Uzasadnienie
(na podstawie art. 423 § 1 a kpk ograniczyć zakres uzasadnienia wyroku w zakresie orzeczonej kary i środków karnych)
J. S. został oskarżony o to, iż w dniu 5 listopada 2015 roku w T. przy ul. (...) w sklepie (...) działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania zabrał w celu przywłaszczenia 3 sztuki perfum marki H. S. (1) o wartości jednostkowej 199,99 oraz 3 sztuki perfum marki H. S. (2) o wartości jednostkowej 189,99 zł, tj. mienie o łącznej wartości 1169,94 zł na szkodę sklepu (...) co stanowiło wypadek mniejszej wagi tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 i 3 kk.
Wyrokiem z dnia 30 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego jemu przestępstwa to jest występku mniejszej wagi z art. 278 § 1 i 3 kk i za to na podstawie art. 278 § 3 kk w zw. z art. 34 § 1 a pkt 1 i art. 35 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Jako okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary Sąd uwzględnił niekaralność oskarżonego oraz przyznanie się do popełnienia zarzucanego jemu czynu.
Zdaniem Sądu wymierzona kara ograniczenia wolności w wymiarze 4 miesięcy w odpowiednim stopniu uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, zawinienie oraz cele kary. Kara ograniczenia wolności jest karą pośrednią pomiędzy grzywną i niewysoką karą pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem lub bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Należy pamiętać, iż osadzenie oskarżonego - młodocianego sprawcy w warunkach zakładu karnego naraziłoby społeczeństwo na wysokie koszty jego utrzymania, grożąc zarazem jego dalszą demoralizacją. Orzeczona kara ograniczenia wolności zawiera określoną dolegliwość. Sankcja ta zawiera w sobie wszystkie elementy kary, a więc spełnia cel restrybutywny (nieodpłatna praca) oraz cele prewencyjne (efekt edukacyjny pracy, praca na cele charytatywne, integracja przestępcy ze społeczeństwem i społeczeństwa z przestępcą) - a pozbawiona jest wad kary pozbawienia wolności (kontakt sprawcy ze środowiskiem więziennym, jego podkultura, brak stygmatyzacji bycia więźniem i często związany z tym efekt odrzucenia tak w środowisku zawodowym, jak i rodzinnym).
Na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd orzekł środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego (...) sp. z o.o. ul. (...), (...)-(...) Ł. z ustawowymi odsetkami od daty uprawomocnienia się orzeczenia. Do 1 lipca 2015 r. obowiązek naprawienia szkody określony w art. 46 § 1 kk stanowił środek karny. Dominował pogląd, iż nie było możliwości orzekania odsetek w ramach karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody. Wskazywano na rozdzielenie kategorii naprawienia szkody oraz odsetek, przejawiające się chociażby w odrębnej regulacji obu tych zagadnień. Oznaczało to, że odsetki nie wchodziły w zakres szkody, mając charakter dodatkowego świadczenia należnego za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, którego dotyczyły (zob. J. Lachowski, T. Oczkowski, Obowiązek naprawienia szkody jako środek karny, s. 48; por. też wyr. SN z 4.2.2002 r., II KKN 385/01, Legalis; wyr.
SN z 3.9.2009 r., V KK 149/09, Prok. i Pr. – wkł. 2010, Nr 9, poz. 10; wyr. SA w Katowicach z 3.3.2011 r., II AKA 42/11, Legalis). Podkreślano, w przypadku obowiązku naprawienia szkody z art. 46 § 1 kk mamy do czynienia ze środkiem penalnym i to on jest właśnie źródłem obowiązku spełnienia określonego świadczenia przez sprawcę (orzeczenie sądu karnego ma więc tu charakter konstytutywny). Sytuacja prawna uległa zmianie od 1 lipca 2015 r. Obecnie obowiązek naprawienia szkody stanowi środek kompensacyjny. Jest to ściśle środek cywilny i co za tym idzie możliwe jest orzeczenie odsetek o ile pokrzywdzony wnosi o naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem w formie pieniężnej. W tym bowiem zakresie, w grę wchodzą przepisy art. 359 § 1 i 2 kc oraz art. 455 i 481 kc. Zgodnie z ich treścią, przy pieniężnych zobowiązaniach bezterminowych, odsetki ustawowe za opóźnienie w płatności, należą się od dnia wezwania do zapłaty (zob. Kary i inne środki reakcji prawnokarnej. (...) prawa karnego, tom 6 źródło L.). Jeszcze dalej idące stanowisko przyjęto w uchwale Jedynie w przypadku zaboru pieniędzy, odsetki ustawowe należą się od dnia wyrządzenia szkody (zaboru) (zob. SN (7) z 22.9.1970 r.419 (III PZP 18/70).
Z uwagi zaś na fakt, że jest to już orzeczenie stricte cywilne w ramach orzeczenia sądu karnego, z pewnością możliwe jest orzeczenie odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie pieniędzy przez sprawcę, za okres od dnia wydania skazującego wyroku karnego do dnia uzyskania świadczenia przez pokrzywdzonego. W postępowaniu karnym odmiennie niż na gruncie prawa cywilnego Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk może orzec także obowiązek naprawienia szkody z urzędu. Tym samym może, ale nie musi z urzędu orzec odsetki od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Sąd za celowe uznał za orzeczenie tych odsetek, aby pokrzywdzony w przyszłości nie musiał ich dochodzić w postępowaniu cywilnym.
O kosztach obrony z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 14 ust 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.)
O zwolnieniu od opłaty orzeczono w myśl art. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983r Nr 49, poz. 223 ze zm.), zaś wydatków w oparciu o art. 624 § 1 kpk.