Uzasadnienie
(...) w (...) domagała się od (...) w (...) 1.283,47zł. Podniosła, że (...). ubezpieczyła u pozwanej samo-chód, który został uszkodzony w czasie zdarzenia objętego ryzykiem ubezpiecze-niowym, pozwana zaniżyła odszkodowanie o dochodzoną kwotę a powódka nabyła roszczenie od poszkodowanej na drodze cesji, co uzasadnia żądanie (k. 5).
Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, ponieważ umowa przelewu zawarta przez powódkę była nieważna, gdyż nie miała causea; ponadto ustaliła wysokość świadczenia zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia (dalej jako o.w.u.) wobec czego powó-dztwo jest bezzasadne (k. 28 – 38).
Sąd ustalił, co następuje
W 2023r. (...) miała w leasingu samochód (...) ubezpieczony w zakresie AC na rzecz leasingodawcy w (...)
Bezsporne.
W 2023r. (...) użytkowany przez (...) został uszkodzony w czasie zdarze-nia objętego ryzykiem ubezpieczeniowym przewidzianym umową stron.
Bezsporne.
Zgodnie z o.w.u. mającymi zastosowanie do umowy zawartej przez (...) z (...)., odszkodowanie jest ustalane z uwzględnieniem cen oryginalnych części zamiennych, określonych w systemach (...) (...) lub DAT cen lakierów i norm czasowych operacji naprawczych oraz średnią stawkę za roboczogodzinę stosowaną przez warsztaty porównywalnej kategorii do wykonującego naprawę na terenie województwa, w którym znajduje się ten warsztat.
Dowód: polisa k. 12, o.w.u. § 17, k. 82v.
Naprawa samochodu należącego do (...) z cen oryginalnych części zamiennych, określonych w systemach (...), (...) lub (...) cen lakierów i norm czasowych operacji naprawczych oraz średnią stawkę za roboczogodzinę stosowaną przez warsztaty porównywalnej kategorii do wykonującego naprawę na terenie województwa (...) kosztuje 3.293,69zł.
Dowód: opinia biegłego k. 121 i 93.
W 2023r. leasingodawca przelał roszczenie przeciwko (...) (...)
Bezsporne (umowa, k. 10).
(...) zapłaciła (...) 3.252,70zł.
Bezsporne.
Sąd zważył, co następuje
- 1. Stan faktyczny w znacznej części był bezsporny wobec czego Sąd ustalił go w oparciu o zgodne oświadczenia stron i art. 230 k.p.c.
W pozostałym zakresie Sąd ustalił fakty na podstawie opinii biegłego. Ekspertyza była bowiem jasna, spójna i konkretna a wnioski biegłego logicznie wypływały z przeprowadzonych przez niego wywodów i obliczeń. Biegły przekonująco obronił zaś swoje stanowisko w odpowiedzi na zarzuty pozwanej; trafny okazał się przy tym ten związany z miejscem naprawy. W świetle o.w.u. należało bowiem wziąć pod uwagę średnie ceny pracy w województwie (...) a nie (...). W celu obniżenia kosztów Sąd nie zlecał biegłemu sporządzania całej opinii, lecz ustalenie średnich kosztów pracy w okolicach (...) przeliczenie kosztorysu nie wymaga bowiem wiadomości specjalistycznych a jedynie kilku prostych działań matematycznych.
Sąd oddalił wniosek pozwanego o przeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii (k. 133), już tylko z tej racji, że wcześniejsze koszty ekspertyz dwukrotnie przewyższył wartość przedmiotu sporu oraz dlatego, że pozwana za 1.500zł dodatkowego wynagrodzenia biegłego uzyskała zmianę wniosków opinii o niecałe 50zł.
Ostatnie uwagi pozwanej były zaś nieuzasadnione. Biegły podał bowiem średnią stawkę pracy w województwie (...), udzielił odpowiedzi na pytanie czwarte pełnomocnika a skoro mając tytuł doktora habilitowanego przyjął, że po wymianie szyby czołowej samochodu należy przeprowadzić jazdę próbną, to tak być powinno.
- 2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że po pierwsze, de lege lata, proces cywilny jest kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej.
Po drugie, ogólne warunki umów wiążą strony i stanowią podstawę oceny zasadności roszczeń wynikających z umowy (art. 384 § 1 k.c.).
Po trzecie, w sprawie o odszkodowanie z umowy ubezpieczenia ciężar dowodu spoczywa przede wszystkim na stronie powodowej, która jest zobowiązana wykazać zasadność zgłoszonych pretensji. Pozwanego obciąża zaś konieczność przeprowadzenia dowodu przytaczanych przez siebie faktów, jeżeli wywodzi z nich skutki prawne (art. 6 k.c. – ei incumbit probatio, qui dicit). W rezultacie onus probandi rozkłada się na obie strony.
3. Spór dotyczył kosztu naprawy samochodu wobec czego Sąd oparł się na wnios-kach biegłego. Rację miała przy tym pozwana podnosząc, że o.w.u. określają wiążąco sposób obliczenia wysokości świadczenia zakładu ubezpieczeń, w oderwaniu od rzeczy-wistych kosztów naprawy samochodu. Strony umowy ubezpieczenia działając w grani-cach swobody umów (art. 353¹ k.c.) mają bowiem prawo dokonać tego typu ustaleń a fakt, że w grę wchodził wzorzec umowny, a sama umowa miała charakter adhezyjny, nic nie zmienia.
Oceny zgłoszonego roszczenia należało zatem dokonać poprzez pryzmat umowy stron, a więc w szczególności o.w.u.
Określony w ten sposób koszt naprawy wynosił zaś 3.293,69zł netto a z uwzględnie-niem połowy stawki podatku od towarów i usług 3.672,46zł. Jak była już mowa, Sąd w kosztorysie biegłego (k. 93) zastąpił stawkę robocizny 250zł kwotą 240zł określoną przez eksperta w opinii uzupełniającej (k. 121).
- 4. Dla porządku Sąd stwierdza, że zarzut braku legitymacji czynnej strony powodo-wej trafiał w próżnię.
Przede wszystkim dopuszczalność ustalenia, że umowa zawarta przez stronę procesu cywilnego z osobą, która nie bierze w nim udziału, budzi poważne wątpliwości. Trudno bo-wiem stwierdzić, że czynność prawna jest nieważna, jeżeli jej strony nie są uczestnikami postępowania, w którym ta kwestia ma podlegać weryfikacji. Pozwana nie dysponowała zaś orzeczeniem prejudycjalnym, które pozwoliło jej bronić swojego poglądu.
Ponadto, wbrew pozwanej, najbliższa przyczyna zawarcia umowy przelewu jest oczywista i nie budzi wątpliwości (causa solvendi) a z uwagi na rodzaj umowy, nie musiała być wprost określona.
Zresztą, w świetle współczesnej opinii jurysprudencji, powódka miała własną legitymację do dochodzenia zgłoszonego roszczenia.
- 5. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 805 § 2 pkt 1 w związku z art. 384 k.c. zasądził od pozwanej na rzecz powódki 419,76zł (3.293,69zł kosztu naprawy netto plus 378,77zł z tytułu połowy podatku VAT minus 3.252,70zł już spełnionego świadczenia) i oddalił powództwo w pozostałej części.
- 6. Sąd zasądził od pozwanego odsetki zgodnie z żądaniem, ponieważ było usprawiedliwione w świetle art. 481 § 1 k.c. i 817 § 1 k.c. a pozwana go nie kwestionowała.
- 7. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 100 w związku z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99, 98 § 1¹ k.p.c., ponieważ powódka wygrała sprawę w 33 a pozwana w 67 setnych (420zł w stosunku do 1.284zł), celowe koszty dochodzenia roszczenia wyniosły 1.887zł i obejmowały 100zł opłaty od pozwu, 17zł podatku od pełnomocnictwa, 270zł wynagrodzenia pełnomocnika i 1.500zł zaliczki na wynagrodzenie biegłego a na celowe koszty obrony w łącznej wysokości 2.342,13zł złożyły się 17zł podatku od pełnomocnictwa, 270zł wynagrodzenia pełnomocnika i 2.055,13zł wydatków (888,88, 166,33 i 1.000zł). Powódce należał się więc zwrot 622,71zł (33 setne z 1.887zł) a pozwanej 1.569,49zł (67 setnych z 2.342,13zł); na korzyść pozwanej przypada więc różnica w wysokości 946,51zł (1.569,49zł odjąć 1.569,49zł).
Z niewiadomych względów Sąd w postanowieniu ujętym w punkcie trzecim wyroku podał inną kwotę, co uzasadniało jego sprostowanie.
8. Na podstawie art. 113 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst j. Dz. U. z 2024r., poz. 959) Sąd nakazał pobrać od stron w stosunku w jakim uległy w sprawie 337,73zł nieopłaconych wydatków; na powódkę przypadało z niej 226,30zł a na pozwaną 111,43zł.