Uzasadnienie
(...) S.A. w W. żądała od M. W. (1) 612zł odszkodowania za rozwiązanie umowy przed terminem, na który została zawarta (k. 4 i 67).
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, ponieważ umowy nie rozwiązał przed datą, którą określała; podniósł też zarzut przedawnienia (k. 50).
Sąd ustalił, co następuje
W 2013r. M. W. (2) zawarł z (...) S.A. w W. umowę na dostarczanie prądu na czas do dnia 31 grudnia 2016r.
Bezsporne: oświadczenie powoda, k. 66v., oświadczenie pozwanego, k. 50.
Sąd zważył, co następuje
- 1. Stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia był bezsporny, wobec czego Sąd ustalił go na podstawie zgodnych oświadczeń stron i art. 230 k.p.c.
Dokumenty były wiarygodne z formalnego punku widzenia a strony ich nie podważały.
Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ dowód tego typu ma wyłącznie komplementarny charakter (art. 299 k.p.c.).
- 2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy poczynić następujące uwagi ogólne.
Po pierwsze, proces cywilny jest de lege lata kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. W konsekwencji na stronach spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania i ryzyko zaniechań i niepowodzenia w tym zakresie.
Po drugie, ciężar dowodu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia spoczywa na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne (ei incumbit probatio qui dicit – art. 6 k.c.). W sprawie o odszkodowanie onus probandi spoczywa więc przede wszystkim na stronie powodowej, która musi wykazać słuszność zgłoszonych pretensji.
- 3. Żądanie było bezzasadne.
Powód domagał się odszkodowania, ponieważ pozwany miał rozwiązać umową, którą zawarł na czas oznaczonym przed terminem. Nie przeprowadził jednak skutecznego dowodu, że tak było; w szczególności nie złożył oświadczenia pozwanego o rozwiązaniu umowy. Umowa przewidywała zaś dla jej zmiany formę pisemną pod rygorem nieważności; w kontekście art. 77 § 2 k.c. domniemać trzeba, że także rozwiązanie umowy także musiało nastąpić na piśmie. Za znamienne należy przy tym uznać, że strona powodowa nie określiła daty, w której jej zdaniem pozwany rozwiązał umowę ani też nie przybliżyła okoliczności tego zdarzenia.
Pozwany przedstawił zaś umowę na dostawę prądu, którą zawarł w lipcu 2015r. z innym podmiotem na okres od dnia 1 stycznia 2017r. (k. 52) a więc już po zakończeniu stosunku z powodem; który wiązał strony do 31 grudnia 2016r.
W tej sytuacji za dowód rozwiązania umowy przed końcem 2016r. nie mogła być uznana informacja udzielona powodowi przez (...) S.A., że pozwany rozwiązał umowę już w sierpniu 2015r. (k. 69). Pozostawała bowiem w sprzeczności z treścią kontraktu, który nawiązał pozwany i, z tego względu, była błędna.
4. Na marginesie Sąd zaznacza, że nie był uzasadniony zarzut przedawnienia. Od 9 lipca 2018r. termin ten co do zasady upływa z końcem roku kalendarzowego (art. 118 zd. 2 k.c.), wytoczenie powództwa prowadzi do przerwania jego biegu (art. 123 § 1 pkt1 k.c.), a roszczenia związane z działalnością gospodarczą przedawniają się po trzech latach (art. 118 zd. 1 k.c.).
Roszczenie powoda stało się wymagalne, zgodnie z jego oświadczeniem, we wrześniu 2016r., wobec czego, niezależnie od tego, czy rzeczywiście chodzi o ten miesiąc wymienionego roku, do przedawnienia mogło dojść najwcześniej z dniem 31 grudnia 2019r. Przed tą datą pozwany wytoczył jednak powództwo przeciwko pozwanemu w elektronicznym postępowaniu upominawczym i zachował termin, o którym mowa w art. 505³⁷ § 2 k.p.c.
- 5. W rezultacie Sąd oddalił powództwo i nie orzekał o kosztach, ponieważ pozwany wygrał sprawę nie ponosząc celowych kosztów obrony.