiadomienie Ś. H. o toczącym się postępowaniu (k. 40).

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2024 roku (k. 44) sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Ś. H..

Uczestnik Ś. H. nie odebrał wniosku oraz pozostałej przeznaczonej dla niego korespondencji pod adresem ustalonym przez sąd, w związku z czym wnioskodawca został zobowiązany na podstawie zarządzenia przewodniczącego z dnia 15 stycznia 2025 roku (k. 60) do doręczenia uczestnikowi korespondencji na podstawie art. 139¹ k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. za pośrednictwem komornika i złożenia do akt potwierdzenia doręczenia korespondencji uczestnikowi za pośrednictwem komornika albo zwrotu korespondencji wraz z dowodem na piśmie, że uczestnik zamieszkuje pod adresem ustalonym przez sąd.

Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2025 roku sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. w zw. z art. 139¹ § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. (k. 63).

Pismem z dnia 8 lipca 2025 roku wnioskodawca wniósł o ustanowienie dla uczestnika Ś. H. kuratora i podjęcie zawieszonego postępowania. Wnioskodawca wskazał w piśmie, że uczestnik nie zamieszkuje pod adresem wskazanym przez sąd, tj. przy ul. (...) w R.. Wnioskodawca ustalił także inny potencjalny adres zamieszkania uczestnika, lecz komornik ustalił, że uczestnik nie zamieszkuje pod tym adresem, zaś z informacji uzyskanych od ojca uczestnika – L. H. wynika, że Ś. H. przebywa poza granicami kraju. Na zlecenie wnioskodawcy komornik ustalił też, że znanymi tym instytucjom adresami zamieszkania i korespondencyjnymi Ś. H. są adresy, pod którymi uczestnik nie zamieszkuje (k. 70-71).

Z uwagi na to, że adres miejsce pobytu uczestnika jest nieznane, przewodniczący zarządzeniem z dnia 25 września 2025 roku ustanowił dla Ś. H. kuratora w osobie radcy prawnego E. K. (k. 90). Postanowieniem z dnia 25 września 2025 roku sąd podjął zawieszone postępowanie (k. 91).

W odpowiedzi na wniosek kurator uczestnika wniósł o oddalenie wniosku i zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz uczestnika Ś. H. zwrotu kosztów postępowania. Kurator wniósł także zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora. Kurator uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że nie ma wiedzy kto jest właścicielem pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...), czy uczestnik nabył pojazd na mocy umowy sprzedaży zawartej z W. P. i J. P., czy dysponuje oryginałem tej umowy oraz czy Ś. H. zgłaszał fakt nabycia pojazdu. Kurator zakwestionował wystąpienie w sprawie przesłanek z dyspozycji przepisu art. 130a ust. 10e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Kurator zaznaczył, że wnioskodawca nie wykazał, że usunięcie pojazdu z drogi było uzasadnione, ani tego, że w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz że orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Kurator uczestnika Ś. H. wskazał też w odpowiedzi na wniosek, że w treści dyspozycji usunięcia pojazdu nr (...) z dnia 4 września 2019 roku opisano, że pojazd pozostawiono w R. przy ul. (...), lecz bez wskazania innych informacji umożliwiających konkretną identyfikację tego miejsca. Stąd uzasadnione wątpliwości budzi czy pojazd został pozostawiony w miejscu, gdzie było to zabronione i utrudniało ruch lub w inny sposób zagrażało bezpieczeństwu. Kurator uczestnika podkreślił również, że wnioskodawca nie wykazał, że Ś. H. został prawidłowo powiadomiony. Wnioskodawca nie rpzedłożył dokumentu powiadomienia uczestnika Ś. H. o usunięciu i umieszczeniu pojazdu na parkingu strzeżonym (k. 104-105).

W piśmie przygotowawczym z dnia 12 listopada 2025 roku wnioskodawca oświadczył, że podtrzymuje wniosek, a także wskazał, że wnosi o zasądzenie od uczestnika Ś. K. na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów postępowania w zakresie doręczenia korespondencji przez komornika sądowego. Wnioskodawca podał, że pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym (...) został usunięty z drogi w dniu 4 września 2019 roku, zaś przyczyną usunięcia pojazdu na podstawie dyspozycji nr (...) wydanej przez funkcjonariusza Policji było pozostawienie pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Wnioskodawca wskazał, że dyspozycja została wystawiona przez funkcjonariusza Policji z Komisariatu Policji R. - O. w R. z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wnioskodawca podał, że nie ma wpływu na to w jaki sposób dyspozycja jest wypełniana, w tym jak szczegółowe są dane w niej umieszczone.

