Uzasadnienie
Powód G. C. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...).H.U. „ G. „wniósł pozew w którym domagał się zasądzenia od pozwanej D. T. kwoty 619zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku od 11 listopada 2015r. do dnia zapłaty kosztów procesu.
Domagała się ponadto zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwana zawarła umowę pożyczki z (...) s.c..
Nie wywiązała się ze zobowiązań wynikających z zawartej umowy.
W.w spółka zawarła ze stroną powodową umowę przelewu wierzytelności.
Po cesji dłużniczka dokonała wpłaty w kwocie 250zł, którą zaksięgowano na poczet kosztów wezwania, windykacji oraz odsetek.
Nakazem zapłaty z 12 kwietnia 2016r. nakazano pozwanej zapłatę na rzecz powoda kwoty dochodzonej pozwem.
Pozwana wniosła sprzeciw od powyższego nakazu, zaskarżając go w całości.
Podniosła, że zawarła tylko jedną umowę z pożyczkodawcą w 2011r., nie była w stanie spłacić jej w terminie. Uzgodniła z przedstawicielami spółki możliwość spłaty w ratach. Dług przez cały czas rósł. Spłaciła łącznie 1325zł.
Pismem z 13 kwietnia 2017r. strona powodowa wniosła pismo w którym wskazano, że w związku z zawartą umową udzielono pozwanej pożyczki, początkowo przelewając kwotę 2600zl, a później dodatkowo kwotę 400zł.
Odsetki zostały obliczone od 3000zł – jako należności głównej.
Sąd ustalił co następuje
: 13 września 2011r. doszło do zawarcia umowy pożyczki gotówkowej pomiędzy M. C., G. C., A. G., A. Z. prowadzącymi działalność gospodarczą pod nazwą (...) spółka cywilna (...), G. C., A. G., A. Z. z siedzibą w T., a D. T.. Przedmiotem umowy było udzielenie pozwanej pożyczki gotówkowej w kwocie 608 zł. Termin spłaty pożyczki został określony na 30 dni.
§7 umowy stanowił, że od kwoty pożyczki pożyczkodawca pobierze jednorazowo opłatę przygotowawczą w kwocie 31 zł, ponadto kosztem pożyczki będzie także kwota 127zł z tytułu ustanowienia zabezpieczenia pożyczki.
Tego samego dnia pozwana zawarła umowę zlecenia z pożyczkobiorcą, mocą której zleciła zleceniobiorcy poręczyć za swoje zobowiązanie z tytułu zawartej umowy pożyczki.
Dowody: umowa k 70-70v,
Umowa zlecenia k. 71,
Pozwana spłaciła część pożyczki, ale nie wywiązała się z całości zobowiązania. Udała się do placówki pożyczkodawcy w T., gdzie dokonała części wpłaty. Poinformowano ją, że może przedłużyć okres spłaty, na co się zgodziła. Podpisała wówczas dokumenty, które jej przedstawiono, była to kolejna umowa pożyczki i umowa zlecenia (na tą samą kwotę).
Ponieważ pozwana znów nie miała całej kwoty na spłatę i chciała dokonać częściowej wpłaty, znów zaproponowano jej przedłużenie terminu spłaty.
Ta sytuacja powtarzała się kilkukrotnie: 14 listopada 2011, 28 lutego 2012r., 13 lipca 2012r., 10 października 2012r.,, 7 marca 2013r. i 22 maja 2013r.
Dowody: umowy k. 11-11v,. 81-92, dowód wpłaty k.34, dowody wpłaty k. 26-33, zeznania M. M. k. 122v,00: 09.33 zeznania D. T. k.123-123v, 00:36:55 zeznania K. W. k.123, 00:27 10 listopada 2015r. doszło do zawarcia umowy cesji między pożyczkodawcą, a G. C. prowadzącym działalność pod nazwą (...).H.U. (...),” jej przedmiotem była wierzytelność przysługująca od pozwanej z tytułu umowy pożyczki z 22 maja 2013r.
dowód: umowa z 10.11 2015r.
Sąd zważył co następuje
Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentów przedstawionych przez strony oraz na podstawie zeznań świadków, a także zeznań pozwanej w charakterze strony.
Przechodząc do oceny zasadności roszczeń powoda, należy stwierdzić, że między pozwana a poprzednikiem prawnym powoda doszło do zawarcia umowy pożyczki. Jednak kluczowym pozostaje pytanie, czy było to wiele umów niezależnych od siebie, czy też kolejne były konsekwencją nie spłacenia poprzedniej, bądź przedłużeniem jej terminu spłaty..
W ocenie sądu doszło do zawarcia umowy pożyczki w 2011r., później zdaniem pozwanej dochodziło do przedłużenia spłaty, nie ulega jednak wątpliwości, że pozwana podpisywała własnoręcznie kolejne dokumenty przygotowane przez świadków, które stanowiły inne umowy pożyczki.
Zgodnie z art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Pożyczka miała przy tym status kredytu konsumenckiego w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, (Dz.U. Nr 126, poz. 715 ze zm.).
