Uzasadnienie
Powód, P. N. S. F. I. Z. we W. w dniu 02-10-2012r wniósł pozew przeciwko J. M. o zapłatę kwoty 25 052,87 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi: od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu żądania podał, że na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 28 września 2011r. przejął od (...) S.A. w W. prawo do wierzytelności wynikającej z umowy o bankowej nr 142/206- (...), w łącznej kwocie 25 052,87 zł, na którą składają się: należność główna w wysokości 12 800,69 zł oraz odsetki od należności głównej naliczone przez pierwotnego wierzyciela i odsetki ustawowe naliczone przez powoda od dnia cesji do dnia 18-09-2013r w łącznej wysokości12 252,18 zł.
Pozwana na rozprawie dniu 05-12-2013r. nie stawił się i nie złożył też odpowiedzi na pozew.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny na podstawie twierdzeń powoda:
W dniu 19 czerwca 2009 r. powód zawarł z (...) S.A. w W. umowę sprzedaży wierzytelności, na podstawie której przejął od prawo do wierzytelności wynikającej z umowy o bankowej nr 142/206- (...) z dnia 20 września 2007r. Zgodnie z wyciągiem z elektronicznego załącznik do umowy cesji na rzecz powoda (...) S.A. w W. przeniosło następujące wierzytelności według stanu na dzień 28-09-2011r: kapitał 12 800,69 zł, odsetki 849,47 zł i koszty 620,48 zł. [ dowód: umowa sprzedaży wierzytelności, k. 7-163, wyciąg z załącznik do umowy, k.14].
Sąd zważył, co następuje
W przypadku nie podjęcia obrony przez pozwanego albo pozwaną stosownie do art. 339 § 2 k.p.c., w którym określono podstawę formalną wyroku zaocznego, sąd - jeżeli nie ma uzasadnionych wątpliwości - zobligowany jest do uznania podanej przez powoda podstawy faktycznej (tj. twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych) za zgodną z prawdą bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Niezależnie od ustalenia podstawy faktycznej sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego. Negatywny wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo (por. m.in. wyrok SN z dnia 7 czerwca 1972 r., III CRN 30/72, LEX nr 7094).
Powód swoje roszczenie wywodził zgodnie z art. 509 k.c., z umowy o bankowej nr 142/206- (...) z dnia 20 września 2007r., którą to wierzytelność nabył od (...) S.A. w W.. Niewątpliwie przy tym zachodziła oczywista sprzeczność pomiędzy podaną przez powoda wysokością nabytej wierzytelności, a dokumentami przez niego przedłożonymi, z których wynika jednoznacznie inny stan cedowanej wierzytelności na dzień umowy cesji. Zgodnie bowiem z wyciągiem z elektronicznego załącznik do umowy cesji na rzecz powoda (...) S.A. w W. przeniosło następujące wierzytelności wobec pozwanej według stanu na dzień 28-09-2011r: kapitał 12 800,69 zł, odsetki 849,47 zł i koszty 620,48 zł.- łącznie 14 276,64 zł. Odsetki ustawowe jakiej miał prawo naliczyć powód za okres od dnia nabycia 28-09-2011r do dnia 18-09-2013r (dnia sporządzenia pozwu) od kwoty całego zadłużenia wyniosły 3 671,25 zł co daje łącznie kwotę 17 947,89 zł. Żadnego dokumentu nie wynika aby (...) S.A. w W. miało prawo do innych odsetek niż wskazanych w wyciągu do umowy cesji, oraz żeby takie roszczenie przeniosło w drodze cesji na powoda.
Roszczenie więc o skapitalizowane odsetki ponad kwoty 849,47 zł i 3 671,25 zł jako nieznajdujące oparcia w materialno-prawnej podstawie rozumianej jako indywidualno- konkretna norma prawna wynikająca z określonego stosunku obligacyjnego, z którego wynika obowiązek świadczenia dłużnika, określonego zobowiązania pieniężnego podlegało oddaleniu. Warunkiem bowiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest wykazanie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi [ art. 509 kc ].
O kosztach procesu orzeczono w oparciu o art. 100 k.p.c. zasadzając od pozwanej na rzecz powoda koszty w takim procencie jaki powód wygrał sprawę (71,6 %)z łącznej sumy kosztów powoda 3670 zł tj kwotę 2627,72 zł
Reasumując, należało orzec, jak w sentencji wyroku.