Jednocześnie jednak w związku z jej wystawieniem przez uprawnioną osobę, wnioskodawca nie ma podstaw do kwestionowania jej zasadności. Wnioskodawca zaznaczył, że w momencie składania wniosku o orzeczenie przepadku dysponował jedynie dokumentacją wskazującą na to, że właścicielami pojazdu są W. P. i J. P.. Po przedłożeniu przez uczestników umowy sprzedaży zawartej z Ś. H. wnioskodawca pozyskał ze Starostwa Powiatowego w B. kserokopię umowy sprzedaży z dnia 20 stycznia 2019 roku wraz z pieczątką tego organu, co potwierdza fakt zawarcia umowy i jej zgłoszenia do Starostwa Powiatowego w B.. Wnioskodawca wskazał też, że nie otrzymał nadal od Komisariatu Policji R. - O. wystawionego przez tę jednostkę powiadomienia usunięcia pojazdu i jego umieszczeniu na parkingu strzeżonym. Wnioskodawca wskazał, że skierował do tej jednostki Policji szereg wniosków, lecz na żadne z tych pism nie otrzymał odpowiedzi.

W związku z tym wnioskodawca zwrócił się do sądu z wnioskiem do Komisariatu Policji R. - O. o przesłanie stosownych dokumentów dotyczących usunięcia przedmiotowego pojazdu, w tym powiadomienia o usunięciu pojazdu i umieszczeniu na parkingu strzeżonym wystawionego przez tę jednostkę (k. 112-113).

Sąd kilkukrotnie, pismami z dnia 2 października 2025 roku (k. 98) i z dnia 15 stycznia 2026 roku (k. 135) zwracał się do Komisariatu Policji R. - O. o informację dotyczącą zatrzymania pojazdu T. o numerze rejestracyjnym (...) zgodnie z dyspozycją nr (...) z dnia 4 września 2019 roku obejmującą wskazanie osoby kierującej tym pojazdem w chwili zatrzymania pojazdu oraz podanie osoby bądź osób, którym zostało doręczone powiadomienie o możliwości odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego. Pisma kierowane do Komisariatu Policji R. - O. pozostały jednak bez odpowiedzi tego organu.

Sąd zwrócił się także pismem z dnia 11 lutego 2026 roku (k. 138) do Komendanta Miejskiego Policji w R. o spowodowanie wykonania przez Komisariat Policji R. - O. w R. wezwania wynikającego z pism Sądu Rejonowego w T. z dnia 2 października 2025 roku i z dnia 15 stycznia 2026 roku. To pismo także pozostało bez odpowiedzi i bez skutku.

Postanowieniem z dnia 11 marca 2026 roku (k. 140) sąd oddalił wniosek Prezydenta Miasta R. o zobowiązanie Komisariatu Policji R. - O. do udzielenia informacji związanych z zatrzymaniem pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) zgodnie z dyspozycją nr (...) z dnia 4 września 2019 roku, w tym w szczególności wskazanie osoby kierującej tym pojazdem w tymże dniu oraz przesłanie wystawionego powiadomienia o możliwości odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego (w punkcie 1 postanowienia). Sąd oddalił także wniosek Prezydenta Miasta R. o wystąpienie do Komisariatu Policji R. - O. o przesłanie dokumentacji związanej z usunięciem pojazdu marki T. (...) (1) nr rej. (...), w tym wystawionych powiadomień o usunięciu pojazdu i umieszczeniu na parkingu strzeżonym (w punkcie 2 postanowienia).

Pismem procesowym z dnia 20 marca 2026 roku kurator uczestnika Ś. H. przedstawił stanowisko końcowe w sprawie wskazując, że podtrzymuje żądania zawarte w odpowiedzi na wniosek (k. 148).

Pismem procesowym z dnia 7 kwietnia 2026 roku Prezydent Miasta R. przedstawił stanowisko końcowe w sprawie wskazując, że on także podtrzymuje dotychczasowe stanowisko. Wnioskodawca oświadczył także, że wnosi zastrzeżenie w trybie art. 162 § 1 k.p.c. do postanowienia sądu z dnia 11 marca 2026 roku. Wnioskodawca wskazał, że wnioski o zobowiązanie Komisariatu Policji R. - O. do udzielenia informacji związanych z zatrzymaniem pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) zgodnie z dyspozycją nr (...) z dnia 4 września 2019 roku oraz o wystąpienie do Komisariatu Policji R. - O. o przesłanie dokumentacji związanej z usunięciem pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) oddalone postanowieniem z dnia 11 marca 2026 roku zostały złożone z powodu braku odpowiedzi na pisma kierowane do tego komisariatu. Wnioskodawca zaznaczył, że w innych postępowaniach związanych z procedurą orzekania przepadku pojazdu nierzadko zdarzało się, że dane podmioty, w tym jednostki Policji nie przekazały posiadanej bądź wytworzonej przez nie dokumentacji niezbędnej do prowadzenia tejże procedury.

Wnioskodawca podkreślił, że kierując do sądu wniosek o orzeczenie pojazdu w zakresie danych właściciela pojazdu opierał się na dokumentacji przekazanej przez Starostwo Powiatowe w B., która w toku postępowania okazała się niekompletna. Wnioskodawca wskazał, że może to dawać podstawy do uznania, że Komisariat Policji R. - O. nie przekazał mu kompletu posiadanej dokumentacji związanej z powiadomieniem właściciela pojazdu, względnie użytkownika pojazdu z dnia zdarzenia (k. 152).

Sąd ustalił co następuje.

