Postanowienie SN z 18 września 2008 r., I CNP 54/08

Wydany

18 września 2008 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi M. G. i W. G. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 czerwca 2006r., sygn. akt I Ns (…), wydanego w sprawie z wniosku M. W. przy uczestnictwie M. G. i W. G. o ustanowienie drogi koniecznej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 września 2008 r., odrzuca skargę.

Skład

SSN Marek Sychowicz

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Uczestnicy postępowania W. G. i M. G. zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt I Ns (…), o ustanowieniu służebności drogowej przejazdu i przechodu, pismem z dnia 17 lipca 2007 r., sporządzonym przez nich osobiście, wnieśli o stwierdzenie niezgodności z prawem tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 4246 § 1 k.p.c.). Skarga podlega zaś rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy (art. 42410 k.p.c.). Stosownie do art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych; zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Wymienione zastępstwo nie obowiązuje jedynie w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego 2 oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa art. 871 § 2 k.p.c.).

Ponieważ skarga wniesiona osobiście przez uczestników postępowania wniesiona została w sprawie, w której obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, jest ona niedopuszczalna i jako taka, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy.