Uzasadnienie
Sąd ustalił co następuje
Postanowieniem z 21 lipca 2015 r. sąd nałożył solidarnie na dłużników grzywnę w kwocie 600,- zł i ustalił, że na wypadek nieuiszczenia grzywny w terminie podlega ona zamianie na areszt, licząc jeden dzień aresztu za równoważny kwocie 150,- zł, przy czym odbycie czterech dni aresztu zamiennego przez któregokolwiek z dłużników lub łącznie czterech dni przez ich oboje, zwalnia ich od grzywny. Sąd wyznaczył nadto dłużnikom kolejny termin czternastu dni od daty prawomocności orzeczenia na wykonanie obowiązku zdjęcia kłódki z bramy przy ul. (...) (otwarcie bramy), pod rygorem nałożenia grzywny w kwocie tym razem 1.800,- zł (dowód: postanowienie k. 224).
Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd Okręgowy w Toruniu postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r. (dowód: postanowienie k. 257-258). Postanowienie zostało odebrane przez pełnomocnika dłużników w dniu 28 grudnia 2015 r. (dowód: elektroniczne potwierdzenie odbioru k. 260).
W terminie czternastu dni liczonym od 28 grudnia 2015 r., a także w terminie późniejszym tj. do dnia rozprawy, która odbyła się 6 września 2016 r., dłużnicy H. i I. I. (2) nie wykonali nałożonego na nich postanowieniem z 11 grudnia 2014 obowiązku otwarcia bramy od ul. (...). Brama pozostawała nadal zamknięta (dowód: oświadczenie dłużnika H. I. złożone na rozprawie 6. IX. 2016 - protokół rozprawy z 6. IX. 2016 - 01:34 / protokół skrócony k. 310 akt, zdjęcia k. 198 - 199: okoliczność bezsporna).
Pismem z dnia 19 lutego 2016 r. wierzyciel - Wspólnota Mieszkaniowa (...) położonej w T. przy ul. (...) wniosła o nałożenie na dłużników grzywny oraz o ustalenie na wypadek kolejnego nie wykonania obowiązku otwarcia bramy rygoru grzywny surowszej, tj. w wysokości 6.000,- zł (dowód: pismo k. 277).
Pismem z dnia 19 lipca 2016 r. pełnomocnik dłużników wniósł o zawieszenie postępowanie w niniejszej sprawie, wskazując, że postępowanie to jest przedwczesne z uwagi na złożony przez dłużników wniosek o zabezpieczenie powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (dowód: pismo k. 294).
W dniu 6 lipca 2015 dłużnicy H. i I. I. (2) złożyli pozew o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym wnosząc jednocześnie o zabezpieczenie swego roszczenia poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego toczącego się pod sygnaturą XI Co 1746 / 13. Sprawa została zarejestrowana pod nr I C 1024/15. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny udzielił zabezpieczenia powodom (dłużnikom) poprzez nakazanie wpisania w księdze wieczystej o numerze (...) ostrzeżenia o toczącym się procesie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Sąd, udzielając zabezpieczenia, nie zawiesił postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie (dowód: kopia pozwu k. 213 - 220, postanowienie k. 308).
Postanowieniem z 20 września 2015 sąd nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego oraz nałożył solidarnie na dłużników grzywnę w kwocie 1800,- zł i ustalił, że na wypadek nieuiszczenia grzywny w terminie podlega ona zamianie na areszt, licząc jeden dzień aresztu za równoważny kwocie 180,- zł, przy czym odbycie dziesięciu dni aresztu zamiennego przez któregokolwiek z dłużników lub łącznie dziesięciu dni przez ich oboje, zwalnia ich od grzywny. Sąd wyznaczył nadto dłużnikom kolejny termin czternastu dni od daty prawomocności orzeczenia na wykonanie obowiązku zdjęcia kłódki z bramy przy ul. (...) (otwarcie bramy), pod rygorem nałożenia grzywny w kwocie tym razem 3.000,- zł (dowód: postanowienie k. 312).
Sąd zważył co następuje
Ustalony powyżej stan faktyczny nie był sporny pomiędzy stronami: dłużnik na rozprawie w dniu 6 września 2016 r. przyznał, że dłużnicy nie wykonali obowiązku nałożonego na nich postanowieniem z 21 lipca 2015 r.