W dniu 4 września 2019 roku funkcjonariusz Policji – Komisariatu Policji R. - O. wydał dyspozycję usunięcia pojazdu T. (...) (2) o numerze rejestracyjnym (...), nr identyfikacyjny VIN (...), stanowiącego własność Ś. H. z ulicy (...) w R.. Pojazd został usunięty po zdarzeniu drogowym, gdyż został porzucony na torowisku. Pojazd został usunięty z powodu pozostawienia go w miejscu gdzie parkowanie jest zabronione, a także z powodu wycieku z pojazdu płynów eksploatacyjnych. W chwili dokonywania usunięcia pojazdu, miał on uszkodzenia blacharsko-lakiernicze na całej jego powierzchni. Usunięcia pojazdu dokonała pomoc drogowa – O. K. prowadzący działalność gospodarczą pod (...) w R. przy ul. (...). Pojazd został zabezpieczony dla Komisariatu Policji R. - O.. Pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym przy ulicy (...) w R.. Uczestnik Ś. H. nabył własność pojazdu jako kupujący na mocy umowy sprzedaży zawartej w dniu 20 stycznia 2019 roku ze sprzedawcami będącymi poprzednimi właścicielami tego pojazdu - J. P. i W. P..

dowód:

dyspozycja usunięcia pojazdu nr (...) z dnia 4 września 2019 roku – k. 8, pismo Miejskiego Zakładu (...) w R. (...). PS.5.13.2021.AS z dnia 28 marca 2022 roku – k. 9, pismo Miejskiego Zakładu (...) w R. z dnia 24 września 2021 roku adresowane do J. P. – k. 11, pismo Miejskiego Zakładu (...) w R. z dnia 24 września 2021 roku adresowane do W. Ł. (1) – k. 13, karta informacyjna pojazdu z dnia 7 stycznia 2013 roku – k. 15, umowa darowizny – k. 16, umowa sprzedaży z dnia 18 lipca 2007 roku – k. 17, umowa sprzedaży z dnia 20 stycznia 2019 roku – k. 54, potwierdzenie nr KM. (...).2. (...).2025.SM z dnia 7 stycznia 2025 roku – k. 55 i k. 122v, kopia dowodu rejestracyjnego pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) – k. 116v-117v, decyzja nr (...).111.2013 z dnia 7 stycznia 2013 roku – k. 116v, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr (...) – k. 118, decyzja nr (...).111.2012 z dnia 4 grudnia 2012 roku – k. 118v, karta informacyjna pojazdu z dnia 4 lutego 2012 roku – k. 118v, decyzja nr (...) z dnia 31 sierpnia 2007 roku – k. 119, karta informacyjna pojazdu z dnia 31 sierpnia 2007 roku – k. 119, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr (...) – k. 120, decyzja nr (...) z dnia 2 sierpnia 2007 roku – k. 122, karta informacyjna pojazdu z dnia 2 czerwca 2007 roku – k. 122v

W dniu 24 września 2021 roku Miejski Zakład Komunikacji w R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. sporządziła powiadomienie o usunięciu pojazdu z pouczeniem o przepadku pojazdu. Podpisał je w imieniu spółki pełnomocnik K. J.. Zawiadomienia były kierowane do J. P. i W. Ł. (1). Miejski Zakład Komunikacji w R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. doręczył te powiadomienia J. P. i W. P.. Przesyłki pocztowe adresowane do W. Ł. (1) i J. P., zawierające powiadomienie o usunięciu pojazdu z pouczeniem o jego przepadku zostały podjęte w dniu 1 października 2021 roku przez W. P.. W. P. to ta sama osoba, co W. Ł. (1) – uczestniczka zmieniła nazwisko po zawarciu związku małżeńskiego z J. P.. W dniu 28 marca 2022 roku Miejski Zakład Komunikacji w R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. sporządziła kolejne powiadomienie o usunięciu pojazdu z pouczeniem o przepadku pojazdu o numerze (...).

PS.5.13.2021.AS kierowane do J. P.. Przesyłkę adresowaną do J. P., zawierającą powiadomienie o usunięciu pojazdu z pouczeniem o jego przepadku podjęła w dniu 4 kwietnia 2022 roku W. P.. Powiadomienia nie były jednak kierowane do Ś. H.. Uczestnik nie został powiadomiony o usunięciu pojazdu z pouczeniem o jego przepadku. Adres zamieszkania Ś. H. jest nieznany.

dowód:

powiadomienie o usunięciu pojazdu z dnia 28 marca 2022 roku wraz z drukiem potwierdzenia odbioru – k. 9-10, powiadomienie o usunięciu pojazdu z dnia 24 września 2021 roku adresowane do J. P. wraz z drukiem potwierdzenia odbioru – k. 11-12, powiadomienie o usunięciu pojazdu z dnia 24 września 2021 roku adresowane do W. Ł. (1) wraz z drukiem potwierdzenia odbioru – k. 13-14, częściowo potwierdzenie nr KM. (...).2. (...).2025.SM z dnia 7 stycznia 2025 roku – k. 55 i k. 122v, postanowienie komornika Ś. S. w sprawie E. 42/25 z dnia 16 kwietnia 2025 roku – k. 72, protokół doręczenia korespondencji przez komornika Ś. S. w sprawie E. 42/25 z dnia 15 kwietnia 2025 pod adres F. (...) – k. 73, postanowienie komornika Ś. S. w sprawie E. 14/25 z dnia 27 marca 2025 roku – k. 74, postanowienie komornika Ś. S. w sprawie (...) 14/25 z dnia 18 lutego 2025 roku – k. 75, protokół doręczenia korespondencji przez komornika Ś. S. w sprawie E. 14/25 z dnia 14 lutego 2025 roku pod adres ul. (...) w R. – k. 76, informacja z systemu PESEL (...) dotycząca zmiany nazwiska W. Ł. (1) na P. – fakt znany sądowi z urzędu

Sąd zważył co następuje.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów z dokumentów złożonych przez wnioskodawcę, których autentyczność nie była kwestionowana przez strony i nie budziła wątpliwości Sądu, wobec czego Sąd obdarzył te dowody walorami wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd ustalił także fakt, że W. Ł. (1) zmieniła nazwisko na aktualnie noszone: W. P. na podstawie informacji dostępnych sądowi z urzędu w systemie (...). To, że W. P. zmieniła nazwisko wynika również z potwierdzenia nr KM. (...).2. (...).2025.SM z dnia 7 stycznia 2025 roku, w którym Starosta B. wskazał, że zgłoszenia zbycia pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) zgłosili J. P. i W. P.. Fakt ten zresztą nie był kwestionowany przez żadną ze stron.

Kurator uczestnika Ś. H. w odpowiedzi na wniosek zgłosił twierdzenia, według których wnioskodawca nie wykazał, że usunięcie pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) było zasadne. W ocenie sądu jednak fakt ten wynika z okoliczności, że funkcjonariusz Policji wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nr (...) z dnia 4 września 2019 roku. Wystawienie dyspozycji usunięcia pojazdu było logiczną konsekwencją pozostawienia pojazdu w miejscu, w którym parkowanie było zabronione oraz wyciek płynów eksploatacyjnych. Okoliczności te wynikają wprost z treści dyspozycji.

Sąd nie miał podstaw, by te okoliczności kwestionować. W ocenie sądu zatem wnioskodawca udowodnił, że istniały przesłanki uzasadniające usunięcie pojazdu z drogi. W tej sytuacji to na uczestniku Ś. H. spoczywał ciężar udowodnienia (art. 6 k.c.), że usunięcie pojazdu z drogi było nieuzasadnione. Żaden z uczestników nie zgłosił na te okoliczności żadnych dowodów (np. z zeznań w charakterze świadka funkcjonariusza Policji, który dokonywał usunięcia pojazdu z drogi). W tej sytuacji sąd uznał twierdzenia kuratora uczestnika Ś. H. odnośnie bezzasadnego usunięcia w dniu 4 września 2019 roku pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) z drogi za gołosłowne i nieudowodnione. Jeśli chodzi o własność pojazdu, umowa sprzedaży pojazdu z dnia 20 stycznia 2019 roku świadczy o tym, że w dacie usunięcia pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) stanowił własność Ś. H.. Istotnie, uczestnik nabył własność tego pojazdu na mocy umowy sprzedaży z dnia 20 stycznia 2019 roku, sprzedawcy tego pojazdu, J. P. i W. P. zgłosili fakt sprzedaży pojazdu uczestnikowi, a fakt ten został potwierdzony przez Starostę (...) potwierdzeniem nr KM. (...).2. (...).2025.SM z dnia 7 stycznia 2025 roku.

Te okoliczności wskazują, że na dzień wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, tj. na dzień 4 września 2019 roku, pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym (...) stanowił już własność Ś. H., a nie J. P. i W. P., którzy byli powiadomieni o usunięciu pojazdu z pouczeniem o przepadku pojazdu. Niewątpliwie zatem powiadomienie o usunięcie pojazdu z pouczeniem o przepadku pojazdu powinno zostać doręczone uczestnikowi Ś. H..

Postanowieniem z dnia 11 marca 2026 roku sąd oddalił wniosek Prezydenta Miasta R. o zobowiązanie Komisariatu Policji R. - O. do udzielenia informacji związanych z zatrzymaniem pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) zgodnie z dyspozycją nr (...) z dnia 4 września 2019 roku, w tym w szczególności wskazanie osoby kierującej tym pojazdem w tymże dniu oraz przesłanie wystawionego powiadomienia o możliwości odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego (w punkcie 1 postanowienia). Sąd oddalił także wniosek Prezydenta Miasta R. o wystąpienie do Komisariatu Policji R. - O. o przesłanie dokumentacji związanej z usunięciem pojazdu marki T. (...) (1) nr rej. (...), w tym wystawionych powiadomień o usunięciu pojazdu i umieszczeniu na parkingu strzeżonym (w punkcie 2 postanowienia). Wnioskodawca Prezydent Miasta R. pismem z dnia 9 grudnia 2024 roku wnioskodawca Prezydent Miasta R. złożył wniosek o zobowiązanie Komisariatu Policji R. - O. do udzielenia informacji związanych z zatrzymaniem pojazdu marki T. o nr rej. (...) zgodnie z dyspozycją nr (...) z dnia 4 września 2019 roku, w tym w szczególności wskazanie osoby kierującej tym pojazdem w tymże dniu oraz przesłanie wystawionego powiadomienia o możliwości odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego.

