Uzasadnienie
Powód E. D. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny w G. wniósł o zasądzenie od pozwanej M. B. kwoty 432,06 zł, tytułem należności z usługi telekomunikacyjne, świadczone przez wierzyciela pierwotnego (...) sp. z o.o. w W. na rzecz pozwanej, którą to wierzytelność nabył powód w drodze przelewu wierzytelności.
Pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, wniosła o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia.
Sąd ustalił, co następuje
Pozwaną łączyła z wierzycielem pierwotnym umowa o świadczenie usług, rozwiązana z dniem 31 sierpnia 2012 roku. Z tego tytułu powstało zadłużenie na kwotę 432,06 złotych z czterech faktur, z których termin płatności ostatniej przypadał na dzień 22 sierpnia 2012 roku.
Powód nabył tę wierzytelność od wierzyciela pierwotnego w dniu 20 kwietnia 2015 roku.
W okresie od wymagalności śwaidczenia do dnia wniesienia pozwu, tj. do dnia 30 września 2015 roku pozwana nie uznała długu, nie było prowadzone przeciwko niej żadne postępowanie sądowe ani egzekucyjne, nie zawarła żadnej ugody z wierzycielem pierwotnym czy powodem.
/ Dowód:
zawiadomienie o zmianie wierzyciela-k.8 akt, wezwanie do zapłaty-k.9-10 akt,umowa o świadczenie usług-k.11 akt, dokumenty sprzedaży -k.13-20 akt/.
Sąd zważył, co następuje
Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zawarte w aktach sprawy, złożone przez stronę powodową, których wiarygodności ani autentyczności strona pozwana nie zakwestionowała.
Podniesiony przez pozwaną zarzut przedawnienia roszczenia jest zasadny, wobec czego powództwo podlegało oddaleniu.
Jak wynika z treści dowodów z dokumentów, comiesięczne należności dochodzone w przedmiotowej sprawie od pozwanej stały się wymagalne w okresie od dnia 23 maja 2012 roku do dnia 22 sierpnia 2012 roku. Powód wniósł pozew dopiero w dniu 30 września 2015 roku, a więc ponad trzy lata po dniu wymagalności należności z ostatniej faktury, czyli po upływie okresu przedawnienia, który w przedmiotowej sprawie dla roszczeń powoda wynosi 3 lata, zgodnie z dyspozycją art. 118 kodeksu cywilnego, jako roszczenie z działalności gospodarczej zarówno wierzyciela pierwotnego, jak i powoda.
W toku procesu nie wykazano również aby w przedmiotowej sprawie zaszło zdarzenie z katalogu opisanego w art. 123 § 1 kodeksu cywilnego, które skutkowałoby przerwaniem biegu przedawnienia. W szczególności powód nie wykazał, aby wcześniej w jakikolwiek sposób on sam, czy wierzyciel pierwotny dochodzili sądownie bądź w inny sposób należności od pozwanej.
Wobec powyższego roszczenie dochodzone pozwem podlegało oddaleniu jako przedawnione po myśli art.117§2 kodeksu cywilnego.