Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny – na skutek apelacji pozwanego – wyrok Sądu pierwszej w oznaczonym zakresie uchylił i odrzucił pozew, a w pozostałej części zmienił orzeczenie i oddalił powództwo.
W kasacji, opartej na obu podstawach z art. 393¹ k.p.c., pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie przez błędną wykładnię art. 252, art. 242 i art. 613 k.s.h. oraz obrazę art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 386 § 3 k.p.c. i art. 387 k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. Okolicznościami, które – zdaniem skarżącego - uzasadniają rozpoznanie kasacji, są:
„ – zmiana i uchylenie wyroku przez Sąd Apelacyjny i oddalenie powództwa z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych wyżej,
- – konieczność weryfikacji wyroku Sądu Apelacyjnego, który został wydany z naruszeniem art. 386 § 1 i 3 k.p.c. i art. 199 k.p.c.,
- – powód nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu II instancji, a w szczególności z wykładnią i subsumcją przyjętą przez Sąd, która, jego zdaniem, jest nietrafna, a wykazanie tego jest możliwe jedynie poprzez rozpoznanie kasacji przez Sąd Najwyższy.”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 393³ § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z elementów konstrukcyjnych kasacji jest przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie.
Wskazanie tych okoliczności umożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny, czy nie zachodzą podstawy do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.). Omawiane okoliczności powinny wprost nawiązywać do treści art. 393 k.p.c.
To oznacza, że skarżący, aby uczynić zadość wymaganiu kasacji określonemu w art. 393³ § 1 pkt 3 k.p.c., powinien wykazać, że w sprawie wystąpiło istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania bądź oczywiste naruszenie prawa (por. uchwała połączonych Izb SN: Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Cywilnej z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7 – 8, poz. 92).
Brak kasacji, polegający na nie przedstawieniu okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 listopada 2000r., II CKN 1385/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 51) – powoduje odrzucenie kasacji bez wzywania do jego usunięcia. To stanowisko Sąd Najwyższy uściślił w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2000r., V CKN 1780/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 52), stwierdzając, że spełnienie obowiązku określonego w art. 393³ § 1 pkt 3 k.p.c. nie może polegać na odwołaniu się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, bez przedstawienia okoliczności wskazanych w wymienionym przepisie, a w postanowieniu z dnia 22 marca 2000 r., V CZ 131/00 (OSNC 2000, nr 10, poz. 156) zaznaczył wyraźnie, że jeżeli skarżący nie wskazał w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich przedstawienia nie jest spełniony, choćby dały się one wywieść z uzasadnienia kasacji.
Z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01 (OSNC 2002, nr 2, poz. 22) wynika natomiast, że okoliczności uzasadniające rozpoznanie, o których mowa w art. 393³ § 1 pkt 3 k.p.c. powinny być – podobnie jak pozostałe elementy przewidziane w tym przepisie – przedstawione w wydzielonej części kasacji, jako odrębny element pisma procesowego.
W świetle powyższego nie ma podstaw do uznania, że wniesiona przez powoda kasacja spełnia wymaganie przewidziane w art. 393³ § 1 pkt 3 k.p.c.
Argumenty, które zostały przedstawione w kasacji w celu spełnienia tego wymagania nie odpowiadają bowiem żadnej z czterech wymienionych wyżej okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji. Dlatego należało uznać, że kasacja jest dotknięta brakiem w postacie nie przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, który powoduje, że podlega ona odrzuceniu bez wzywania do jego usunięcia.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 393⁷ § 2 k.p.c.).