Wniosek sformułowany w piśmie procesowym wnioskodawcy z dnia 9 grudnia 2024 roku był bowiem pozbawiony podstaw. Kodeks postępowania cywilnego nie przewiduje instytucji procesowej pozwalającej na zwracanie się o określone informacje do podmiotu wymienionego we wniosku wnioskodawcy z dnia 9 grudnia 2024 roku. Wnioskodawca nie wniósł o przedstawienie określonego dokumentu przez określony podmiot (art. 248 § 1 k.p.c.), lecz o wytworzenie nowego, zawierającego informacje, które pragnie pozyskać. Art. 248 k.p.c. nie może stanowić podstawy do zobowiązania na wniosek strony osoby trzeciej do wytworzenia dokumentu, sporządzenia zestawienia określonych informacji bądź poszukiwania bliżej niesprecyzowanych dokumentów, które mogłyby zostać wykorzystane w procesie (por. T. Ereciński(w:) Postępowanie dowodowe. Komentarz do art. 227-315 k.p.c., red. M. Dziurda, T. Ereciński, LEX, uwagi do art. 248, teza 3).

Dla takiego zaś żądania brak jest podstawy prawnej w Kodeksie postępowania cywilnego. Wniosek wnioskodawcy Prezydenta Miasta R. z dnia 9 grudnia 2024 roku nie miał zatem podstaw i jako taki podlegał oddaleniu.

W piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2025 roku Prezydent Miasta R. wniósł o wystąpienie do Komisariatu Policji R. - O. o przesłanie dokumentacji związanej z usunięciem pojazdu marki T. (...) (1) nr rej. (...), w tym wystawionych powiadomień o usunięciu pojazdu i umieszczeniu na parkingu strzeżonym, albowiem pisma wnioskodawcy pozostają bez odpowiedzi.

We wniosku sformułowanym w piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2025 roku wnioskodawca także nie sprecyzował jakich dokumentów przedstawienia przez Komisariat Policji R. - O. się domaga, za wyjątkiem wystawionych powiadomień o usunięciu pojazdu i umieszczeniu na parkingu strzeżonym. Wniosek w zakresie nieobejmującym żądania przedstawienia wystawionych przez funkcjonariuszy powiadomień o usunięciu pojazdu i umieszczeniu na parkingu strzeżonym podlegał oddaleniu z uwagi na to, że nie stanowił żądania przedstawienia określonego dokumentu przez określony podmiot. W zakresie natomiast żądania przedstawienia wystawionych przez funkcjonariuszy Policji powiadomień o usunięciu pojazdu i umieszczeniu na parkingu strzeżonym należy zauważyć, że wnioskodawca przedstawił wraz z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) uwierzytelnioną kopię dyspozycji usunięcia pojazdu nr (...) z dnia 4 września 2019 roku, a także uwierzytelnione kopie powiadomień o usunięciu pojazdu z drogi na parking strzeżony kierowanych przez Miejski Zakład (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w R. do J. P. z dnia 24 września 2021 roku i z dnia 28 marca 2022 roku oraz do W. P. (na nazwisko W. Ł. (2)) z dnia 24 września 2021 roku.

Brak było podstaw, by uznać, że jakiekolwiek powiadomienia o usunięciu pojazdu z drogi na parking strzeżony były kierowane przez Komisariat Policji R. - O. czy to do uczestników J. P. i W. P. czy to dla uczestnika Ś. H.. Biorąc pod uwagę okoliczność, że powiadomienia były wysyłane przez Miejski Zakład (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w R. dopiero po dwóch latach po dnia wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, wydaje się nieprawdopodobne, że funkcjonariusze Komisariatu Policji R. - O. wysyłali taką korespondencję wcześniej i nie udostępnili jej wraz z dyspozycją usunięcia pojazdu Prezydentowi Miasta R.. Tym bardziej nieprawdopodobne wydaje się, by wysyłali powiadomienia o usunięciu pojazdu i umieszczeniu na parkingu strzeżonym do uczestnika Ś. H., biorąc pod uwagę, że dopiero w toku niniejszego postępowania ustalono, że w dniu 20 stycznia 2019 roku J. P. i W. P. sprzedali pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym (...) będący przedmiotem wniosku Ś. H..

Należy też zauważyć, że także sąd w niniejszym postępowaniu także zwracał się kilkukrotnie do Komisariatu Policji R. - O. o informację dotyczącą zatrzymania pojazdu T. o numerze rejestracyjnym (...) zgodnie z dyspozycją nr (...) z dnia 4 września 2019 roku obejmującą wskazanie osoby kierującej tym pojazdem w chwili zatrzymania pojazdu oraz podanie osoby bądź osób, którym zostało doręczone powiadomienie o możliwości odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego. Pisma kierowane do Komisariatu Policji R. - O. pozostały jednak bez odpowiedzi tego organu.