Zgodnie z przepisem art. 1050 § 3 kpc po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego dłużnikowi do wykonania czynności, sąd na wniosek wierzyciela nałoży na dłużnika grzywnę i jednocześnie wyznaczy mu nowy termin do wykonania czynności, z zagrożeniem surowszą grzywną. Ponieważ bezspornym było, że dłużnicy obowiązku nałożonego postanowieniem z 11 grudnia 2014 (pkt II) nie wykonali a wierzyciel wniósł o wyegzekwowanie grzywny już orzeczonej i nałożenie rygoru grzywny surowszej na wypadek zignorowania obowiązku, na który opiewa prawomocny tytuł egzekucyjny, sąd zobligowany był na podstawie art. 1050 § 3 kpc nałożyć solidarnie na dłużników grzywnę w wysokości wynikającej z prawomocnego postanowienia z 11 grudnia 2014 (pkt II), czyli w kwocie 600,- zł.
Wymierzając grzywnę, zgodnie z art. 1053 § 1 kpc, sąd zobligowany jest jednocześnie orzec na wypadek jej nieuiszczenia o zamianie na areszt, licząc jeden dzień aresztu za równoważny od pięćdziesięciu do tysiąca pięciuset złotych grzywny. Ogólny czas trwania aresztu zgodnie z powołanym przepisem nie może przekroczyć sześciu miesięcy. Ponieważ grzywna 600,- zł wymierzona postanowieniem z 21 lipca 2015 r. z zamianą jej na areszt przyjmując jeden dzień aresztu za równoważny sumie 150,- zł grzywny (pkt I), co dawało finalnie cztery dni aresztu, nie odniosła skutku (obowiązek otwarcia bramy nie został wykonany), tym razem orzekając w pkt I postanowienia o zamienniku sąd zastosował przelicznik grzywny ustalonej na 1800,- zł, który daje dziesięć dni aresztu na wypadek niewykonania obowiązku w zakreślonym terminie i nie uiszczenia orzeczonej grzywny (180,- zł za jeden dzień).
Tym samym niewykonanie obowiązku otwarcia bramy po raz trzeci (postanowienie z 20 maja 2014, postanowienie z 11 grudnia 2014 i postanowienie z dnia 21 lipca 2015 r.) może skutkować aresztem ponad dwukrotnie dłuższym, co zdaniem sądu winno skuteczniej mobilizować dłużników do podporządkowania się zawartej ugodzie i prawomocnemu postanowieniu z 21 lipca 2015 r. i być dostatecznym środkiem przymusu.
Przepis art. 1052 kpc stanowi, że w jednym postępowaniu sąd może wymierzyć grzywnę nie wyższą niż 10.000,- zł, chyba ze dwukrotne wymierzenie grzywny okazało się nieskuteczne. Ogólna suma grzywien w tej samej sprawie nie może przewyższać miliona złotych. Grzywna nałożona na dłużników orzeczeniem z 20 września 2016 r. mieści się w granicach zakreślonych przytoczonym przepisem.
Zdaniem sądu grzywna trzykrotnie wyższa od poprzedniej powinna być dostatecznie dotkliwym argumentem finansowym dla dłużników aby podporządkować się orzeczeniu z 20 września 2016 r. Na obecnym etapie egzekucji grzywna w wysokości 5.000,- zł byłaby dolegliwością nazbyt dotkliwą i niewspółmierną do stopnia negatywnego nastawienia dłużników do ciążącego na nich obowiązku. Jeśli jednak suma 1.800,- zł okaże się również nieskuteczna, koniecznym będzie sięgnięcie po znacznie surowszy wymiar grzywny niż 1.800,- zł (maksymalna grzywna to 10.000,- zł jak wynika z art. 1052 kpc).
Sąd zdaje sobie sprawę, że problem z postawą dłużników w postępowaniu egzekucyjnym ma swoje źródło w odmiennej ocenie treści ugody z 3. X. 2012 sprowadzającej się do przekonania, że negocjacje stron miały być warunkiem otwarcia spornej bramy. To przekonanie (zależność obowiązku otwarcia bramy od podjęcia negocjacji) nie jest jednak oparte na literalnej wykładni ugody, co było już przedmiotem wyjaśnień sądu w uzasadnieniu postanowienia z 20 maja 2014 (k. 78 akt).
Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny, który rozpoznaje powództwo dłużników o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, nie uznał za stosowne udzielić zabezpieczenia roszenia powodów (dłużników) poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Wobec powyższego brak jest w ocenie Sądu podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie.