Uzasadnienie
Powód (...) SA w G. złożył pozew przeciwko C. L. o zapłatę kwoty 1414,89 zł z odsetkami i kosztami.
W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż pozwany nie zapłacił za budowę przyłącza i rozbudowę sieci kwoty dochodzonej pozwem, na którą to opiewa faktura nr (...).
Sąd Rejonowy w Lublinie wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu.
Od nakazu zapłaty pozwany wniósł sprzeciw domagając się oddalenia powództwa. Wraz z pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. przedłożył potwierdzenie dokonania przelewu dochodzonej kwoty w dniu 3 kwietnia 2013 r.
Powód potrzymał żądanie pozwu wskazując, iż kwotę tę zaliczył na inne długi pozwanego.
Sąd zważył i ustalił, co następuje
W dniu 22 maja 2012 r. (...) SA i C. L. zawarli umowę o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej. Po wykonaniu umowy powód wystawił pozwanemu fakturę nr (...) na kwotę 1414,89 zł z terminem zapłaty 26 marca 2013 r.
Bezsporne, nadto umowa, k. 48-50, faktura k. 51
W dniu 3 kwietnia 2013 r. pozwany uiścił na rachunek powoda kwotę 1414,89 zł wskazując jako tytuł płatności nr faktury (...).
Dowód: potwierdzenie przelewu k. 62 akt
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 451 § 1 kc dłużnik mający względem tego samego wierzyciela kilka długów tego samego rodzaju może przy spełnieniu świadczenia wskazać, który dług chce zaspokoić. Jednakże to, co przypada na poczet danego długu, wierzyciel może przede wszystkim zaliczyć na związane z tym długiem zaległe należności uboczne oraz na zalegające świadczenia główne.
§ 3. W braku oświadczenia dłużnika lub wierzyciela spełnione świadczenie zalicza się przede wszystkim na poczet długu wymagalnego, a jeżeli jest kilka długów wymagalnych - na poczet najdawniej wymagalnego.
Skoro pozwany wprost w tytule przelewu wskazał tytuł płatności, powód – wierzyciel nie miał prawa zaliczać dokonanej wpłaty na poczet innych długów. Powództwo podlegało oddaleniu w całości w związku z udowodnieniem przez pozwanego, iż zobowiązanie dochodzone pozwem wygasło wskutek jego zapłacenia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 kpc kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik postepowania. Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.) Zastosowanie znalazły § 6 pkt 2 w zw z § 2 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia, bowiem Sąd zasądził podwójną wysokość stawki minimalnej, z uwagi na konieczny nakład pracy pełnomocnika. Wprawdzie sporządził on tylko jedno pismo w sprawie wskazujące fakt, że pozwany dochodzoną kwotę już zapłacił, jednak powód nadal podtrzymywał powództwo i konieczne było stawiennictwo na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r., aby jak najlepiej zadbać o interesy pozwanego.
Ponadto stawki stosowane do końca 2015 r. (również w niniejszej sprawie) co do zasady przy niskiej wartości przedmiotu sporu nie są stawkami rekompensującymi nakład pracy pełnomocników, dlatego orzeczono jak w pkt II wyroku.