Sąd zwrócił się także pismem z dnia 11 lutego 2026 roku do Komendanta Miejskiego Policji w R. o spowodowanie wykonania przez Komisariat Policji R. - O. w R. wezwania wynikającego z pism Sądu Rejonowego w T. z dnia 2 października 2025 roku i z dnia 15 stycznia 2026 roku. To pismo także pozostało bez odpowiedzi i bez skutku. Policja nie reagowała zatem zarówno na wezwania wnioskodawcy, jak i sądu, co sugeruje, że po prostu nie dysponuje dokumentami, których domagali się wnioskodawca i sąd w niniejszym postępowaniu. Nie było wszak podstaw, by Komisariat Policji R. - O. odmówił zarówno Prezydentowi Miasta R., jak i Sądowi Rejonowemu w T. udostępnienia żądanych informacji i dokumentów, gdyby rzeczywiście nimi dysponował. Nie była wobec tego podstaw, by uznać, że dokumenty w postaci powiadomień o usunięciu pojazdu i umieszczeniu na parkingu strzeżonym wystawione przez funkcjonariuszy z Komisariatu Policji R. - O. w ogóle istnieją. W związku z powyższym, wniosek wnioskodawcy Prezydenta Miasta R. z dnia 12 listopada 2025 roku również podlegał oddaleniu.

W ocenie sądu wniosek nie podlegał uwzględnieniu.

Zgodnie z treścią art. 610⁷ § 1 k.p.c., postępowanie w sprawach o przepadek pojazdu wszczyna się na wniosek starosty. W przedmiotowej sprawie, jako że pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym (...) został usunięty w granicach miasta R., tj. miasta na prawach powiatu, funkcję starosty sprawuje Prezydent Miasta R. (art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1684). Tym samym Prezydent Miasta R. sprawuje funkcję starosty i był właściwy do złożenia wniosku o orzeczenie przepadku w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie z art. 130a ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1251, dalej: p.r.d.) pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:

  1. 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu;
  2. 2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;
  3. 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu;
  4. 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2;
  5. 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela;
  6. 6) kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu przez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem; przepisu nie stosuje się, jeżeli kierujący posiada pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 4 lub 5 albo w art. 135a ust. 5 lub 6, upoważniające do kierowania pojazdem;
  7. 7) poruszania się po drodze innej niż wyznaczona zgodnie z art. 65a ust. 3 pkt 3 lit. j, jeżeli jest dopuszczony do ruchu na podstawie art. 65p.

Zgodnie z art. 130a ust. 4 pkt 1 p.r.d., dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3. Zgodnie z art. 130a ust. 5c p.r.d., pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1-2 oraz art. 140ad ust. 7 umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, z uwzględnieniem ust. 7.

W myśl art. 130a ust. 10 i 10a p.r.d. starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia. Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2285, dalej: Rozporządzenie) podmiot, który wydał dyspozycję, po usunięciu pojazdu powiadamia o tym niezwłocznie właściciela pojazdu.

Zgodnie z § 3 ust. 2 tego rozporządzenia powiadomienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, powinno mieć formę pisemną; przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.) o doręczeniach stosuje się odpowiednio. W myśl art. 48 § 1 k.p.a. pisma skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył przedstawiciela, doręcza się przedstawicielowi ustanowionemu w myśl art. 34. Wedle art. 34 § 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony. W przypadku konieczności podjęcia czynności niecierpiącej zwłoki organ administracji publicznej wyznacza dla osoby nieobecnej przedstawiciela uprawnionego do działania w postępowaniu do czasu wyznaczenia dla niej przedstawiciela przez sąd.

Niewątpliwie funkcjonariusze Policji w R. oraz pracownicy Miejskiego Zakładu Komunikacji w R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. nie dopełnili swoich obowiązków w zakresie powiadomienia ustalonego właściciela usuniętego pojazdu, w szczególności nie zastosowali przepisów k.p.a. o doręczeniach, do których odsyła wyżej powołane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Miejski Zakład Komunikacji w R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. wysyłając adresowane do uczestników J. P. i W. P. powiadomienia o usunięciu pojazdu z pouczeniem o jego przepadku działał, jak się wydaje, w imieniu Gminy Miasta R. będącej wspólnikiem posiadającym wszystkie udziały w spółce (por. informacja wynikająca z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego Miejskiego Zakładu Komunikacji w R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. - Numer KRS: (...)). Nie ma żadnego dowodu na to, że Ś. H. został powiadomiony o usunięciu pojazdu, ani że pouczono go o konsekwencjach nieodebrania pojazdu po jego usunięciu.

Bez wątpienia nie uczyniła tego Gmina Miasta R., ani Miejski Zakład Komunikacji w R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R., gdyż w przeciwnym wypadku niewątpliwie wnioskodawca dysponowałby stosownymi dokumentami potwierdzającymi takie powiadomienie i pouczenie. Poza tym wnioskodawca pozyskał wiedzę na temat aktualnego właściciela pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) dopiero w toku niniejszego postępowania, gdy uczestnicy J. P. i W. P. złożyli do akt sprawy umowę sprzedaży pojazdu z dnia 20 stycznia 2019 roku. Brak jest zatem podstaw, by sądzić, że Gmina Miasta R. lub Miejski Zakład Komunikacji w R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. dysponowali informacjami o aktualnym właścicielu pojazdu wcześniej – w przeciwnym wypadku bez wątpienia podjęłyby próbę doręczenia Ś. H. powiadomienia o usunięciu pojazdu z pouczeniem o jego przepadku. Nie ma także żadnego dowodu na to, że Ś. H. został powiadomiony o usunięciu pojazdu i konsekwencjach tego działania przez funkcjonariuszy Policji R. - O. w R. albo jakikolwiek inny podmiot.

