Uzasadnienie
(...) żądała od (...) (...) 652,84zł z odsetkami. Podniosła, że (...) ubezpieczyła u po-zwanej w zakresie AC samochód marki (...) który został uszkodzony w czasie zdarzenia objętego ryzykiem ubezpieczeniowym. Naprawa kosztowała 3.120,77zł, powódka nabyła roszczenie o od osoby na którą przelała ja uprawniona pozwana zapłaciła 2.467,93zł, co uzasadnia żądanie (k. 3 – 4).
Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, ponieważ ustaliła wysokość świadczenia zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia (powoływanymi dalej jako o.w.u.) a za-płaciła już 2.592,93zł (90 – 91).
Sąd ustalił, co następuje
W lutym 2023r. (...) i (...) mieli (...) ubezpieczone w zakresie AC (...) Warszawie.
Bezsporne.
W lutym 2023r. B. należące (...), (...) i (...) zostało uszkodzone w czasie zdarzenia objętego ryzykiem ubezpieczeniowym prze-widzianym umową stron.
Bezsporne.
(...) zlecili naprawę swojego (...) (...)
Bezsporne.
Zgodnie z o.w.u. mającymi zastosowanie do umowy zawartej przez (...) i (...) odszkodo-wanie jest ustalane w oparciu o zasady opisane w systemie (...) (...) z uwzględnieniem norm czasowych operacji naprawczych określonych przez producenta pojazdu, średnie ceny usług stosowane przez warsztaty porównywalnej kategorii do wy-konującego naprawę działające na terenie województwa, w którym się on znajduje i ceny części zamiennych podane w wymienionych systemach.
Dowód: polisa k. 89, o.w.u. § 17 pkt 1, k. 105.
Naprawa samochodu należącego do (...) i (...) w oparciu o zasady podane w systemie (...) z uwzględnieniem norm czasowych operacji naprawczych określonych przez producenta pojazdu, średnie ceny usług stosowane przez warsztaty porównywalnej kategorii do wykonującego naprawę działające na terenie województwa (...) i ceny części zamiennych podane w wymienionych systemach kosztuje 2390,13zł netto.
Dowód: opinia biegłego k. 162.
W 2023r. (...) mieli prawo rozliczyć z urzędem skarbowym połowę podatku od towarów i usług.
Bezsporne.
W 2023r. (...) przelali roszczenie przeciwko (...). (...), która scedowała je na (...).
Bezsporne.
(...). zapłaciła (...) w (...) 2.467,93zł.
Niezaprzeczone.
Sąd zważył, co następuje
- 1. Stan faktyczny w znacznej części był bezsporny wobec czego Sąd ustalił go w o- parciu o zgodne oświadczenia stron i art. 230 k.p.c.
W pozostałym zakresie Sąd ustalił fakty na podstawie opinii biegłego. Ekspertyza była bowiem jasna, spójna i konkretna a wnioski biegłego logicznie wypływały z przeprowadzonych przez niego wywodów i obliczeń.
Dla porządku Sąd stwierdza, że dokumenty złożone do akt nie budziły wątpliwości z fo-rmalnego punktu i nie były podważane.
2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że po pierwsze, de lege lata, proces cywilny jest kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej; strony są zatem zobowiązane przeprowadzić postępowania, w tym zwłaszcza dowodowe i ponoszą ryzyko zaniechań i niepowodzeń w tym zakresie.
Po drugie, ogólne warunki umów wiążą strony i stanowią podstawę oceny zasadności roszczeń wynikających z umowy (art. 384 § 1 k.c.).
Po trzecie, w sprawie o odszkodowanie z umowy ubezpieczenia ciężar dowodu spoczywa przede wszystkim na stronie powodowej, która jest zobowiązana wykazać zasadność zgłoszonych pretensji. Pozwanego obciąża zaś konieczność przeprowadzenia dowodu przytaczanych przez siebie faktów, jeżeli wywodzi z nich skutki prawne (art. 6 k.c. – ei incumbit probatio, qui dicit). W rezultacie onus probandi rozkłada się na obie strony.
3. Spór dotyczył kosztu naprawy samochodu wobec czego Sąd oparł się na wnios-kach biegłego. Rację miała przy tym pozwana podnosząc, że o.w.u. określają wiążąco sposób obliczenia wysokości świadczenia zakładu ubezpieczeń, w oderwaniu od rzeczy-wistych kosztów naprawy samochodu. Strony umowy ubezpieczenia AC działając w granicach swobody umów (art. 353¹ k.c.) mają prawo dokonać tego typu ustaleń; muszą je jednak potem respektować. Oceny zgłoszonego roszczenia należało zatem do-konać przez pryzmat umowy stron, a więc w szczególności o.w.u. Ich treść i znaczenie nie budziła zaś kontrowersji.
4. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 805 § 2 pkt 1 w związku z art. 384 k.c. za-sądził od pozwanej na rzecz powódki 72,07zł (2.390,13zł kosztu naprawy netto obli-czone przez biegłego plus 274,87zł połowy stawki podatku od towarów i usług minus 2.467,93zł już spełnionego świadczenia) i oddalił powództwo w pozostałej części.
Wysokość spełnionego świadczenia Sąd ustalił w oparciu o oświadczenie powódki; doszło bowiem w tym zakresie do sporu a pozwana nie udowodniła swojego stanowiska. Na niej zaś spoczywał onus probandi a jest jasne, że dowodem zapłaty nie jest oświadczenie o ustaleniu odszkodowania lecz dowód zapłaty. Takiego pozwana zaś nie przedstawiła.
5 Sąd zasądził od pozwanej odsetki zgodnie z żądaniem, ponieważ było usprawiedliwione w świetle art. 481 § 1 k.c. i 817 § 1 k.c.
6. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 100 w związku z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99, 98 § 1¹ k.p.c. przyjmując, że powódka wygrała sprawę w 11 setnych (73zł w stosunku do 653zł) a pozwana w 89 setnych, celowe koszty dochodzenia roszczenia wyniosły 387zł i obejmowały 100zł opłaty od pozwu, 17zł podatku od pełnomocnictwa, 270zł wynagrodzenia pełnomocnika a na celowe koszty obrony w łącznej wysokości 1.787zł złożyły się 17zł podatku od pełnomocnictwa, 270zł wynagrodzenia pełnomocnika i 1.500zł wydatków. Powódce należał się więc zwrot 42,57zł (11 setnych z 387) a pozwanej 1.590,43zł (89 setnych z 1.787); na jej korzyść przypadała zatem różnica w wysokości 1.547,86zł (1.590,43 odjąć 42,57zł).
7. Na podstawie art. 113 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst j. (...) Sąd nakazał pobrać od stron w stosunku w jakim uległy w sprawie 888,80zł nieopłaconych wydatków (2.388,80zł wynagrodzenia biegłego odjąć 1.500zł zaliczki); na powódkę przypadało z niej 791,03zł a na pozwaną 97,77zł.