Uzasadnienie
Wnioskodawczyni A. Z. złożyła wniosek o podział majątku wspólnego zgromadzonego w czasie małżeństwa z D. Z..
W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w skład wspólnego dorobku wchodzi nieruchomość położona w O. nad W. przy ulicy (...) posiadająca w Sądzie Rejonowym w Toruniu urządzoną księgę wieczystą (...). Ponadto do majątku wspólnego zaliczyła następujące ruchomości: telewizor S., łóżko z materacem, lodówkę I., kanapę skórzaną, pralkę I. oraz stół i 6 krzeseł. A. Z. wnosiła aby przedmiotowa nieruchomość została sprzedana przez nią i uczestnika na wolnym rynku. Z uzyskanej kwoty strony winne byłyby spłacić zaciągnięty kredyt bankowy, a pozostałą kwotą podzielić się po połowie.Jeśli chodzi o ruchomości wnosiła o przyznanie je telewizora S. i łóżka z materacem. Pozostałe ruchomości miały być przyznane D. Z..
Wnioskodawczyni wywodziła, że jej małżeństwo z uczestnikiem zostało rozwiązane przez rozwód. Jak twierdziła wielokrotnie wzywała uczestnika do sprzedaży przedmiotowej nieruchomości i podziału ruchomości. Wywodziła, że D. Z. nie ma woli ugodowego podzielenia wspólnego dorobku.
D. Z. był reprezentowany w postępowaniu przez kuratora
SĄD USTALIŁ I ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE
D. i A. Z. zawarli związek małżeński 16 września 1989 ro0ku. Został on rozwiązany przez rozwód wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 03 lipca 2013 roku w sprawie IC 1144/13 [ dowód: kopia wyroku k. 9 akt ].
Wnioskodawczyni i uczestnik byli współwłaścicielami do chwili rozwodu, na zasadach małżeńskiej majątkowej wspólności ustawowej, nieruchomości położonej w O. nad W. przy ulicy (...), posiadającej w Sądzie Rejonowym w Toruniu urządzoną księgę wieczystą (...) [ dowód: odpis księgi wieczystej k. 6-8 akt ].
W trakcie trwania małżeństwa A. i D. Z. zakupili ze wspólnych środków następujące ruchomości: telewizor S., łóżko z materacem, lodówkę, kanapę skórzaną, pralkę I., stół i 6 krzeseł. Po rozwodzie zostały zabrane przez uczestnika telewizor i lodówka [ dowód: przesłuchanie wnioskodawczyni k. 137 v akt ].
W chwili obecnej nieruchomość jest opuszczona. Wnioskodawczyni dysponuje kluczami od tej nieruchomości [ dowód: przesłuchanie wnioskodawczyni k. 137 v akt ].
Wnioskodawczyni i uczestnik w czasie trwania małżeństwa zaciągnęli kredyt. Jest on spłacany przez A. zakrzewską [ dowód: okoliczność bezsporna ].
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych dokumentów oraz wyjaśnień złożonych przez A. Z. złożonych w charakterze strony. Kurator nie zgłosił dowodów przeciwnych.
Bezsporną okolicznością była przynależność do majątku wspólnego nieruchomości położonej w O. nad W..Także jeśli chodzi o skład ruchomości Sąd dał wiarę A. Z. wobec braku dowodów przeciwnych. Sąd dał jej także wiarę co do tego, że z nieruchomości zostały zabrane telewizor i lodówka. Także w tej kwestii brak było dowodów przeciwnych.
Sąd przyznał nieruchomość A. Z.. Wniosła ona o to na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 roku. Ewentualne przyznanie nieruchomości D. Z. nie byłoby racjonalne. Nie jest znane miejsce pobytu uczestnika. Nie jest także znana jego sytuacja finansowa i możliwości spłaty.
W związku z przyznaniem wnioskodawczyni Sąd przyznał jej także ruchomości wchodzące w skład majątku wspólnego uznając za niecelowe ogołacanie nieruchomości z jakichkolwiek sprzętów. Sąd przyznał D. Z. jedynie te ruchomości, które zniknęły w czasie kiedy nieruchomość znajdowała się w posiadaniu uczestnika. Zdaniem Sądu uznać należy, że D. Z. zabrał te ruchomości.
Ustalając wartość majątku wspólnego Sąd oparł się na opiniach biegłych. Nie były one kwestionowane przez wnioskodawczynię i uczestnika.
Wartość nieruchomości to 288000 złotych. Wartość ruchomości to kwota.Łączna wartość majątku wspólnego to kwota 292600 złotych. Sąd przyznał własność telewizora i pralki uczestnikowi. Łączna wartość tych artykułów wynosi 1300 złotych. Tak więc wnioskodawczyni otrzymała składniki majątku wspólnego o łącznej wartości 291300 złotych. Połowa z tej kwoty to 145600 złotych. Jest to spłata ze strony wnioskodawczyni dla uczestnika. Z kolei D. Z. otrzymał składniki majątku wspólnego o łącznej wartości 1300 złotych. połowa z tej kwoty to 650 złotych. Jest to z kolei spłata jaką uczestnik winien uiścić na rzecz A. Z.. Z potrącenia tych kwot otrzymujemy spłatę w wysokości (...) od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika.
A. Z. dołączyła do akt dowody nakładów z majątku osobistego na majątek wspólny. Są to wpłaty dokumentowane na kartach 32-46, 48, 52, 54, 121-135. Dowody wpłat jakie Sąd wziął pod uwagę to dowody uiszczania spłat wspólnego kredytu zaciągniętego przez wnioskodawczynię i uczestnika. Łączna kwota tych wpłat to 32906,96 złotych. Jeżeli od kwoty spłaty 145000 złotych odejmiemy 32906,96 złotych to otrzymamy kwotę 112093,04 złote, czyli kwotę ostatecznej spłaty jaką wnioskodawczyni winna uiścić na rzecz uczestnika. Taką spłatę zasądził Sąd w orzeczeniu końcowym.
Stwierdzić należy, iż w wyliczenia Sądu w końcowym etapie wkradł się błąd. W treść orzeczenia wpisano kwotę przed podzieleniem kwoty nakładów, czyli kwoty 32906,96 złotych na pół. A. Z. ponosi bowiem w połowie odpowiedzialność za zobowiązania pieniężne zaciągnięte w czasie trwania wspólności małżeńskiej majątkowej. Tak więc ostateczna spłata winna wynieść 128546,52 złotych.
Sąd nie wziął pod uwagę rachunków za zużycie energii elektrycznej, jako że nieruchomość w O. została opuszczona przez uczestnika i rachunki musiały dotyczyć indywidualnego zużycia energii przez wnioskodawczynię.
Sąd rozłożył spłatę na raty biorąc pod uwagę niewielkie możliwości spłaty A. Z..
Sąd nie rozliczał kredytu pozostałego do spłacenia. Zdaniem Sądu nie było to możliwe. Wieloletnią utartą linią orzeczniczą było dzielenie aktywów i ewentualne rozliczanie nakładów. Uczestnik na skutek orzeczenia Sądu nie zostanie zwolniony z długu. Jest w dalszym ciągu zobowiązany do jego spłaty na rzecz wierzyciela. Uwzględnienie wartości niespłaconego kredytu przy obliczaniu wartości spłaty byłoby równoznaczne z założeniem, że wnioskodawczyni kredyt spłaci. Jest to zakładanie nastąpienia zdarzeń przyszłych, co do których nie wiadomo czy nastąpią. Ewentualne poczynienie takiego założenia przez Sąd nie wyklucz możliwości egzekwowania długu przez wierzyciela w przypadku na przykład okresowej niewypłacalności A. Z..
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.
O kosztach orzeczono ha podstawie art. 520 k.p.c.