Biorąc pod uwagę okoliczność, że z treści dyspozycji usunięcia pojazdu nr (...) wynika, że pojazd został usunięty z miejsca w którym się znajdował w stanie uszkodzonym, a uszkodzenia te były widoczne na powierzchni całego auta, a ponadto wyciekały z niego płyny eksploatacyjne, należy sądzić, że w pojeździe nie znajdował się żaden kierowca. Z całą pewnością nie można nim było w stanie zastanym przez funkcjonariusza Policji poruszać i kierować. Najbardziej prawdopodobne wydaje się zatem, że pojazd został po prostu porzucony przez jego właściciela w stanie, w jakim został usunięty z drogi w dniu 4 września 2019 roku.

Z kolei okoliczność, że Komisariat Policji R. - O. nie udzielił informacji związanych z zatrzymaniem pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) zgodnie z dyspozycją nr (...) z dnia 4 września 2019 roku ani wnioskodawcy, ani sądowi w niniejszym postępowaniu wyraźnie sugeruje, że organ ten nie dysponuje dalszymi dokumentami poza tymi, które zostały załączone do wniosku. Brak było wszak powodów, by funkcjonariusze Policji mieli odmówić udostępnienia takich informacji Sądowi Rejonowemu w T. bądź Prezydentowi Miasta R.. Poza tym skoro wnioskodawca o fakcie sprzedaży pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) Ś. H. przez W. P. i J. P. dowiedział się dopiero w toku niniejszego postępowania, to brak było podstaw, by sądzić, że funkcjonariusze Policji dysponowali taką wiedzą wcześniej, a co za tym idzie, że powiadomili Ś. H. o usunięciu pojazdu i o konsekwencjach tego usunięcia. Powyższe okoliczności wskazują zatem, że Ś. H. nie został powiadomiony o usunięciu pojazdu, ani o konsekwencjach tego usunięcia.

Wprawdzie przepis § 3 ust. 2 Rozporządzenia nakazuje stosować przepisy k.p.a. odpowiednio, niemniej jednak Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi stan faktyczny, będący hipotezą normy statuowanej w art. 48 § 1 k.p.a. Nie ma zatem przeszkód, aby przepisy k.p.a. o doręczeniach stosować wprost. Oznacza to, że Policja bądź Gmina Miasta R. (organy podejmujące próby doręczenia powiadomienia) winni byli wystąpić do sądu o ustanowienie przedstawiciela dla nieobecnego właściciela usuniętego pojazdu i doręczyć powiadomienie o usunięciu pojazdu do rąk tegoż przedstawiciela, zakładając, że adres zamieszkania tego właściciela jest nieznany. Z akt sprawy w sposób oczywisty wynika, że wnioskodawca takich działań nie podjął. Z akt sprawy wynika natomiast, że aktualny adres zamieszkania Ś. H. będącego właścicielem pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) nie jest znany – dlatego też został dlań w niniejszym postępowaniu ustanowiony kurator procesowy.

Podejmowane przez Miejski Zakład Komunikacji w R. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w R. działania, mające na celu doręczenie właścicielowi usuniętego pojazdu powiadomienia o usunięciu pojazdu, należy ocenić jako nieskuteczne. Powiadomienia te były bowiem wysyłane do J. P. i W. P. – osób, które zarówno w dacie usunięcia pojazdu (4 września 2019 roku), jak i w datach doręczania im powiadomień o usunięciu pojazdu z pouczeniem o przepadku pojazdu nie były już właścicielami samochodu marki T. o numerze rejestracyjnym (...). Ś. H., któremu J. P. i W. P. sprzedali pojazd nie został natomiast powiadomiony o usunięciu pojazdu, ani pouczony o jego przepadku. Brak jest zatem dowodów na doręczenie powiadomienia z pouczeniem Ś. H., zaś ustanowiony dla niego kurator zakwestionował prawidłowe powiadomienie uczestnika.

Ciężar dowiedzenia, że uczestnikowi Ś. H., będącemu właścicielem samochodu marki T. o numerze rejestracyjnym (...), doręczono powiadomienie o usunięciu pojazdu z pouczeniem o przepadku pojazdu spoczywał na wnioskodawcy, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 6 k.c. Temu ciężarowi wnioskodawca nie sprostał, bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikają przeciwne wnioski, a mianowicie, że uczestnik nie został powiadomiony o usunięciu pojazdu z pouczeniem o przepadku pojazdu. Nie udało się także ustalić adresu pobytu uczestnika Ś. H.. Także w związku z tym, że miejsce pobytu uczestnika jest nieznane, nie sposób było przyjąć, że skierowano do niego prawidłowo powiadomienie o usunięciu pojazdu z pouczeniem o jego przepadku.

