Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcuz 14 maja 2014 r., sygn. akt I C 2158/13

Uzasadnienie

Powód, A. F., wniósł o pozbawienie wykonalności wyroku Sądu Wojewódzkiego w Zgorzelcu z dnia 13 stycznia 1998r., sygn. akt (...), oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu żądania wskazał, że wierzytelność objęta tym tytułem wykonawczym uległa przedawnieniu.

W odpowiedzi na pozew pozwany, (...) – (...) (...) P., wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu. Zarzucił, że roszczenie zasądzone wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Jeleniej Górze nie uległo przedawnieniu, albowiem po jego wydaniu inicjowane były z wniosku wierzyciela postępowania komornicze oraz postępowanie w przedmiocie wydania drugiego tytułu wykonawczego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny

Wyrokiem zaocznym z dnia 13 stycznia 1998r., sygn. akt (...) Sąd Wojewódzki w Jeleniej Górze zasądził od A. F. na rzecz (...) P. kwotę 20.874,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Na podstawie tego tytułu wykonawczego na wniosek wierzyciela wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne prowadzone pod sygnaturą (...). Postępowanie to zostało umorzone w dniu 30.12.1998r. Następnie wnioskiem z dnia 22.02.1999r. wierzyciel na podstawie tego samego tytułu złożył wniosek egzekucyjny domagając się wyegzekwowania kwoty 950 zł. Pismem z dn. 10 czerwca 2008r. wierzyciel (...) – (...) (...) P. wniósł o wydanie drugiego tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Wojewódzkiego w Jeleniej Górze z dnia 13 stycznia 1998r. w sprawie (...) Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2008r. w sprawie (...) Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze uwzględnił wniosek wierzyciela. Na podstawie wydanego tytułu wykonawczego w dniach 20 stycznia i 16 marca 2012r. na wniosek wierzyciela ponownie zostały wszczęte postępowania egzekucyjne.

dowód:

1. - wniosek o wszczęcie egzekucji z dn. 22.02.1998r. – k. 33-34,
2. - wniosek o wszczęcie egzekucji z dn. 22.02.1999r. – k. 35,
3. - informacja o stanie egzekucji z dn. 22.02.2000r. – k. 39,
4. - wniosek o wydanie drugiego tytułu wykonawczego – k. 41,
5. - postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dn. 17.06.2008r. – k. 24,
6. - wniosek o wszczęcie egzekucji z dn. 19.12.2011 r. – k. 43-44,
7. - wniosek o wszczęcie egzekucji z dn. 12.03.2012 r. – k. 46,
8. - wyrok zaoczny Sądu Wojewódzkiego w Jeleniej Górze z dn. 13.01.1998r. – k. 45 i 66.

Sąd zważył, co następuje

Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły zebrane w sprawie dokumenty, których wiarygodność nie była kwestionowana przez strony.

Istotą sporu w sprawie była ocena prawna złożenia wniosku o wydanie drugiego tytułu wykonawczego. Powód powołując się na pogląd wyrażony w doktrynie przez dr J. P. i B. P. (k. 58 i następne) podnosił, że czynność polegająca na złożeniu wniosku o wydanie drugiego tytułu wykonawczego nie spełnia warunku „bezpośredniości” i nie może skutkować przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Zauważyć trzeba, że prezentowany pogląd opiera się na językowej wykładni treści art. 123 § 1 pkt 1 k.c., która nie jest aprobowana w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Za utrwalone można natomiast uznać stanowisko, zgodnie z którym termin przedawnienia nie może biec, jeżeli uprawniony nie ma możliwości realizowania roszczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2003 r., V CK 13/03 i V CK 24/03(niepubl.), oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2002 r., III CZP 72/01, OSNC 2002/9/107).

Ten pogląd stanowił podstawę (krytykowanego przez powołanych wyżej autorów) poglądu wyrażonego w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2004r., III CZP 101/03 OSNC 2005/4/58, zgodnie z którym wniosek o nadanie klauzuli wykonalności przerywa bieg przedawnienia (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2012r., II CSK 203/11). Warto wskazać, że omawiana interpretacja przepisu art. 123 § 1 pkt 1 k.c. jest podzielana w doktrynie. Zdaniem B. K., czynność wierzyciela zmierza bezpośrednio do określonego celu, jeśli:

1. 1) jej ominięcie w procesie dochodzenia i egzekwowania roszczenia jest niemożliwe,
2. 2) po jej podjęciu, do czasu ustosunkowania się do niej przez sąd, wierzyciel nie ma możliwości kontynuacji postępowania (B. Kordasiewicz (w:) System Prawa Prywatnego, t. II, s. 611 tylko częściowo zbieżne z tym ujęciem jest stanowisko P. Machnikowskiego (w:) Kodeks cywilny..., red. E. Gniewek, t. I, s. 423).

M. S. wskazała z kolei, że dla ustalenia "bezpośredniości" powinien wystarczyć obligatoryjny charakter czynności w procesie realizacji roszczenia, niezależnie od tego, w jakim postępowaniu i przed jakim organem realizacja ta następuje (Komentarz do art. 123 k.c. w Lex Omega, wyd. Wolters Kluwer S.A.). Mając na uwadze wyżej wymienione argumenty, które Sąd Rejonowy podziela należało przyjąć, że złożenie przez wierzyciela wniosku o wydanie drugiego tytułu wykonawczego stanowi czynność skutkującą przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że wierzyciel pozbawiony tytułu wykonawczego nie ma możliwości kontynuowania postępowania egzekucyjnego. Podniesiona przez powoda w piśmie z dnia 14.04.2014r. (k. 57) okoliczność, że wierzyciel wniósł o wszczęcie postępowania egzekucyjnego dopiero po 3 latach od uzyskania drugiego tytułu wykonawczego nie ma znaczenia orzeczniczego.

Zdaniem Sądu ocena prawna czynności w kontekście treści przepisu art. 123 § 1 pkt 1 k.c. winna mieć charakter abstrakcyjny, tj. oderwany od realiów konkretnego przypadku. To czy wierzyciel zwlekał, lub całkowicie zaniechał egzekucji wierzytelności nie powinno wpływać na skuteczność podjętej przez niego w celu egzekucji czynności. Skoro, jak wynika z dokonanych ustaleń, postępowanie egzekucyjne w sprawie Km 54/98 umorzone zostało 30 grudnia 1998r. przyjąć należało, że złożenie w czerwcu 2008r. (a zatem przed upływem 10 letniego terminu przedawnienia) wniosku o wydanie drugiego tytułu wykonawczego przerwało bieg przedawnienia wierzytelności objętych wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Jeleniej Górze z dnia 13 stycznia 1998r., sygn. akt (...)

Z tych względów Sąd na podstawie art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. oddalił powództwo.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. zasądzając je od powoda. Koszty zastępstwa procesowego zostały ustalone na podstawie § 2 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego.