Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 września 2006 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację małoletniego J.S. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. stwierdzającego, że spadek po J.S., zmarłym dnia 1 grudnia 2004 r. w W., nabyła na podstawie testamentu notarialnego z dnia 24 września 2001 r. jego żona A.S.
w całości, z dobrodziejstwem inwentarza. Sąd odwoławczy podzielił stanowisko
Sądu pierwszej instancji, że małoletni uczestnik postępowania nie wykazał, iż nabył spadek po ojcu na podstawie zaginionego własnoręcznego testamentu z dnia 7 kwietna 2004 r.
Od postanowienia Sądu drugiej instancji uczestnik postępowania J.S. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4248 § 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu, jeżeli zmiana zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa.
W postanowieniu z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07 (OSNC-ZD 2006, nr 4, poz. 107) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że niedopuszczalność skargi, wynikająca z możliwości zaskarżenia prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.), występuje zarówno przy świadomej rezygnacji z wniesienia skargi kasacyjnej, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności skorzystania z tego środka zaskarżenia. Sąd Najwyższy w niniejszym składzie podziela to stanowisko.
To oznacza, że wniesiona skarga podlega odrzuceniu, ponieważ było możliwe wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze skargi kasacyjnej (art. 5191 § 1 k.p.c.). Tej oceny nie zmienia – jak wynika z przytoczonego postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07 – okoliczność, że wniesiona przez skarżącego skarga kasacyjna została odrzucona.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 2 k.p.c.).