Zgodnie z art. 130a ust. 10e p.r.d. w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy prowadzi do przekonania, że w tym przypadku orzeczenie przepadku byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Poza wyżej omówionymi nieprawidłowościami w zakresie realizacji ustawowego obowiązku powiadomienia właściciela usuniętego pojazdu o usunięciu pojazdu należy podkreślić, że sprawa o przepadek pojazdu dotyczy prawa własności zarówno w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego (art. 140 i kolejne Kodeksu cywilnego), jak również konstytucyjnego.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) w art. 21 ust. ust. 1 i 2 stanowi, że Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem, a w art. 64 ust. ust. 1-3 stanowi, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z powołanych wyżej przepisów Konstytucji RP płynie zasadnicza dyrektywa wykładni przepisów prawa, na mocy których może nastąpić odjęcie prawa własności, że przepisy te winny być wykładane restrykcyjnie in favorem proprietatis.

Należy przy tym także zaznaczyć, że nie konwaliduje braku właściwego powiadomienia uczestnika o usunięciu pojazdu z pouczeniem o przepadku pojazdu fakt ustanowienia w przedmiotowym postępowaniu kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika na podstawie art. 144 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Kurator umocowany jest wyłącznie do podejmowania określonych czynności procesowych, polegających w szczególności na obowiązku ustalenia aktualnego miejsca pobytu reprezentowanej przez siebie strony. Doręczenie kuratorowi wraz z odpisem wniosku i resztą korespondencji kopii powiadomienia o usunięciu pojazdu wraz z pouczeniem nie spowodowało skutecznego zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 130a ust. 10 p.r.d. i § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe w punkcie 1 postanowienia sąd oddalił wniosek.

W punkcie 2 postanowienia sąd orzekł o przyznaniu wynagrodzenia kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika Ś. H. – radcy prawnemu E. K.. Wysokość tego wynagrodzenia Sąd ustalił na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 536, dalej Rozporządzenie) w związku z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych) powiększając przyznane wynagrodzenie o podatek od towarów i usług wedle stawki 23%. Zgodnie z § 1 ust. 1 Rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 22⁵ ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Z kolei zgodnie z § 1 ust. 3 tego Rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w kwocie wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej wskazanych stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to:

  1. 1) nakład pracy kuratora, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do działania w postępowaniu, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie;
  2. 2) wartość przedmiotu sporu;
  3. 3) stopień zawiłości sprawy.

Sąd wziął jednak pod uwagę okoliczność, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2025 r. SK 89/22 (LEX nr 3855570), uznał, że § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536) jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Mając na uwadze tę okoliczność, sąd ustalił wysokość należnego kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika Ś. H. w wysokości odpowiadającej minimalnej opłacie za czynności radcy prawnego w sprawie o orzeczenie przepadku pojazdu.

Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych stawka minimalna opłaty za czynności radcy prawnego wynosi w sprawie z zakresu postępowania nieprocesowego niewymienionej odrębnie (a taką jest sprawa o orzeczenie przepadku pojazdu) 240 zł. Wynagrodzenie kuratora wynosi więc 240 zł. Ponieważ kuratorem jest radca prawnym, będący podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług, wynagrodzenie to podwyższa się o kwotę tego podatku (por. uchwała Sądu Najwyższego z 5 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt III CZP 68/20, LEX nr 3251984). Podatek od towarów i usług od kwoty przyznanego wynagrodzenia w wysokości 240 zł wynosi 55,20 zł (23 % x 240 zł), w związku z czym sąd w punkcie 2 postanowienia przyznał kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika Ś. H. - radcy prawnemu E. K. kwotę 295,20 zł z zaliczki uiszczonej przez wnioskodawcę w dniu 4 sierpnia 2025 roku.

O kosztach postępowania w punkcie 3 postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 520 § 1 k.p.c., zgodnie z którym każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Brak było podstaw, by włożyć na któregokolwiek z uczestników obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez wnioskodawcę, skoro wniosek został oddalony, brak było także podstaw, by zasądzić jakiekolwiek kwoty tytułem zwrotu kosztów od wnioskodawcy na rzecz uczestników, bowiem W. P. i J. P. nie ponieśli kosztów postępowania. Wprawdzie uczestnicy J. P. i W. P. złożyli do akt sprawy uwierzytelnione przez notariusza A. U. kopie umowy sprzedaży pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) i potwierdzenia nr KM. (...).2. (...). (...).SM z dnia 7 stycznia 2025 roku, z których wynika, że za poświadczenie zgodności każdego z tych dwóch dokumentów z ich oryginałami notariusz pobrał wynagrodzenie powiększone o podatek od towarów i usług w kwotach po 7,38 zł, ale brak jest dowodów na to, że uczestnicy ponieśli koszty obejmujące te kwoty, a poza tym nie zażądali oni zasądzenia zwrotu tych kosztów. Uczestnik Ś. H. jako osoba nieobecna w postępowaniu i nieznana z miejsca pobytu także nie poniósł żadnych kosztów postępowania.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.