Uzasadnienie
A. K. wniósł w dniu 12 października 2010 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 13 października 2008 r., w przedmiocie sprzeciwu A. K. od listy wierzytelności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W dniu 25 września 2010 r. wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037) zmienił się stan prawny w zakresie dotyczącym skargi na niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia. Według nowego stanu prawnego, przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem mogą być tylko prawomocne wyroki kończące postępowanie w sprawie, prawomocne postanowienia co do istoty sprawy kończące postępowanie w sprawie wydane w postępowaniu nieprocesowym, prawomocne postanowienia wydane w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz prawomocne postanowienia wydane w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241
, art. 5192
, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).
Inne prawomocne orzeczenia, w tym postanowienia incydentalne, a także orzeczenia wydane w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, nie mogą być przedmiotem skargi (art. 7674 § 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 223 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego), mimo to jednak, jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może wystąpić z powództwem o jej naprawienie przez Skarb Państwa (art. 4241b k.p.c. oraz art. 4171 § 2 k.c.).
W świetle zatem obecnie obowiązującego stanu prawnego, w szczególności art. 223 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego, skarga wniesiona przez A. K. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).