Pozwana przesłuchana w charakterze strony zeznała, że po zawarciu umowy pożyczki nie była w stanie jej spłacić. Przyniosła część należnej kwoty, doszło do przedłużenia możliwości spłaty, podpisywała jakieś dokumenty, działo się to wiele razy. Pieniądze otrzymała tylko raz.
W ocenie sadu zeznania pozwanej są zgodne z prawdą, tworzą logiczną całość.
Przede wszystkim co do faktu otrzymania raz kwoty z tytułu pożyczki i dokonywania wpłat. Wątpliwości budzi podpisywanie dokumentów bez wiedzy co podpisuje.
Twierdzenia pozwanej znajdują oparcie w dokumencie złożonym przez pozwaną do sprzeciwu. Jest to dowód wpłaty na 321zł z 14 listopada 2011r., który został opisany jako wpłata dotycząca umowy z 13 września 2011r.- przedłużenie, wpłata 321zł.
Jednocześnie strona powodowa składając inne umowy, złożyła kolejna umowę pożyczki z tej samej daty: 14 listopada 2011r., na tą sama kwotę, te same opłaty co umowa z 13 września 2011r. (pierwotna umowa).
Potwierdza to wersję pozwanej, iż ona nie otrzymywała kwot z kolejnych umów, ustalała z pracownikiem przedłużenie spłaty umowy i podpisywała przedłożone jej dokumenty (porównanie k. 34 i 68).
Przesłuchana w charakterze świadka M. M. (2) zeznała, że jeśli klient nie ma pieniędzy na spłatę, zawierana jest kolejna umowa, która jest spłatą zadłużenia wcześniejszej. Fizycznie klient pieniędzy nie otrzymuje.
Przyznała,,ze jeśli klient nie spłacił poprzedniej umowy, nie otrzyma kolejnej pożyczki.
Stwierdziła, że klient jest świadomy tego, że zawiera umowę pożyczki.
W ocenie sądu zeznania świadka są zgodne z prawdą, co do zasad przyznawania pożyczek.
Potwierdzają wersję pozwanej, że nie otrzymywała kolejnych kwot, lecz wpłacając część zadłużenia – przedłużała (swoim zdaniem) pierwotną umowę. Podpisywała przy tym przedłożone jej dokumenty.
Świadek zeznała także, że klienci chcieli zawierać nowe umowy, aby nie ponosić kosztów windykacyjnych. Kwoty z tytułu nowych umów były spłatą wcześniejszych umów. Jednakże przy zawieraniu każdej kolejnej umowy klienci byli zobowiązani do ponoszenia kosztów związanych z zawartą umową.
Zeznająca w charakterze świadka K. W. (2) potwierdziła, że w razie braku pieniędzy na spłatę można było zawrzeć kolejną umowę, która była zaliczana na poczet poprzedniej.
Sąd uznał jej zeznania za zgodne z prawdą.
Strona powodowa nie udowodniła, że pozwana zawarła kilka odrębnych umów pożyczek, otrzymując wynikające z nich kwoty do wypłaty.
Istnienie sporu między stronami, co do zasady, obliguje jedną z nich do udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na podstawie art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c., ciężar dowodu spoczywa na stronie, która z określonych faktów wywodzi skutki prawne. Jeśli zatem powód powoływał się na zaistnienie oznaczonych faktów, w tym na fakt zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia, zobowiązany był wskazać okoliczności, które uzasadniały żądanie zgłoszone w pozwie.
Na stronie powodowej spoczywał więc ciężar wykazania zasadności dochodzonego roszczenia z uwagi na to, że pozwana zakwestionowała fakt zawarcia kolejnych, niezależnych od pierwszej umów pożyczki.
Jeśli pożyczkobiorca nie zawierał kolejnych, odrębnych pożyczek bez spłaty poprzedniej, to pozwana nie mogła takich umów zawrzeć, bo przez kilka lat wszystkie jej dowody wpłaty była na poczet zaległości (co wynika z analizy pokwitowań, które złożyła pozwana, daty wpłat, co do której umowy – mając na uwadze, że wszystkie umowy były zawierane na 30 dni).
W tej sytuacji pozwana nawet jeśli zawierała kolejne umowy, to zaliczano kwoty, które powinna otrzymać z tytułu pożyczki na poczet pierwszej zawartej umowy. dochodziły do tego kolejne koszty związane z zawarta umową.
Strona powodowa jednak w żaden sposób nie rozliczyła tych wpłat, nie kwestionowała jednocześnie faktu ich dokonania.
Trzeba więc uznać, że umowa, która stanowi podstawę żądania jest ściśle związana z wcześniejszymi umowami.
Nie udowodniono zasadności, ani wysokości żądania, mając na uwadze wiele wpłat pozwanej.
Mając powyższe na uwadze nie było możliwości uwzględnienia powództwa, należało je oddalić na podstawie art. 6 k.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98k.p.c., obciążając nimi stronę powodową, którą należy uznać za stronę przegrywającą.