Uzasadnienie
(...) S.A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zarzuty do planów podziału sumy uzyskanej z egzekucji skierowanej do świadczenia emerytalnego dłużnika R. U., sporządzonych od 23 lutego 2017 roku do 24 października 2017 roku w sprawie Km 3106/13 prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Toruniu K. M.. W uzasadnieniu wskazał, iż zostały one sporządzone nieprawidłowo z uwagi na niewłaściwą wysokość kosztów egzekucyjnych w sprawach Km 3616/16 oraz Km 1718/17 – koszty te nie są pomniejszane zgodnie z przekazywanymi potrąceniami. Zarzucił również komornikowi nieprawidłowe ustalenia kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji, które powinny wynosić 900 zł a nie 1200 zł. Wskazał także, że do wartości egzekwowanego świadczenia, od którego nalicza się opłatę egzekucyjną nie wlicza się kosztów zastępstwa prawnego wierzycieli, co oznacza, iż od kwot przekazanych wierzycielom w ramach zwrotu poniesionych zaliczek komornik nie pobiera żadnej opłaty.
W odpowiedzi na skargę komornik wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu egzekucyjnego z uwagi na wysokość uzyskiwanego w sprawie potrącenia w sprawach możliwe jest wyłącznie zaspokajanie kosztów. Wydzieloną wierzycielowi sumę zalicza się przede wszystkim na koszty postępowania, a następnie na odsetki, a na końcu na sumę dłużną. Dla podziału kwoty uzyskanej ma to taki skutek, że w pierwszej kolejności uzyskane potrącenie należy przeznaczyć na spłatę kosztów egzekucyjnych i kosztów procesu. W związku z tym należy uznać, że koszty zostały ustalone prawidłowo i są zaspokajane zgodnie z przepisami postępowania. Ponadto, komornik wskazał, że koszty zastępstwa zostały ustalone prawidłowo.
O ocenie Sądu zarzuty nie są zasadne.
Zgodnie z art.1025 § 1 k.p.c. z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności:
- 1) koszty egzekucyjne;
- 2) należności alimentacyjne;
- 3) należności za pracę za okres 3 miesięcy do wysokości najniższego wynagrodzenia za pracę określonego w odrębnych przepisach oraz renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i koszty zwykłego pogrzebu dłużnika;
- 4) należności zabezpieczone hipoteką morską lub przywilejem na statku morskim;
- 5) należności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystające z ustawowego pierwszeństwa oraz prawa, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu;
- 6) należności za pracę niezaspokojone w kolejności trzeciej;
- 7) należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, o ile nie zostały zaspokojone w kolejności piątej;
- 8) należności wierzycieli, którzy prowadzili egzekucję;
- 9) inne należności.
Natomiast na mocy art. 1026 k.p.c. jeżeli suma objęta podziałem nie wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich należności i praw tej samej kategorii, należności zaliczone w artykule poprzedzającym do kategorii czwartej i piątej będą zaspokojone w kolejności odpowiadającej przysługującemu im pierwszeństwu, inne zaś należności - stosunkowo do wysokości każdej z nich. Wydzieloną wierzycielowi sumę zalicza się przede wszystkim na koszty postępowania, następnie na odsetki, a w końcu na sumę dłużną.
Analiza kart rozliczeniowych sporządzonych przez komornika nie wskazuje na nieprawidłowości w rozliczaniu wyegzekwowanych sum. Należy mieć na uwadze, iż w każdej sprawie (Km 3106/13, (...), (...)) oprócz należności głównej do zapłaty pozostają również koszty procesu oraz zastępstwa w egzekucji, natomiast jedynym skutecznym przedmiotem egzekucji jest stosunkowo niskie świadczenie emerytalne dłużnika. Uzyskane w ten sposób kwoty komornik zaspokaja zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami. W pierwszej kolejności potrącenie przeznaczone było na spłatę kosztów egzekucyjnych (wydatków i opłat) i kosztów procesu (w tym kosztów zastępstwa w procesie), które sukcesywnie ulegały zmniejszeniu.
Niezasadny jest zarzut wierzyciela odnoście sposobu ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika. Postępowanie Km 1718/17 zostało wszczęte przed 26 października 2016 roku – a więc jeszcze przed nowelizacją rozporządzenia o wysokości wynagrodzenia radcy prawnego - nastąpiło 30 maja 2016 roku, a dokonał go Komornik Sądowy A. O., który następnie uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę komornikowi, który prowadzi ją obecnie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postanowiono na podstawie art. 770 k.p.c.