Uzasadnienie
P. R. żądała od D. T. 18.450zł z odsetkami tytułem czynszu za październik, listopad i grudzień 2022r. oraz 983,20zł rekompensaty za koszt odzyskiwania należności (k. 3 – 7).
Pozwany wnosił o oddalenie powództwa, ponieważ powód nie wypowiedział mu umowy najmu a zapłacił mu 2.500zł; podnosił też zarzut przedwczesności żądania (k. 35 – 36).
Powód podtrzymał pozew i oświadczył, że 2.500zł przyjął od pozwanego jako kaucję i nie zarachował jej na poczet czynszu (k. 63).
Sąd ustalił, co następuje
26 czerwca 2018r. D. T. wynajął od P. R. lokal użytkowy położony na S. w T. na okres do 31 grudnia 2022r.
Dowód: umowa, § 1 i 3 k. 12.
Od września 2018r. D. T. miał płacić P. R. 5.000zł czynszu netto, z góry, do 5. dnia każdego miesiąca.
Dowód: umowa, § 4, k. 12.
D. T. zapłacił P. R. 2.500zł kaucji na zabezpieczenie roszczeń o odszkodowanie, kary umowne i czynsz.
Dowód: umowa, § 4, k. 12.
W sprawie pod sygnaturą VGNc 2962/22 Sąd Rejonowy w Toruniu zasądził od D. T. na rzecz P. R. zaległy czynsz za okres od kwietnia do września 2022r.
Dowód: nakaz zapłaty w aktach VGNc 2962/22.
Sąd zważył, co następuje
- 1. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o art. 230 k.p.c. i dowody z dokumentów.
Nie budziły one bowiem zastrzeżeń i nie były kwestionowane.
Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ ma on tylko komplementarny charakter (art. 299 k.p.c.).
- 2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że po pierwsze, de lege lata postępowanie cywilne jest kontradyktoryjne i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej.
Po drugie, że ciężar dowodu faktów spoczywa na tej stronie, która wywodzi z nich skutki prawne, ponieważ ei incumbit probatio qui dicit (art. 6 k.c.).
Po trzecie wreszcie, obrona polegająca na prostym zaprzeczaniu twierdzeniom przeciwnika jest skuteczna tylko w przypadku jego bierności (art. 230 k.p.c.); nic nie daje, jeżeli przedstawia on dowody zasadności swoich racji.
- 3. Powództwo, było oczywiście uzasadnione.
Powód przedłożył bowiem umowę najmu, którą zawarł z pozwanym a tym samym udowodnił słuszność swoich racji; w świetle art. 659 § 1 in fine k.c. najemca powinien bowiem płacić czynsz wynajmującemu a pacta sunt servanda.
- 4. Z kolei argumenty pozwanego nie były trafne.
Otóż, trudno mówić o przedwczesności żądania, skoro umowa przewidywała wysokość czynszu i termin jego płatności a pozwany przegrał już z powodem sprawę za wcześniejszy okres.
Z kolei z faktu, że pozwany zapłacił powodowi 2.500zł nie wynika, że nie musi płacić dochodzonego czynszu.
Po pierwsze, w świetle umowy najmu pozwany miał zapłacić tę kwotę tytułem kaucji co stanowi prawidłowy tytuł przysporzenia powoda.
Po drugie, to, że kaucja z natury podlega zwrotowi a zatem, że pozwany ma ewentualnie roszczenie przeciwko powodowi o jej zwrot, nie zwalnia go z obowiązku zapłaty czynszu. Taka sytuacja, sama przez się, nie powoduje bowiem wygaśnięcia wzajemnych zobowiązań, ponieważ takie konsekwencje rodzi dopiero złożenie odpowiedniego oświadczenia woli, w tym zwłaszcza o potrąceniu.
Pozwany nie potrącił jednak z roszczeniem powoda żądania zwrotu kaucji a oświadczeń tego typu ani na gruncie prawa materialnego, ani tym bardziej, procesowego, nie można domniemać.
Wreszcie, nie było uzasadnienia do rozłożenia zasądzonej kwoty na raty.
Z oświadczenia pozwanego na rozprawie (k. 68) wynikało bowiem, że może płacić co najwyżej 1.000zł miesięcznie, co skutkować musi nadmiernym odroczeniem zaspokojenia wierzyciela. Jego interes podlega zaś ocenie na gruncie art. 320 k.p.c. Opóźnienie pozwanego i tak przekracza już rok.
- 5. O kosztach orzeczono w myśl art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 i 98 § 1¹ k.p.c.
Z.
- 1. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pozwanemu,
- 2. odnotować w KU przedłożenie opłaty dnia 6 lutego 2024r.,
- 3. z wpływem lub za 3 tyg.