Uzasadnienie
Wniesiona przez pozwaną B. K. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 grudnia 2008 r. o odrzuceniu apelacji podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn:
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c., powinna zawierać między innymi uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Według skarżącej szkoda wyrządzona została wskutek wydania „błędnego wyroku” zaskarżonego apelacją. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z 27 kwietnia 2007 r. (I CNP 20/07, LEX 319611) użyte w art. 4241 § 1 sformułowanie „przez wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a szkodą musi zachodzić związek przyczynowy, przy czym chodzi tu o normalny, adekwatny związek przyczynowy unormowany w art. 361 § 1 k.c. Brak takiego związku przyczynowego wyklucza stwierdzenie, że szkoda została stronie wyrządzona przez wydanie orzeczenia, a to czyni skargę niedopuszczalną.
Należy również podzielić wyrażony w przywołanym postanowieniu pogląd, zgodnie z którym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia sądu drugiej instancji odrzucającego apelację jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy szkoda została wywołana przez wydanie tego postanowienia, a nie przez wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, podważanego odrzuconą apelacją. Ewentualna szkoda wyrządzona wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy leży poza normalnym związkiem przyczynowym z postanowieniem o odrzuceniu apelacji, nawet gdyby i ono było niezgodne z prawem.
Skoro między wskazaną przez skarżącą szkodą a zaskarżonym postanowieniem nie istnieje adekwatny związek przyczynowy należało orzec jak w sentencji (art.4248 § 1 k.p.c.).
db