Uzasadnienie
Wnioskodawca T. P. (1) złożył wniosek o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości położonej w T. przy ul. (...) posiadającej urządzoną księgę wieczystą (...) przez jego ojca T. P. (2) w drodze zasiedzenia.
W uzasadnieniu wniosku T. P. (1) podniósł, że przedmiotową nieruchomość zakupił w sposób nieformalny jego dziadek W. P. (1) urodzony (...),a zmarły 02-06-1977r. Do końca życia mieszkał w przedmiotowej nieruchomości wraz z dziećmi T. P. (2), K. G. i S. W.. W. P. (1) na przedmiotowej nieruchomości wzniósł dom mieszkalny. Ojciec wnioskodawcy T. P. (2) urodził się w (...) r. i do końca życia zamieszkiwał w przedmiotowej nieruchomości. Wnioskodawca wywodził, że kolejni posiadacze posiadali nieruchomość w sposób samoistny i byli przekonani, że są właścicielami nieruchomości. W związku z czym należy uznać ich za posiadaczy w dobrej wierze.
W toku postępowania Sąd wezwał do udziału w sprawie Gminę M. T..
Uczestnik postępowania Gmina M. T. wniosła o oddalenie wniosku. Swoje stanowisko uzasadniła tym, że od 1992r. przedmiotowa nieruchomość była wydzierżawiana przez K. G. córkę W. od Gminy M. T..
SĄD USTALIŁ I ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE:
Wpisanym w księdze wieczystej Kw (...) właścicielem jest Gmina M. T. [dowód: odpis księgi wieczystej k. 21-30 akt].
W okresie międzywojennym dziadek wnioskodawcy W. P. (1) przybył do T. z kresów wschodnich. Poznał M. S. (2) i po zawarciu związku małżeńskiego zakupił przedmiotową nieruchomość. Wzniósł najpierw dom drewniany, a następnie murowany. [dowód: przesłuchanie wnioskodawcy k. 70v akt, uczestniczki M. S. (1) k. 71 akt, S. S. k. 71 akt]. W. P. (1) zmarł w dniu 02-06-1977r. Spadek po nim nabyli wdowa M. P. (1) z domu S. oraz dzieci: K. G., T. P. (2) i S. W.. W. P. (1) władał nieruchomością przez cały okres swojego życia jak właściciel. Na przedmiotowej nieruchomości w 1936 roku został wzniesiony budynek mieszkalny. [dowód: przesłuchanie wnioskodawcy k. 70v akt, uczestniczki M. S. (1) k. 71 akt, S. S. k. 71 akt, kopia książki ewidencyjnej nieruchomości k. 14-18 akt, karta ewidencyjna k. 19 – 20 akt].
W dniu 09 lutego 1987 roku K. G. złożyła wniosek o wydzierżawienie przedmiotowej nieruchomości do Urzędu miasta T. Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami [ dowód: kopia wniosku k. 41 akt ]. K. G. ponowiła wniosek o wydzierżawienie przedmiotowej nieruchomości 19 marca 1992 roku [ dowód: kopia wniosku k. 46 akt ]. W dniu 01 maja 1993 roku została zawarta umowa dzierżawy nieruchomości położonej w T. przy ulicy (...) pomiędzy K. G. i Zarządem Miasta T. [ dowód: kopia umowy k. 42 akt ].
Po śmierci W. P. (1) posiadaczem nieruchomości stał się jego syn T. P. (2). T. P. (2) zmarł w dniu 20-05-2004r. w T.. Spadek po nim nabyli żona K. P., córka M. S. (1) oraz synowie: M. P. (2) i T. P. (1). [dowód: kopia postanowienia Sądu k. 9 akt].
Po śmierci T. P. (2) posiadanie nieruchomości przejął wnioskodawca T. P. (1). Zaczął on wypełniać wszystkie obowiązki związane z nieruchomością. W. P. (2) w związku z przejęciem nieruchomości spłacił swoje siostry w kwotach po 5.000zł. [dowód: przesłuchanie wnioskodawcy k. 70v akt, uczestniczki M. S. (1) k. 71 akt, S. S. k. 71 akt]. W 2012 roku wnioskodawca podpisał umowę dzierżawy przedmiotowej nieruchomości z Gminą T.. W op0arciu o zawartą umowę T. P. (1) płaci regularnie czynsz dzierżawny[ dowód: przesłuchanie wnioskodawcy k. 70 v, przesłuchanie uczestniczki M. S. (1) k. 71 akt, przesłuchanie uczestniczki S. S. k. 71 akt ]. k.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przesłuchania wnioskodawcy i uczestniczek oraz dołączonych do akt dokumentów.
Fakt posiadania nieruchomości przez W. P. (1), potem przez T. P. (2), a następnie przez T. P. (1) nie był w sprawie kwestionowany.
Sąd dał wiarę temu, że W. P. (1) już w okresie międzywojennym nabył nieformalnie nieruchomość, wzniósł na niej budynek i był jej posiadaczem samoistnym. Uczestnik Gmina M. nie kwestionowała tych okoliczności. Jest to ponadto potwierdzone książką ewidencyjną nieruchomości oraz kartą ewidencyjną lokalu.
Samoistność posiadania T. P. (2) nie była kwestionowana do 1992 roku, kiedy to K. G. zawarła z Gminą T. umowę dzierżawy przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem Sądu od tego momentu można mówić o posiadaniu zależnym w zakresie umowy dzierżawy. Wprawdzie T. P. (2) nie był stroną umowy, to należy wątpić aby nie był poinformowany o fakcie jej zawarcia. T. P. (1) przyznał, że płacił regularnie czynsz dzierżawny. Jego z pewnością można uznać za posiadacza zależnego.Tak więc Sąd winien rozstrzygnąć czy T. P. (2) z chwilą śmierci w 2004 roku lub wcześniej nabył własność przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie.
Bezsporną okolicznością było, że własność przedmiotowej nieruchomości przysługiwała Skarbowi Państwa. Zgodnie z treścią art. 177 kodeksu cywilnego z 1965 roku przepisy o zasiedzeniu nie miały zastosowania do nieruchomości będącej przedmiotem własności państwowej. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy kodeks cywilny. Od dnia wejścia w życie tej ustawy to jest od dnia 01 października 1990 roku możliwe było zasiedzenie nieruchomości będącej przedmiotem własności państwowej. Zgodnie z treścią art. 172 kodeksu cywilnego posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze [ zasiedzenie ]. Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Przy obliczaniu terminu do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie należy brać pod uwagę brzmienie art. 10 ustawy z 1990 roku o zmianie ustawy kodeks cywilny.
Stanowi on, że jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy istniał stan, który według przepisów dotychczasowych wyłączał zasiedzenie nieruchomości, a według przepisów obowiązujących po wejściu jej w życie prowadzi do zasiedzenia, zasiedzenie biegnie od dnia wejścia w życie ustawy, jednakże termin ten ulega skróceniu o czas, w którym powyższy stan istniał przed dniem wejścia w życie ustawy, lecz nie więcej niż o połowę.
Przedmiotowa nieruchomość posiada urządzoną księgę wieczystą. Tak więc należy uznać kolejnych posiadaczy nieruchomości za posiadaczy w złej wierze. Mogli oni bowiem przy zachowaniu należytej staranności ustalić w księdze wieczystej właściciela nieruchomości.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że do skutecznego nabycia nieruchomości przez zasiedzenie T. P. (2) musiałby w sposób samoistny posiadać nieruchomość do 01 października 2005 roku. Tak się nie stało bowiem wcześniej T. P. (2) zmarł. Niezależnie od tego należy pamiętać, iż zgodnie z ustaleniami Sądu nastąpiła utrata samoistności posiadania w 1992 roku.Wprawdzie art. 339 kodeksu cywilnego stanowi, że domniemywa się, iż kto rzecz posiada jest posiadaczem w dobrej wierze, jednakże w niniejszej sprawie zdaniem Sądu domniemanie to zostało skutecznie obalone.
T. P. (1) nie można uznać za posiadacza samoistnego, czyli posiadacza w zakresie prawa własności. Jak sam przyznał podpisał umowę dzierżawy i płacił czynsz.
Wobec powyższego na podstawie cytowanych przepisów orzeczono jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 520 k.p.c.