Uzasadnienie
T. C. został oskarżony o to, iż w okresie od dnia 4 maja 2011 r. do dnia 13 stycznia 2013 r., posiadał i używał niedozwolonego urządzenia w postaci oprogramowania umożliwiającego scharing, a następnie pobierał przesyłany drogą elektroniczną od M. M. kodowany sygnał (...) czym spowodował straty w wysokości 2.856 zł na szkodę (...) tj. o czyn z art. 7 ust.2 ustawy o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym z dnia 05.07.2002r. w zw. z art. 12 kk.
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko T. C. na okres 1 roku tytułem próby. Na podstawie art. 67 § 3 kk zobowiązał oskarżonego do naprawienia w części szkody poprzez uiszczenie kwoty 1428 złotych na rzecz (...). w terminie 4 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia.
Nie ulegało wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa z art. 7 ust.2 ustawy o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym z dnia 05.07.2002r. Nie kwestionował swojej odpowiedzialności w złożonych wyjaśnieniach na etapie postępowania przygotowawczego (k. 4106-4107 akt). Oskarżony nie był karany sądownie, a przestępstwo art. 7 ust.2 ustawy o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym z dnia 05.07.2002r zagrożone jest samoistną karą grzywny. Należało zatem rozważyć czy stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu oskarżonemu nie był znaczny. Celem zapewnienia jednolitej wykładni pojęcia społecznej szkodliwości czynu kodeks karny wskazuje okoliczności, które należy brać pod uwagę przy ocenie jej stopnia, a to rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności oraz stopień ich naruszenia (art. 115 § 2 k.k.).
Są to zatem okoliczności zarówno o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym, co oznacza, że ustawa daje zasadniczo wyraz ujęciu kompleksowemu. W każdym przypadku obowiązkiem sądu stojącego przed wyborem środka reakcji karnej na przestępstwo jest tu rozważenie, czy sięganie po karę jest konieczne, czy wystarczające nie będzie zastosowanie warunkowego umorzenia (art. 66 § 2 k.k.). Każdy taki przypadek należy oceniać in concreto.
Warunkowe umorzenie postępowania jako środek reakcji karnej stosowane jest zawsze wobec określonego sprawcy. Aby jednak w danej sprawie dopuszczalne było zastosowanie warunkowego umorzenia, sprawca niekarany uprzednio za przestępstwo umyślne musi prezentować taką postawę, właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia, by uzasadniały one przekonanie, że mimo warunkowego umorzenia postępowania nie popełni ponownie przestępstwa. Zdaniem Sądu niniejsze postępowanie karne będzie dla oskarżonego na tyle dotkliwym ostrzeżeniem, iż nie popełni w przyszłości nowego przestępstwa.
Należy pamiętać, iż pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżony poniósł także określone dolegliwości związane z popełnieniem przypisanego jemu czynu. Sąd zdecydował o warunkowym umorzeniu postępowania przeciwko oskarżonemu na okres próby wynoszący 1 rok. Należało nadmienić, iż oskarżony wnosił o takie zakończenie postępowania (k. 4109). Także jego obrońca nie sprzeciwiał się takiemu orzeczeniu na warunkach określonych w pisemnym zawiadomieniu o terminie posiedzenia (k. 6009-6010).
W przypadku warunkowego umorzenia postępowania orzekanie na rzecz pokrzywdzonego obowiązku naprawienia szkody jako warunku probacyjnego jest zasadą. Zgodnie z art. 67 § 3 kk umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd zobowiązuje sprawcę do naprawienia szkody w całości lub w części. W realiach sprawy wysokość szkody „ biorcy” sharingu internetowego to iloczyn liczby miesięcy nieuprawnionego odbioru programów i wysokości legalnego miesięcznego abonamentu jaki był udostępniany przez „ dawcę” M. M. (k.1468-1469, 1526 akt). Sąd orzekł obowiązek naprawienia szkody w połowie tj. 1428 zł w terminie 4 miesięcy na rzecz podmiotu, który przejął wszelkie praw i obowiązki spółki (...) (...) to jest (...) (k.1527 akt)
O opłacie orzeczono na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983 r. ze zm.), zaś o wydatkach w oparciu o art. 624 kpk.