Uzasadnienie
Uwaga: Uzasadnienie zostało sporządzone w poprzedniej formie z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu ZEUS.
R. C. został oskarżony o to, że w okresie od dnia 28 października 2021 do dnia 23 listopada 2022r., w T. uchylał się od obowiązku alimentacyjnego na podstawie protokołu ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w Toruniu, sygn. akt III RC 965/14 z dn. 30 grudnia 2014r. na rzecz małoletniej W. C. w kwocie po 450 zł miesięcznie, przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych bądź opóźnienie zaległego świadczenia wynosi co najmniej 3 miesiące, jest o czyn z art. 209§1 kk.
Oskarżony w toku postępowania przygotowawczego, jak i sądowego przyznał, że nie uiszczał należności alimentacyjnych wobec jego córki W. C.. Wyjaśnił, że było to spowodowane jego stanem zdrowia i niezdolnością do wykonywania pracy zarobkowej, której przyczyną jest uraz kręgosłupa. Mieszka na terenie (...) i jest na utrzymaniu żony (k. 80v-81, 101). Jednocześnie przedłożył kartę informacyjną z leczenia szpitalnego, z której wynika, iż w dniu 19 kwietnia 2023 roku przeszedł operację kręgosłupa.
Sąd dołączył opinię biegłego lekarza specjalisty neurologa z akt sprawy VIII K 13/22, sporządzonej dnia 12 grudnia 2022 roku po analizie przesłanej dokumentacji medycznej oraz osobistym badaniu oskarżonego. Biegły wskazał, że oskarżony jest całkowicie niezdolny do pracy zarobkowej od 2 sierpnia 2017 roku, zaś planowany czas powrotu do zdrowia, wskutek przeprowadzenia zaplanowanej operacji, to 30 czerwca 2023 roku.
Mając powyższa na uwadze czyn oskarżonego, w ocenie Sądu polegający na zaniechaniu łożenia alimentacyjnego przez R. C. na rzecz córki W. C. nie zawiera znamion czynu zabronionego.
Czyn określony w art. 209 § 1 k.k. jest przestępstwem umyślnym, wymagającym od strony podmiotowej zaistnienia w świadomości osoby sprawcy zamiaru uchylania się od obowiązku alimentacyjnego. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości, iż oskarżony w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu nie mógł podjąć żadnej pracy zarobkowej i osiągać jakichkolwiek dochodów z pracy lub innego stosunku podobnego do zatrudnienia, gdyż nie pozwalał mu na to stan zdrowia. Nadto nie posiadał żadnego majątku i był na utrzymaniu żony. Wobec powyższego nie sposób uznać, iż oskarżony dopuścił się zachowania polegającego na „uchylaniu się”, gdyż nie wykonywał obowiązku alimentacyjnego z przyczyn obiektywnych (stanu zdrowia) za które odpowiedzialności nie ponosi.
Mając na uwadze, że stan niezdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy w okresie czynu został stwierdzony rzetelną, wewnętrznie niesprzeczną i spójną opinią biegłego neurologa, nie sposób stwierdzić, iż oskarżony, który nie posiadał żadnych innych dochodów ani majątku, celowo uchylał się od obowiązku łożeniu na utrzymanie swojej córki W.. Wobec powyższego Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu., zaś kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.